240px|thumb|Adam Przybylski,Wojna Polska 1918–1921 Bitwa pod Rohaczowem – część wielkiej bitwy wołyńsko-podolskiej; walki polskiej 9 Brygady jazdy z oddziałami sowieckiej 44 Dywizji Strzelców w czasie ofensywy jesiennej wojsk polskich na Ukrainie w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Geneza 2 września, jeszcze w czasie walk pod Zamościem, Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego zdecydowało, iż 3. i 6 Armia, po stosownym przegrupowaniu, około 10 września podejmą większą akcję zaczepną w kierunku wschodnim celem „nie tylko odrzucenia nieprzyjaciela poza granice Małopolski, lecz także rozbicia i zdezorganizowania jego sił tak, aby później można było utrzymać front przy użyciu słabych sił własnych". 3 Armia gen. Władysława Sikorskiego przystąpiła do działań 10 września. Wstępnym etapem był zagon grupy motorowej mjr. Włodzimierza Bochenka wyprowadzony z Włodawy, który przeprawił się przez Bug i następnego dnia opanował Kowel. Za nim ruszyło natarcie sił głównych armii, w tym jej grupa manewrowa – Korpus Jazdy gen. Juliusza Rómmla. 16 września, działający na styku sowieckich 12 i 14 Armii Korpus Jazdy płk. Juliusza Rómmla, przy słabym oporze przeciwnika, sforsował Styr na południe od Łucka i ruszył na Równe. Będąc w pościgu za cofającymi się wojskami 12 Armii Nikołaja Kuźmina, 28 września dotarł do Słuczy w rejonie Zwiahla.

Walczące wojska JednostkaDowódcaPodporządkowanie Wojsko Polskiedowództwo 2 Dywizji Jazdypłk Gustaw Orlicz-Dreszer6 Armia9 Brygada Jazdymjr Jan Głogowski2 Dywizja Jazdy⇒ 1 pułk szwoleżerówmjr Jerzy Grobicki9 Brygada Jazdy⇒ 201 pułk szwoleżerówmjr Rudolf Dreszer Armia Czerwonadowództwo 44 Dywizji Strzelcówkomdyw Iwan Dubowoj12 Armia131 Taraszczańska Brygada Strzelców44 Dywizja Strzelców⇒ 392 pułk strzelców131 Brygada Strzelców⇒ 393 pułk strzelców

Działania grupy wypadowej Po osiągnięciu przez Korpus Jazdy linii Słuczy, dowódca korpusu płk Juliusz Rómmel zarządził wykonanie serii wypadów za rzekę, aby rozpoznać siły przeciwnika. 1 października wypad zorganizowała 2 Dywizja Jazdy płk. Gustawa Orlicz-Dreszera. Z Rohaczowa wyruszyła 9 Brygada Jazdy mjr. Jana Głogowskiego, zamierzając przejść Słucz w Ostróżku, przy równoczesnej demonstracji w Kijkowie i na kierunku Hulska. 4 szwadron 1 pułku szwoleżerów w szyku pieszym zaatakował z Ostróżka i po krótkiej walce zdobył przyczółek się na prawym brzegu Słuczy.

201 pułk szwoleżerów przeprawił się przez rzekę bardziej na północ i odrzucił od brzegu 393 pułk strzelców. Wykorzystując powodzenie, 1/ 201 pszwol. (z dowódcą pułku) pomaszerował wzdłuż wschodniego brzegu w kierunku na Talki - Hulsk.

Po uchwyceniu przyczółka 1 pułk szwoleżerów wraz z 2/201 pszwol. skierował się na Kamienny Bród i Czernicę. Idący w szpicy 2/201 pszwol. rtm. Juliana Dreszera zaskoczył w Kamiennym Brodzie sowiecki batalion strzelców. Piechota nie przyjęła walki i w popłochu wycofała się w okoliczne lasy. Kolejne walki szwadron stoczył w okolicach Dziekunki, gdzie wykonując manewr obejścia zmusił sowieckich strzelców do opuszczenia okopów.

W rejonie Słobódki CzernieckiejObecnie rejon nowogrodzki (obwód żytomierski), do 1961 Słobódki Czarniecka nastąpiła ponowna koncentracja 9 Brygady Jazdy. Tu brygada uderzyła na odchodzący od rzeki 392 pułk strzelców i rozproszyła go.

Po walkach 1 pułk szwoleżerów przeszedł przez Browniki do Hulska i zatrzymał się na noc. 2 października przemieścił się do wsi Górki pod Jaruniem, gdzie przebywał do 8 października. 201 pułk szwoleżerów wrócił na noc za Słucz, pozostawiwszy na wschodnim brzegu patrole.

Bilans walk Wypad 9 Brygady Jazdy za Słucz potwierdził, że piechota sowiecka jest zdemoralizowana i nie stanowi poważniejszego zagrożenia dla jazdy polskiej. Jego rezultaty zachęciły dowódcę korpusu płk. Juliusza Rómmla do zorganizowania zagonu na Korosteń. W tym dniu 2 Dywizja Jazdy wzięła do niewoli 1082 jeńców, zdobyła 2 działa, 13 ckm-ów. Straty polskie to około sześćdziesięciu poległych i rannych.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy w 1920