mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 125 na język polski z 1913 przez ks. Marię Sułkowską.
Sonet 125 (incipit WEr't ought to me I bore the canopy) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonety 123, 124 i 125, mogą być uważane za poetycki komentarz do wspaniałego roku 1603–1604, kiedy to wielu poetów składało literackie hołdy nowemu królowi Anglii Jakubowi I Stuartowi, jednakże William Szekspir tego nie uczynił.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, praktycznie kończy cykl sonetów poświęconych Młodzieńcowi, określa swoją miłość jako odrębną od i trwalszą od politycznych struktur i publicznych ceremonii z nimi związanych, a jej prostolinijność jako najlepszą obronę przed upływem czasu.
Odniesienie do baldachimu w pierwszym wersie może być nawiązaniem do współczesnemu poecie, triumfalnego przemarszu nowego króla przez Londyn, natomiast podstawa czy też fundament do piramid uświetniających łuki triumfalne wzniesionych w Londynie, celem uświetnienia przemarszu nowego króla.
Polskie przekłady 1913 Czyż mam, zaprawdę, nosić baldachiny? Maria Sułkowska 1922 Mam ja baldachim nosić nad twą głową, Jan Kasprowicz 1948 Cóż mi z tego, żem niósł baldachim wspaniały Władysław Tarnawski 1968 Nie dla mnie, bym przy drążku szedł, przy baldachimie Marian Hemar 1978 Miałżebym nosić baldachim na tobą, Bohdan Drozdowski 1979 Czy słusznie, abym baldachim podnosił, Maciej Słomczyński 2011 Cóż by to dało, gdybym dźwigał baldachimy, Stanisław Barańczak 2015 I cóż mi, choćbym obnosił baldachim Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a