SM UC-77 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 2 grudnia 1916 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 29 grudnia 1916 roku. W czasie służby operacyjnej w składzie 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte i Flotylli Flandria (później II Flotylli Flandria) okręt odbył 13 patroli bojowych, w wyniku których zatonęło 35 statków o łącznej pojemności BRT, a siedem statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. 11 lipca 1918 roku SM UC-77 zatonął na minie na Morzu Północnym.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni, oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-77 zamówiony został 12 stycznia 1916 roku jako jednostka z III serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu jako jeden z sześciu okrętów III serii zamówionych w tej wytwórni. UC-77 otrzymał numer stoczniowy 82 (Werk 82). Stępkę okrętu położono w 1916 roku, a zwodowany został 2 grudnia 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 2 mln 86 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-77 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 50,45 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,65 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,61 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 410 ton, a w zanurzeniu 493 tony. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Daimler MU256 o łącznej mocy 485 kW (660 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 460 kW (620 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,8 węzła na powierzchni i 7,3 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 10 230 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 52 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 55 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok 29 grudnia 1916 roku SM UC-77 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Dowództwo jednostki objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) .
1917 rok Z dniem 1 lutego 1917 roku, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. Po okresie szkolenia okręt został 5 marca przydzielony do 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte. W dniach 21 marca – 1 kwietnia UC-77 przeprowadził operację bojową, stawiając u wschodniego wybrzeża Anglii trzy zagrody składające się łącznie z 18 min. 24 marca okręt na północny wschód od Eyemouth UC-77 zatopił zbudowany w 1884 roku norweski parowiec „Grenmar” o pojemności 1438 BRT, płynący z ładunkiem węgla z Blyth do Christianii (obyło się bez strat w ludziach). Nazajutrz w odległości 17 Mm na południowy wschód od Aberdeen (na pozycji ) U-Boot zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił zbudowany w 1891 roku brytyjski trawler „Prince Of Wales” (158 BRT). 27 marca ofiarą działalności UC-77 padły dwa norweskie parowce: zbudowany w 1915 roku „Nova” (1034 BRT), transportujący węgiel z Blyth do Sarpsborga, zatopiony bez strat w ludziach w odległości 18 Mm od Aberdeen oraz pochodzący z 1910 roku „Sandvik” (591 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Goole do Göteborga, zatopiony bez strat w załodze na tych samych wodach. Tego dnia okręt zatrzymał i po zejściu załogi zatopił zbudowany w 1896 roku brytyjski statek rybacki „Galatia” o pojemności 150 BRT. Następnego dnia U-Boot zatopił kolejne dwie jednostki: zbudowany w 1901 roku norweski parowiec „Tizona” o pojemności 1021 BRT, płynący z ładunkiem koksu z Londynu do Christianii (w odległości 35 Mm na północny wschód od latarni morskiej Longstone, bez strat w ludziach) oraz pochodzący z 1895 roku brytyjski trawler „Moulmein” (151 BRT), zatrzymany i zatopiony po ewakuacji załogi w odległości 25 Mm na północny wschód od latarni morskiej Longstone. 30 marca w odległości 120 Mm na wschód od Aberdeen okręt zatrzymał i po zejściu załogi zatopił zbudowany w 1893 roku brytyjski trawler „Petrel” o pojemności 151 BRT (na pozycji ).
26 kwietnia dowodzący okrętem por. mar. Reinhard von Rabenau został awansowany na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant). Tego dnia u wybrzeży Aberdeenshire (na pozycji ) na postawioną przez UC-77 minę wszedł zbudowany w 1910 roku uzbrojony trawler HMT „Repro” (230 BRT), który zatonął ze stratą 13 członków załogi. W maju 1917 roku UC-77 oraz pozostałe okręty wchodzące w skład 1. Flotylli (U-71, , UC-29, UC-31, UC-33, UC-41, UC-42, UC-44, UC-45, UC-49, UC-50, UC-51, UC-55 i UC-75) postawiły wokół Wysp Brytyjskich 50 zagród minowych.
3 maja w odległości 1 Mm na wschód od Aberdeen na postawioną przez U-Boota minę wszedł zbudowany w 1909 roku brytyjski parowiec „Glen Tanar” (817 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Seaham do Aberdeen. Statek zatonął bez strat w załodze na pozycji . Nazajutrz w odległości 68 Mm na północny wschód od Isle of May okręt zatopił w ataku torpedowym zbudowany w 1913 roku norweski parowiec „Vale” o pojemności 720 BRT, płynący pod balastem z Newcastle upon Tyne do Bergen (na pozycji , w wyniku ataku zginęły trzy osoby). Tego dnia u ujścia Tyne UC-77 uszkodził z działa pokładowego pochodzący z 1903 roku brytyjski trawler „Wolseley” o pojemności 159 BRT (obyło się bez strat w ludziach), a na postawionej przez okręt podwodny minie zatonął na pozycji zbudowany w 1905 roku brytyjski parowiec „Herrington” (1258 BRT), transportujący węgiel z Methil (także nikt nie zginął). 5 maja nieopodal Eyemouth U-Boot tak ciężko uszkodził zbudowany w 1890 roku duński parowiec „Odense” o pojemności 1756 BRT, płynący z ładunkiem orzeszków ziemnych z Bathurst do Aarhus. Statek został porzucony przez załogę i zatonął ostatecznie 2 sierpnia (na pozycji , w wyniku ataku zginęły dwie osoby). Następnego dnia w odległości 30 Mm na wschód od Aberdeen okręt zatopił w ataku torpedowym płynący w konwoju zbudowany w 1894 roku norweski parowiec „Kaparika” (1232 BRT), transportujący węgiel z Blyth do Sarpsborga (na pokładzie śmierć poniósł jeden marynarz).
3 czerwca w odległości 5 Mm na wschód od Aberdeen UC-77 zatrzymał i zatopił pochodzący z 1900 roku brytyjski trawler „Virgilia” o pojemności 209 BRT (na pozycji , do niewoli wzięto kapitana jednostki). 6 czerwca ofiarą działalności U-Boota padły dwa parowce: zbudowany w 1884 roku duński „Harald Klitgaard” (1799 BRT), płynący pod balastem w konwoju z Kopenhagi do Seaham, zatopiony torpedą ze stratą jednego załoganta w odległości 28 Mm na północ od wysp (Northumberland) oraz pochodzący z 1882 roku szwedzki „Anton” (1568 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Grimsby do Göteborga, zatopiony w odległości 20 Mm od wybrzeża między Aberdeen a Dundee (na pozycji ).
4 lipca SM UC-77 został przydzielony do Flotylli Flandria. 11 lipca w odległości 25 Mm na północny wschód od Ouessant załoga okrętu najpierw wystrzeliła niecelną torpedę w kierunku zbudowanego w 1908 roku duńskiego parowca „Vordingborg” o pojemności 2155 BRT, transportującego węgiel na trasie Cardiff – Huelva, a następnie, po opuszczeniu statku przez załogę, zatopiła jednostkę na pozycji . Dwa dni później 11 Mm na północ od Ouessant U-Boot storpedował i zatopił zbudowany w 1913 roku francuski parowiec „Ascain” (1686 BRT), który wypłynął z Bajonny.
8 sierpnia w odległości około 90 Mm na południowy zachód od Ouessant UC-77 zatopił zbudowany w 1901 roku portugalski parowiec „Berlengas” o pojemności 3548 BRT, płynący z ładunkiem fasoli z Rangunu do Londynu (na pozycji ). 11 sierpnia w odległości 5 Mm na północny zachód od Ouessant okręt storpedował bez ostrzeżenia i zatopił zbudowany w 1917 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Sonnie” (2642 BRT), przewożący transport rudy żelaza z Bilbao do Middlesbrough. Statek zatonął na pozycji ze stratą 11 członków załogi.
7 września w odległości 14 Mm na południe od latarni morskiej Eddystone U-Boot uszkodził w ataku torpedowym zbudowany w 1910 roku brytyjski parowiec „Scottish Prince” o pojemności 2897 BRT, który wypłynął z Manchesteru z towarami rządowymi (nikt nie zginął). Trzy dni później w odległości 1,5 Mm od latarni morskiej Longships okręt storpedował i uszkodził zbudowany w 1906 roku brytyjski parowiec „Ioanna” (3459 BRT), płynący pod balastem z Hawru do Manchesteru (obyło się bez strat w ludziach).
W październiku niemieckie siły podwodne przeszły reorganizację, w wyniku której Flotylla Flandria została podzielona na dwie części: I Flotyllę Flandria i II Flotyllę Flandria, a UC-77 znalazł się w składzie tej drugiej. 15 października nieopodal latarni morskiej Portland Bill U-Boot uszkodził w ataku torpedowym zbudowany w 1905 roku brytyjski parowiec „Leander” o pojemności 2793 BRT, przewożący siano z Manchesteru do (nikt nie zginął). 19 października w odległości 35 Mm na północny zachód od Le Tréport okręt zatrzymał i po zejściu załogi zatopił za pomocą ładunków wybuchowych zbudowaną w 1873 roku brytyjską drewnianą barkentynę „Eldra” (227 BRT), płynącą z ładunkiem węgla ze Swansea do Le Tréport.