Hieronim Kwiatkowski (ur. 1913, zm. 2010 w Rzymie) – polski duchowny rzymskokatolicki, proboszcz parafii św. Antoniego we Lwowie w latach 1946-1949.
Życiorys Święcenia kapłańskie otrzymał w 1938 r. we Lwowie. W latach 1938–1945 posługiwał jako wikariusz i katecheta w parafii w Żydaczowie. Następnie został przeniesiony do parafii św. Antoniego we Lwowie, najpierw jako wikariusz, a następnie od 1946 r. jako proboszcz. Dzięki jego zabiegom kościół ten nie został zamknięty i jako jeden z czterech we Lwowie po zakończeniu II wojny światowej pozostawał czynny.
Był bardzo aktywny na wielu niwach. Nie tylko umiejętnie zarządzał parafią, lecz także katechizował dzieci i młodzież, zwłaszcza spośród wychowanków lwowskiej szkoły średniej nr 24 z polskim językiem nauczania, znajdującej się na terenie parafii św. Antoniego. W 1949 r. w gadzinowym polskojęzycznym Czerwonym Sztandarze ukazał się artykuł-paszkwil pod tytułem „Kwiatkowski i jego prawdziwe oblicze”. Duchowny został w nim przedstawiony jako:
Po publikacji tekstu został 16 grudnia 1949 r. aresztowany pod zarzutem prowadzenia działalności wrogiej wobec państwa.
Represje W procesie karnym skazano go na dziesięć lat łagru, pozbawienie praw publicznych, grzywnę na pokrycie kosztów sądowych, a także nakaz opuszczenie Związku Radzieckiego po odbyciu kary. Na fali odwilży po śmierci Józefa Stalina, po upływie połowy zasądzonego wyroku został zwolniony z łagru w Krasnojarsku.
Powrót do Lwowa Do Lwowa powrócił w 1955 r., po odbyciu pięciu lat kary. Próbował wówczas ponownie objąć funkcję proboszcza w kościele św. Antoniego, jednak bez powodzenia. Od razu włączył się również w starania miejscowych Polaków o odzyskanie zamkniętych po wojnie kościołów rzymskokatolickich. Chodziło wówczas o kościół św. Marcina, położony przy ul. Dekabrystów oraz jedną z największych i zarazem najmłodszych świątyń we Lwowie – dawny kościół Matki Boskiej Ostrobramskiej. Działania te nie przyniosły jednak oczekiwanego skutku, gdyż jak stwierdził Pełnomocnik Rady ds. Kultów Religijnych w obwodzie lwowskim, oba budynki zostały porzucone przez Polaków w 1946 r., a dziesięć lat później posiadały już nowych gospodarzy i inne przeznaczenie.
W kontekście powyższych wydarzeń, Kwiatkowski został uznany za głównego prowodyra i organizatora obu akcji, mających na celu otwarcie nowych kościołów we Lwowie. Zaznaczono przy tym, iż były to pierwsze tego typu prośby od wielu lat. W związku z tym należało przykładnie ukarać sprawcę, aby do podobnych zdarzeń nie dochodziło w przyszłości. Nie tylko odmówiono mu wówczas rejestracji w charakterze osoby sprawującej kult religijny, lecz określono także jako osobę niepożądaną w Związku Radzieckim. Kwiatkowski został więc zmuszony do wyjazdu do Polski. Przebywał tam jednak przez krótki czas, po czym wyemigrował do Rzymu, gdzie zmarł w 2010 w wieku 97 lat. W latach 90. XX wieku utrzymywał kontakty ze środowiskiem lwowskich Polaków. Opublikował wówczas na łamach polskojęzycznej „Gazety Lwowskiej” wspomnienie z wyjazdu arcybiskupa Eugeniusza Baziaka ze Lwowa w 1946 r.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy duchowni katoliccy Kategoria:Duchowni związani ze Lwowem Kategoria:Polscy zesłańcy w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie radzieckich łagrów 1945–1989 Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 2010