Walter Hartmann (ur. 23 lipca 1891 w Mülheim an der Ruhr, zm. 11 marca 1977 w Hameln) – niemiecki generał artylerii, uczestnik I i II wojny światowej w tym agresji na Polskę i Francję oraz ataku na Związek Radziecki.

Życiorys W dniu 1 października 1910 roku wstąpił do 1 pułku artylerii polowej (12 pułk artylerii Armii Cesarstwa Niemieckiego) armii saskiej jako kandydat na oficera. Po uzyskaniu stopnia oficerskiego został oficerem w batalionie artylerii konnej tego pułku. W składzie tego pułku od 14 sierpnia 1914 roku uczestniczył w I wojnie światowej na froncie wschodnim. W okresie marzec-kwiecień 1916 uczestniczył w kursie obserwatorów lotniczych artylerii, a następnie został obserwatorem lotniczym w 7 zapasowym batalionie lotniczym, a od czerwca 1916 roku w 232 batalionie lotniczym artylerii. Następnie od stycznia 1917 został pierwszym adiutantem Lotniczej Szkoły Artylerii Wschód. W czerwcu 1918 roku został oficerem sztabu XXI Korpusu Rezerwowego, po czym był oficerem w oddziałach artylerii na terenie Kurlandii i od stycznia 1919 roku oficerem w sztabie VI Korpusu Rezerwowego. Po wycofaniu wojsk niemieckich z Kurlandii powrócił do swojego przedwojennego 12 pułku artylerii polowej.

W czasie demobilizacji armii pozostał w służbie i został oficerem Reichswehry, służąc w pułku artylerii. 1 kwietnia 1920 roku został adiutantem dowódcy 12 dowództwa artylerii. Przeszedł wtedy przeszkolenie i staż wymagany dla oficerów Sztabu Generalnego. Przeszedł wtedy do 4 pułku artylerii, a następnie od 1923 roku był w sztabie 4 Dywizji Reichswehry. W dniu 1 kwietnia 1928 roku został dowódcą 4 baterii 4 pułku artylerii. 31 października 1932 roku został formalnie przeniesiony do rezerwy i skierowany do Chin, gdzie w latach 1932–1934 był instruktorem armii chińskiej. Po powrocie z Chin ponownie przyjęty do Reichswehry 1 marca 1934 roku, po czym przeszedł do Wehrmachtu.

1 października 1934 roku został dowódcą 14 dywizjonu pułku artylerii „Naumburg”, po przemianowaniu tego pułku w 60 pułk artylerii został dowódcą 1 dywizjonu. 1 października 1937 roku został dowódcą 24 pułku artylerii, wchodzącego w skład 24 Dywizji Piechoty.

Na czele 24 pułku artylerii uczestniczył w ataku na Polskę w 1939 roku i w kampanii francuskiej w maju 1940 roku. 25 listopada 1940 roku został dowódcą 14 Dowództwa Artylerii, wchodzącego w skład LII Korpusu Armijnego.

Na czele 14 Dowództwa Artylerii (Arko 14) wziął udział w ataku na ZSRR w 1941 roku, następnie brał udział w walkach na froncie wschodnim. W dniu 15 lipca 1941 roku został ciężko ranny, w wyniku odniesionych ran amputowano mu lewą rękę i nogę.

Po wyzdrowieniu, pomimo kalectwa, zgłosił się do dalszej służby i 1 maja 1942 roku został dowódcą 407 Dywizji, a 10 września 1942 roku został dowódcą 390 Dywizji Szkolno-Polowej. Obie te dywizje nie brały udziału w walkach, a jedynie zajmowały się szkoleniem uzupełnień dla jednostek frontowych.

1 lutego 1943 roku został dowódcą 87 Dywizji Piechoty, na czele tej dywizji wziął udział w walkach na froncie wschodnim pod Rżewem, Newelem i Witebskiem. 20 listopada 1943 roku został przeniesiony do rezerwy.

Po krótkiej przerwie ponownie powrócił do służby i 20 stycznia 1944 roku został dowódcą I Korpusu Armijnego wchodzącego w skład 16 Armii Grupy Armii „Północ”. Następnie 1 maja 1944 roku został dowódcą XXXXIX Korpusu Górskiego, walczącego na Krymie i dowodził nim w czasie ewakuacji do Rumunii w maju 1944 roku.

W dniu 1 września 1944 roku został dowódcą VIII Korpusu Armijnego 9 Armii Grupy Armii „Środek”, korpusem tym dowodził w czasie operacji styczniowej Armii Czerwonej, prowadząc ciężkie boje w rejonie Warszawy, a następnie w walkach odwrotowych docierając na Śląsk w lutym 1945 roku. W dniu 1 kwietnia 1945 roku został dowódcą XXIV Korpusu Pancernego, składającego się z resztek oddziałów LVII Korpusu Pancernego i XXXIX Korpusu Pancernego, które pozostały na Śląsku. Dowodzony przez niego korpus zajmował pozycje obronne na pograniczu Śląska i Czech. Na przełomie kwietnia i maja 1945 roku prowadził on ciężkie walki w rejonie Bohumina, a następnie wycofał się na południe i w dniu 8 maja 1945 roku skapitulował przed wojskami amerykańskimi. W niewoli przebywał do 20 czerwca 1947 roku.

Awanse podporucznik (Leutnant) (04.05.1912) porucznik (Oberleutnant) (13.03.1916) kapitan (Hauptmann) (01.12.1921) major (Major) (01.10.1932) podpułkownik (Oberstleutnant) (01.04.1936) pułkownik (Oberst) (01.06.1938) generał major (Generalmajor) (01.10.1941) generał porucznik (Generalleutnant) (01.02.1943) generał artylerii (General der Artillerie) (01.05.1944)

Odznaczenia Krzyż Rycerski z Liśćmi Dębi i Mieczami (18.03.1945) Krzyż Rycerski z Liśćmi Dębu (30.11.1943) Krzyż Rycerski (10.08.1941) Krzyż Żelazny kl. I (30.09.1916) Okucia do Krzyża Żelaznego kl. I (01.10.1939) Order Wojskowy św. Henryka kl. IV (Królestwo Saksonii) (09.03.1915) Krzyż Kawalerski kl. II Orderu Alberta Krzyż Żelazny kl. II (28.09.1914) Okucia do Krzyża Żelaznego kl. II (21.09.1939) Krzyż Honorowy z mieczami Złota Odznaka za Rany

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Generałowie Wehrmachtu Kategoria:Oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Oficerowie Reichswehry Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Uczestnicy walk na froncie wschodnim w II wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy kampanii francuskiej 1940 (strona niemiecka) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona niemiecka) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu i Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Żelaznym Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Honorowym (III Rzesza) Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojskowym św. Henryka (Saksonia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Alberta Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1977 Kategoria:Ludzie urodzeni w Mülheim an der Ruhr