Penaty (łac. Dii Penates) – w mitologii rzymskiej bóstwa opiekuńcze pochodzenia etruskiego, strzegące ogniska domowego i spiżarni. Czczone razem z larami, przedstawiano je w postaci małych figurek z drewna, gliny, wosku, srebra lub kości słoniowej. Poświęcony był im jeden dzień każdego miesiąca, kiedy to posążki przystrajano kwiatami. W ofierze penatom składano wino, kadzidła, owoce, niekiedy także ofiary z młodych owiec i kózMała encyklopedia kultury antycznej, red. Zdzisław Piszczek, Warszawa 1983, s. 580.
Oprócz penatów domowych istniały także penaty publiczne, opiekujące się danym osiedlem lub miastem. Penaty miasta Rzymu, przedstawiane jako dwaj siedzący młodzieńcy, miały zostać przywiezione z Troi przez EneaszaJoël Schmidt, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Katowice 1996, s. 241; identyfikowane niekiedy z Dioskurami bóstwa najpierw przechowywano w Lawinium, a następnie przeniesiono do rzymskiej świątyni WestyAndrzej M. Kempiński, Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich, Warszawa-Poznań 2001, s. 343.
Przypisy
Kategoria:Bogowie rzymscy