Kazimierz Kmiecik (ur. 19 września 1951 w Węgrzcach Wielkich) – polski piłkarz i trener piłkarski, związany z Wisłą Kraków, najlepszy strzelec w jej historii (153 gole w 304 meczach), kilkakrotnie trener lub asystent trenera w krakowskim klubie. Od 2022 roku jest członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta.

Wychowanek klubu Węgrzcanka Węgrzce Wielkie. Ojciec Grzegorza.

Życiorys Urodził się 19 września 1951 w Węgrzcach Wielkich. Jego rodzicami byli Julia z domu Jarzyna i Władysław. Jego pierwszą szkołą podstawową była szkoła w Strumianach, a następnie rodzice przenieśli go do szkoły w Węgrzcach Wielkich.

Kariera klubowa Pierwszym klubem Kazimierza Kmiecika była Węgrzcanka Węgrzce Wielkie. W wieku czternastu lat został piłkarzem młodzieżowej drużyny Cracovii. Barwy tego klubu reprezentował w latach 1965–1967.

Wisła Kraków W barwach Wisły Kraków zadebiutował w ostatnim meczu sezonu 1967/1968 przeciwko drużynie Szombierki Bytom, zastępując Tadeusza Polaka. W kolejnym sezonie 1968/1969 rozegrał sześć spotkań. W pierwszej części sezonu wystąpił w spotkaniu przeciwko Polonii Bytom. Po odejściu Mieczysława Gracza i zastąpieniu go przez Gyulę Telekiego rozegrał 5 spotkań przeciwko drużynom: ROW Rybnik, Odra Opole, Ruch Chorzów, Legia Warszawa, GKS Katowice. W sezonie 1969/1970 zdobył pierwszego gola dla Wisły Kraków. Wiosną 1970 rozegrał w Wiśle Kraków trzynaście spotkań. Strzelił 5 goli w Pucharze Intertoto w dwumeczu przeciwko drużynie FC Winterthur. Pierwszego oficjalnego gola dla Wisły Kraków zdobył w spotkaniu z Cracovią, podwyższając wynik na 2:0. Ponadto strzelił gole w spotkaniach przeciwko Ruchowi Chorzów i Zagłębiu Wałbrzych. W sezonie 1970/1971 rozegrał 14 z 26 spotkań. W wyjazdowych spotkaniach przeciwko Górnikowi Zabrze i Stali Mielec zdobył po jednej bramce. Po zmianie trenera w sezonie 1971/1972 został podstawowym zawodnikiem Wisły Kraków. Rozegrał 23 na 26 spotkań w sezonie, niemal zawsze wybiegając w pierwszym składzie i pozostając na boisku do końca spotkania. Pierwszą bramkę w sezonie zdobył w spotkaniu ósmej kolejki przeciwko Pogoni Szczecin. W kolejnej kolejce sezonu nie strzelił rzutu karnego. W wygranym 3:0 spotkaniu przeciwko Polonii Bytom strzelił 2 bramki. W rundzie jesiennej strzelił jeszcze 2 gole w przegranym 2:3 spotkaniu z Górnikiem Zabrze. W rundzie wiosennej strzelił po jednym golu w przegranych meczach z Zagłębiem Sosnowiec i Ruchem Chorzów. W dwudziestej trzeciej kolejce sezonu 11 czerwca 1972 strzelił pierwszego gola przy sztucznym oświetleniu w meczu przeciwko Legii Warszawa. Do końca sezonu zdobył jeszcze 3 gole w meczach przeciwko Górnikowi Zabrze i Odrze Opole.

W Pucharze Intertoto strzelał bramki w spotkaniach ze szwedzką drużyną Atvidabergts FF i szwajcarską BSC Young Boys. Pomiędzy spotkaniami Pucharu Intertoto wystąpił w inauguracyjnym spotkaniu sezonu 1972/1973. W ligowych rozgrywkach zdobył gole z Zagłębiem Wałbrzych i Pogonią Szczecin. Rozegrał 25 z 26 spotkań ligowych oraz strzelił 15 bramek z czego 13 w spotkaniach ligowych. W tym samym sezonie w listopadzie w spotkaniu przeciwko Polonii Bytom strzelił pierwszego w karierze hat-tricka. W 1972 roku zajął 5. miejsce w plebiscycie gazety Tempo na najlepszego sportowca Ziemi Krakowskiej. W rundzie wiosennej sezonu 1982/1983 powrócił do Wisły Kraków. Rozegrał w niej 8 spotkań. 11 września 1982 Wystąpił w derbowym spotkaniu przeciwko drużynie Cracovii. Ostatnie 350 spotkanie w barwach Wisły Kraków zagrał 21 listopada 1982 przeciwko drużynie GKS Katowice. Podczas tego spotkania zdobył też swoją ostatnią, 153 bramkę.

Kariera klubowa zagraniczna Charleroi Wiosną 1981 roku został zawodnikiem belgijskiej drużyny Royal Charleroi. Po pierwszym sezonie spadł z drużyną do II ligi belgijskiej. W drużynie występował na pozycji rozgrywającego, rozegrał 29 spotkań, zdobył 13 bramek. Po sezonie 1982/1983 powrócił do Wisły Kraków.

Larisa Pod koniec 1982 po zakończeniu umowy z belgijskim klubem otrzymał propozycję gry w zespole AE Larisa od Jacka Gmocha. W zespole występował na pozycji rozgrywającego. W rundzie rewanżowej zdobył 4 gole w 16 spotkaniach. Strzelił także gola w pierwszej rundzie Pucharu UEFA w domowym spotkaniu przeciwko drużynie Honved Budapeszt. W sezonie 1983/1984 doszedł do finału pucharu Grecji i zajął 6 pozycję w rozgrywkach ligowych. Po sezonie 1985 odszedł do zespołu Stuttgarter Kickers.

Stuttgarter Kickers W pierwszej rundzie sezonu 1985/1986 zdobył 2 gole. W sezonie 1987 doszedł z drużyną do finału pucharu Niemiec. W półfinale, przeciwko drużynie Fortuna Düsseldorf, strzelił drugą bramkę dla swojego zespołu. W ciągu 3 sezonów rozegrał 81 spotkań, strzelając 21 bramek.

Offenburger SV W sezonie 1988/1989 został zawodnikiem Offenburger SV. Po zakończeniu sezonu doznał kontuzji i powrócił do Polski. W zespole rozegrał 32 spotkania, strzelając 8 goli.

Reprezentacja Polski W wieku piętnastu lat został powołany do juniorskiej reprezentacji Polski na wyjazd do Holandii. Następnie został powołany do reprezentacji Polski juniorów na turniej w Cannes. Pierwszy oficjalny mecz w reprezentacji juniorów rozegrał przeciwko drużynie Niemieckiej Republiki Demokratycznej. W wygranym 4:0 spotkaniu strzelił gola na 3:0. W tym samym roku rozegrał jeszcze dwa mecze w reprezentacji juniorów. Wystąpił w przegranym 2:4 spotkaniu z Rumunią oraz w wygranym 3:2 rewanżowym spotkaniu z NRD. 5 grudnia 1971 wystąpił w wygranym 3:0 meczu reprezentacji Polski U-23 przeciwko reprezentacji NRD, zdobywając 2 gole. Dwa tygodnie później wystąpił w zremisowanym 2:2 spotkaniu z reprezentacją RFN w Ratyzbonie. Podczas przygotowań zagrał w nieoficjalnym spotkaniu z drużyną Penarol. W oficjalnym meczu pierwszej reprezentacji Polski zadebiutował 23 sierpnia 1972 w spotkaniu z reprezentacją Ghany, rozgrywając pierwszą połowę spotkania. Wystąpił również w spotkaniu przeciwko reprezentacji Maroka, zdobywając gola w 2 minucie spotkania. Za zdobycie złotego medalu olimpijskiego został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką PZPN. W 1973 rozegrał 6 spotkań w reprezentacji narodowej. Rozegrał spotkanie przeciwko RFN w reprezentacji U-23 w ramach eliminacji Mistrzostw Europy. W spotkaniu zagrał na pozycji lewego obrońcy. 14 listopada wystąpił w reprezentacji U-23 w spotkaniu z Danią, zdobywając jedną z dwóch bramek. 3 marca wystąpił w przegranym 1:2 meczu kadry U-23 w Warszawie przeciwko drużynie USA. W pojedynkach przeciwko Kanadzie, Meksykowi i Stanom Zjednoczonym występował w drugiej połowie meczów. W ostatnim z tych spotkań strzelił dwa gole. Był w kadrze na Meczu na Wembley, jednak nie wystąpił w tym spotkaniu. Następnie wystąpił w dwóch spotkaniach z reprezentacją Haiti, pierwszym przegranym 1:2 i drugim wygranym 3:1. W kolejnym spotkaniu rozegranym 15 maja przeciwko reprezentacji Grecji wszedł w 46 minucie. Po spotkaniu otrzymał powołanie na mistrzostwa świata w RFN. Wystąpił w drugiej połowie meczu przeciwko Szwecji. Zagrał także w drugiej połowie meczu na Wodzie.

W reprezentacji narodowej rozegrał w latach 1972–1980 34 mecze, strzelając w nich 8 goli. Jeden z najbardziej utytułowanych reprezentantów Polski w całej historii polskiego piłkarstwa. Uczestnik i zdobywca medali na Mistrzostwach Świata w 1974 oraz Igrzyskach Olimpijskich w 1972 i 1976 – trzech turniejach, na których polską drużynę prowadził Kazimierz Górski. Tym samym osiągnięciem co Kmiecik pochwalić mogą się również Lesław Ćmikiewicz, Kazimierz Deyna, Jerzy Gorgoń, Zygmunt Maszczyk i Antoni Szymanowski. Bardziej utytułowany jest jedynie Grzegorz Lato, który, oprócz wspomnianych trzech „krążków”, posiada również medal mundialu w 1982. lp. Data Miejsce Przeciwnik Rezultat Rozgrywki Grał Uwagi1. 30 sierpnia 1972 Ratyzbona 4-0 IO 1972 do 45' 2. 8 września 1972 Norymberga 5-0 IO 1972 90' 3. 16 maja 1973 Wrocław 2-0 towarzyski od 75' 4. 1 sierpnia 1973 Toronto 3-1 towarzyski od 46' 5. 3 sierpnia 1973 Chicago 1-0 towarzyski 90' 6. 8 sierpnia 1973 Monterrey 2-1 towarzyski od 46' 7. 10 sierpnia 1973 San Francisco 4-0 towarzyski do 77' 8. 21 października 1973 Dublin 0-1 towarzyski od 73' 9. 13 kwietnia 1974 Port-au-Prince 1-2 towarzyski 90' 10. 15 kwietnia 1974 Port-au-Prince 3-1 towarzyski 90' 11. 15 maja 1974 Warszawa 2-0 towarzyski od 46' 12. 26 czerwca 1974 Stuttgart 1-0 MŚ 1974 od 62' 13. 3 lipca 1974 Frankfurt nad Menem 0-1 MŚ 1974 od 80' 14. 26 marca 1975 Poznań 7-0 towarzyski do 45' 15. 8 października 1975 Łódź 4-2 towarzyski 90' 16. 26 października 1975 Warszawa 0-0 elim. Euro 1976 od 78' 17. 24 marca 1976 Chorzów 1-2 towarzyski 90' 18. 24 kwietnia 1976 Lens 0-2 towarzyski do 45' 19. 6 maja 1976 Ateny 0-1 towarzyski 90' 20. 11 maja 1976 Bazylea 1-2 towarzyski 90' 21. 26 maja 1976 Poznań 0-2 towarzyski 90' 22. 18 lipca 1976 Montreal 0-0 IO 1976 90' 23. 22 lipca 1976 Montreal 3-2 IO 1976 do 64' 24. 31 lipca 1976 Montreal 1-3 IO 1976 90' 25. 24 sierpnia 1977 Wiedeń 1-2 towarzyski od 46' 26. 7 września 1977 Wołgograd 1-4 towarzyski od 76' 27. 19 sierpnia 1979 Słupsk 5-0 towarzyski do 66' 28. 29 sierpnia 1979 Warszawa 3-0 towarzyski do 85' 29. 12 września 1979 Lozanna 2-0 elim. Euro 1980 do 84' 30. 28 maja 1980 Poznań 1-0 towarzyski 90' 31. 22 czerwca 1980 Warszawa 3-0 towarzyski do 61' 32. 29 czerwca 1980 São Paulo 1-1 towarzyski do 73' 33. 2 lipca 1980 Santa Cruz de la Sierra 1-0 towarzyski od 63' 34. 9 lipca 1980 Bogota 4-1 towarzyski od 46' do 54'

Kariera trenerska AE Larisa Po powrocie do Polski został asystentem trenera Wisły Kraków. W sezonie 1990/1991 był asystentem Adama Musiała. W trakcie sezonu 1991/1992 został pierwszym trenerem Wisły Kraków. W pierwszym spotkaniu prowadzona przez niego Wisła Kraków przegrała 0-3 z drużyną Stali Mielec.

Trenował Wisłę Kraków, Larisę (Grecja), Dalin, Garbarnię Kraków. W latach 1989–1997 pełnił na przemian rolę pierwszego trenera lub asystenta w pierwszej drużynie. W listopadzie 2016 został, wraz z Radosławem Sobolewskim, tymczasowym trenerem Wisły Kraków. Od stycznia 2017 Kmiecik i Sobolewski zostali asystentami nowego trenera Wisły Kiko Ramíreza, a w grudniu tego samego roku ponownie zostali tymczasowymi trenerami. Przez kolejne pół roku byli asystentami Joana Carrillo, a po jego odejściu z klubu w czerwcu 2018 ponownie objęli tymczasowo funkcje pierwszych trenerów. 18 czerwca 2018 roku pierwszym trenerem został Maciej Stolarczyk, a Kmiecik, Sobolewski i Mariusz Jop zostali jego asystentami. Kmiecik był również tymczasowym trenerem Wisły po zwolnieniu Petera Hyballi 14 maja 2021 roku. Od sezonu 2021/2022 był asystentem Adriána Guľi.

Sukcesy 1972 – złoty medalista Olimpiady w Monachium, 1974 – trzecie miejsce w Mistrzostwach Świata w Monachium, 1976 srebrny medalista Olimpiady w Montrealu, król strzelców I ligi (20 goli), 1978 mistrz Polski, król strzelców I ligi (15 goli), 1979 finalista Pucharu Polski, król strzelców I ligi (17 goli), 1980 – król strzelców I ligi (24 gole), 1981 – wicemistrz Polski, 1985 – puchar Grecji.

Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (1972) Złota Odznaka PZPN (1972)

Zobacz też Strzelcy bramek dla reprezentacji Polski w piłce nożnej mężczyzn

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne – sylwetka w portalu Polskiego Komitetu Olimpijskiego

Kategoria:Reprezentanci Polski w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1972 Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1976 Kategoria:Klub Wybitnego Reprezentanta Kategoria:Królowie strzelców Ekstraklasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy trenerzy piłkarscy Kategoria:Polscy piłkarze na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Polscy olimpijczycy (Monachium 1972) Kategoria:Polscy olimpijczycy (Montreal 1976) Kategoria:Polscy medaliści olimpijscy Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1972 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1976 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1974 Kategoria:Klub 100 Kategoria:Piłkarze Wisły Kraków Kategoria:Piłkarze Royalu Charleroi