Bronisław Miazgowski

Bronisław Miazgowski (ur. 1909 w Starych Brodach, zm. 20 czerwca 1981 we Fryburgu) – polski pisarz, dziennikarz, działacz społeczny i marynistyczny oraz więzień polityczny w okresie PRL. Instruktor żeglarstwa, współtwórca grupy dyskusyjnej Obóz Federacji Bałto-Słowian oraz inicjator powołania Międzynarodowego Instytutu Kultury Morskiej. Z wykształcenia slawista.

Życiorys

Młodość i wykształcenie Urodził się w rodzinie robotniczej jako syn Wojciecha i Marii z domu Łozowy. Jego matka była Ukrainką. W wieku szkolnym zaangażował się w działalność Związku Harcerstwa Polskiego, w którym doszedł do stopnia harcmistrza.

W 1930 roku złożył egzamin dojrzałości. Zorganizował wakacyjny spływ łodzią od źródeł Styru do ujścia Wisły i Jastarni. Podczas wyjazdu zetknął się z harcerzami szkolonymi w Ośrodku Morskim Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego pod kierownictwem generała Mariusza Zaruskiego, gdzie ukończył kurs morski. W latach 1930–1936 studiował na Uniwersytecie Warszawskim, uzyskując tytuł magistra filologii słowiańskiejT. Szczepański Obóz Federacji Bałto-Słowian – ośrodek refleksji geopolitycznej w okresie stalinizmu, „Trygław” nr 12 (2010)”..

Działalność przedwojenna i II wojna światowa W 1934 roku należał do zespołu redakcyjnego czasopisma „Demiurg”, współpracując między innymi z Włodzimierzem Stępniewskim (pseudonim „Włodzimierz Rostowit”). Środowisko to głosiło poglądy określane mianem demiurgizmu (lub „demiurgicznego słowianizmu”), będącego formą panteistycznego i antropocentrycznego nacjonalizmu panslawistycznego. Jego przedstawiciele postulowali ustrój elitarystyczny promujący jednostki twórcze, a w kwestiach gospodarczych – nacjonalizację kluczowych gałęzi produkcji. Zakładali także powstanie „nadnarodu” poprzez zjednoczenie narodów słowiańskich oraz stworzenie „trzeciej cywilizacji Ariów”J. Tomasiewicz Demiurgizm jako przykład neopogaństwa rasowo-nacjonalistycznego „Periodyk Młodych Religioznawców „Ex Nihilo”. 1 (7), s. 55–68, 2012..

Od 1937 roku Miazgowski pracował jako instruktor żeglarstwa w Zarządzie Głównym Ligi Morskiej i Kolonialnej. Równolegle redagował harcerskie czasopismo „Żeglarz”, a od 1938 roku pełnił funkcję redaktora naczelnego organu prasowego Ligi – „Polska na Morzu”.

Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku nie został zmobilizowany. W listopadzie tego samego roku, podróżując przez Węgry, Jugosławię i Włochy, przedostał się do Francji, gdzie wstąpił do Armii Polskiej we Francji, służąc w szeregach 2 Dywizji Strzelców Pieszych. W wyniku podpisania przez Francję separatystycznego zawieszenia broni z Niemcami, w dniach 19–20 czerwca 1940 roku jednostka ta przekroczyła granicę szwajcarską. Miazgowski znalazł się w gronie internowanych żołnierzy. Skorzystał z możliwości podjęcia studiów na uniwersytecie we Fryburgu, gdzie obronił rozprawę doktorską ze slawistyki (wydaną drukiem w 1945 roku). Angażował się w życie kulturalne w Szwajcarii, publikując w pismach internowanych („Goniec obozowy”, „Pamiętnik Literacki”) pod pseudonimem „Bezmir”. W tym okresie zaprzyjaźnił się z pisarzem Januszem Teodorem Dybowskim.

Okres powojenny i represje Do Polski powrócił w 1946 roku. Zatrudnił się w Ministerstwie Żeglugi, gdzie do 1949 roku pracował jako doradca ministra. W 1948 roku zawarł związek małżeński z obywatelką Szwajcarii, Claire Marnier. W latach 1949–1950 pracował w Lidze Morskiej, a po jej likwidacji przez władze objął kierownictwo Biblioteki Centralnej Polskiego Radia w Warszawie.

W 1950 roku powołał grupę dyskusyjną pod nazwą „Obóz Federacji Bałto-Słowian” (określaną także jako „Bałtosłowiańska”), zajmującą się analizą położenia geopolitycznego Polski i Europy Wschodniej. Zespół ten opracował program polityczny stanowiący wariant koncepcji Międzymorza. W skład grupy wchodzili dawni działacze związani z czasopismem „Demiurg”, jednak inicjatywa nie stanowiła jego ideowej kontynuacji.

30 września 1952 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa wraz z kilkoma innymi członkami grupy (oraz niebiorącym udziału w jej pracach Włodzimierzem Stępniewskim). Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego pod przewodnictwem porucznika Stefana Michnika, Miazgowski został uznany za winnego i skazany na 8 lat więzienia oraz konfiskatę mienia.

Karę początkowo odbywał w więzieniu Warszawa III (tzw. „Toledo” przy ul. Namysłowskiej na Pradze-Północ). W 1954 roku przeniesiono go do więzienia w Siedlcach (co władze uzasadniały jego szkodliwym wpływem na innych osadzonych). 18 maja 1955 roku więzienie opuścił na podstawie rocznej przerwy w odbywaniu kary i zamieszkał u swoich sióstr w Izabelinie koło Warszawy. W 1956 roku został objęty amnestią, a w 1957 roku uległ rehabilitacji na mocy wyroku Sądu Najwyższego (podobnie jak pozostali skazani w procesie).

Emigracja W 1960 roku, kierując się względami zdrowotnymi oraz chęcią połączenia z żoną, wyjechał na stałe do Szwajcarii. Przebywając na emigracji, utrzymywał kontakty z krajem. Publikował w wydawnictwach krajowych, zachował członkostwo w Związku Literatów Polskich oraz pełnił funkcję honorowego prezesa Klubu MarynistówSzczepański Tomasz Obóz Federacji Bałto-Słowian – ośrodek refleksji geopolitycznej w okresie stalinizmu, „Trygław” nr 12 (2010)..

Był inicjatorem powołania Międzynarodowego Instytutu Kultury Morskiej, którego spotkanie założycielskie odbyło się w Bordeaux w 1973 rokuBublewski Witold Bronisław Miazgowski. Epizody z życia i działalności, „Nautologia” 1981,3 (63).. Zmarł w 1981 roku we FryburguKubik Kazimierz Bronisław Miazgowski, „Nautologia” 1983, nr 2 (70)..

Twórczość Kultura i życie kulturalne, Matzingen, 1944. Les éléments créateurs de la culture slave: d’après les cours d’Adam Mickiewicz au collège de France et a la lumière des vues contemporaines sur la culture en general, Université de Fribourg, Fribourg, 1945. Maroko ziemia czerwona, Warszawa, 1958 (tłumaczenie rosyjskie Moskwa, 1963). Ze wspomnień żeglarza, Warszawa, 1959. Dar Pomorza, Warszawa, 1959 (tekst Bronisław Miazgowski, zdjęcia Florian Staszewski). Morze w literaturze polskiej, Gdynia, 1964. Dom pod Zodiakiem, Gdynia, 1967 (tom poezji o tematyce morskiej). Gemmy greckie, Gdańsk, 1974 (tom poezji).

Przypisy

Bibliografia Bublewski Witold: Bronisław Miazgowski. Epizody z życia i działalności, „Nautologia” 1981, 3 (63). Kubik Kazimierz: Bronisław Miazgowski, „Nautologia” 1983, 2 (70). Szczepański Tomasz: Obóz Federacji Bałto-Słowian – ośrodek refleksji geopolitycznej w okresie stalinizmu, „Trygław” nr 12 (2010). Tomasiewicz Jarosław: Demiurgizm jako przykład neopogaństwa rasowo-nacjonalistycznego, [w:] Periodyk Młodych Religioznawców „Ex Nihilo”, 1 (7), s. 55–68, 2012, Kraków, ISSN 1689-9202.

Kategoria:Polscy pisarze Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Więźniowie więzienia karno-śledczego nr III w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1981