Szkoła Snycerska w Cieplicach () – szkoła rzemiosła artystycznego kształcąca uczniów w zakresie rzeźby w drewnie. Funkcjonowała w latach 1902–1945 w Cieplicach Zdroju.
Przyczyny powstania szkoły Proces upowszechnienia się masowej produkcji przemysłowej w drugiej połowie XIX w. dotyczył także wyrobów dotychczas wytwarzanych przez rzemieślników, w tym snycerzy. Produkcja przemysłowa wypierała z rynku rękodzieło, gdyż dzięki seryjności i masowej produkcji maszynowej jej wytwory były znacznie tańsze od rękodzielniczych, ponadto firmy przemysłowe często używały przy wytwarzaniu rzeźb, materiałów (np. masy gipsowe, papier mâché, blacha) tańszych i łatwiejszych przy seryjnej produkcji niż tradycyjne w rzeźbiarstwie drewno lub kamień. Spowodowało to upadek m.in. snycerstwa, a sztampowość masowej produkcji, mała oryginalność i niskie wartości artystyczne jej wzorców budziły sprzeciw krytyków sztuki i artystów. Środowiska te podjęły próbę przeciwdziałania temu zjawisku, rozwiązanie widząc w podwyższeniu kwalifikacji snycerzy i zwiększeniu ich umiejętności artystycznych oraz kreatywności poprzez naukę w szkołach prowadzonych przez profesjonalnych artystów. Szkoły te miały także promować rękodzieło snycerskie przez wystawy i współpracę z instytucjami kościelnymi, samorządowymi i państwowymi. Jedną z takich szkół otwarto 7 listopada 1902 r. w Cieplicach, w nowo wzniesionym gmachu, projektu Theodora Hülsnera.
Program i kadra szkoły Szkoła realizowała program nauczania obliczony na cztery lata. W ramach nauki uczono rysunku, snycerstwa, stolarstwa, a także projektowania i modelowania. Wśród kadry nauczycielskiej było kilka znanych osób, oprócz dyrektorów np. Günthera Grundmanna. Celem indywidualizacji twórczości względem innych szkół i warsztatów snycerskich z Niemiec starano się wykorzystywać motywy śląskie w tworzonej tu sztuce.
Dyrektorzy szkoły>: 1902–1906 – Christian Hermann Walde 1907–1912 – Kieser 1912–1922 – Fritz Hüllweck 1920/22–15.03.1940 – Cirillo Dell’Antonio, włoski rzeźbiarz>. 1940–1944 – Kurt Aschauer 1944–1945 – Ernst Rülke
Realizacje dzieł snycerskich przez kadrę i uczniów szkoły ambona kościoła pw. Marii Panny w Legnicy (1905–1906) i ołtarz kościoła pw. św. Jacka w Legnicy (1910) ołtarz i ambona kościoła pw. św. Łazarza w Poznaniu (1907) oraz rzeźby dwunastu apostołów dla Złotej Sali poznańskiego ratusza (1912) ołtarz i ambona z postaciami świętych: Jana Ewangelisty ze zwojami pergaminu i Łukasza wskazującego na Pismo Święte dla kościoła ewangelickiego im. Cesarza Fryderyka III w Polanicy-Zdroju (1913) 13 płaskorzeźb dla Sali Rajców jeleniogórskiego ratusza (1935)
Szopki bożonarodzeniowe: dla kościoła pw. św. Jana Chrzciciela w Cieplicach (zachowana tam do dziś), wykonana w 1922 r. szopka z klasztoru boromeuszek w Trzebnicy (dziś w ich klasztorze w Małuszynie) z lat 20. XX w. szopka dla wrocławskiego seminarium duchownego z lat 20. XX w. (prawdopodobnie jest to szopka obecnie eksponowana w katedrze wrocławskiej) zespół figur z szopki z lat 20. lub 30., obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu
Ponadto m.in.: różne rzeźby dla jeleniogórskiego muzeum Towarzystwa Karkonoskiego (1913–1914), ozdobne drogowskazy: dla parku Füllnera w Cieplicach (1909), dla Karpacza i Szklarskiej Poręby (1921, 1922), a w czasie I wojny światowej żołnierskie nagrobki i krzyże.
Uczniowie szkoły Joseph Krautwald Franz Wagner
Powojenne losy szkoły Na bazie budynku i wyposażenia Szkoły Snycerskiej utworzono polską Państwową Szkołę Przemysłu Drzewnego, w której zajęcia zainaugurowano 27 września 1946. Placówka kilka razy zmieniała później nazwę i profil, współcześnie działa jako Zespół Szkół Rzemiosł Artystycznych im. Stanisława Wyspiańskiego.
Przypisy 1922 wg Czaplicka, Woźniak 2012, s. 280–281.
Strona Zespołu Szkół.
Bibliografia
Kategoria:Cieplice Śląskie-Zdrój Kategoria:Szkoły plastyczne Kategoria:Snycerstwo