Tadeusz Danilewicz (Danielewicz) herbu Ostoja (zm. po 1788) – dziedzic dóbr Gudziany, Lewszany, Piełaniszki, Skierzabola, landwójt trocki, komisarz prowiantowy trocki, rotmistrz województwa trockiego.
Życiorys Tadeusz Danilewicz przyszedł na świat w rodzinie szlacheckiej wywodzącej się z Wielkiego Księstwa Litewskiego, należącej do rodu heraldycznego Ostojów (Mościców)K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. III, s. 301.A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. IV, s. 80-84.S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1904-1931, t. III, s. 64.. O jego rodzinie pisał Kasper Niesiecki w Herbarzu polskim.
Tadeusz Danilewicz był dziedzicem dóbr Gudziany. Majątek Lewszany (LewsianyA. Krahel, Opisy parafii dekanatu trockiego w diecezji wileńskiej 1784 roku - edycja źródeł historycznych, Białystok 2015, s. 112, 119.) kupił w roku 1775. Dziesięć lat później wszedł w posiadanie dóbr PiełaniszkiA. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. IV, s. 83.. Był też właścicielem wsi Skierzabola w parafii nowotrockiejA. Krahel, Opisy parafii dekanatu trockiego w diecezji wileńskiej 1784 roku - edycja źródeł historycznych, Białystok 2015, s. 114.. Sprawował ważne funkcje i urzędy. Był landwójtem trockim oraz komisarzem prowiantowym (furażowym) trockimЯ.С. Глінскі, Гербоўнік беларускай шляхты, t. V (Д), Мінск 2018, c. 162-163.A. B. Zakrzewski, Sejmiki Wielkiego Księstwa Litewskiego XVI-XVIII w., Warszawa 2000, s. 183, 200, 211.. W lutym 1772 roku sejmik gospodarski województwa trockiego postanowił wynagrodzić Danilewicza za pięcioletnie sprawowanie funkcji komisarza furażowego. Otrzymał po pół złotego z każdego dymu dóbr ziemskich i hibernowychA. B. Zakrzewski, Sejmiki Wielkiego Księstwa Litewskiego XVI-XVIII w., Warszawa 2000, s. 211.. Tadeusz Danilewicz pełnił także funkcję rotmistrza województwa trockiegoLietuvos didžiosios kunigaikštystės seimelių instrukcijos (1788-1790), (wyd.) R. Jurgaitis, A. Stankevič, A. Verbickienė, Vilnius 2015, s. 95.. Uczestniczył w sejmiku deputackim w Kownie, w lutym 1779 roku.M. Jusupović, Akta sejmiku kowieńskiego z lat 1733–1795, Instytut Historii PAN, Warszawa 2019, s. 281, 284, 295..
Małżonką Tadeusza Danilewicza była Petronela z Sopoćków, z którą miał córkę Helenę, małżonkę Andrzeja Wirpszy i trzech synów: Szymona, rotmistrza trockiego, Wincentego i Józefa. W roku 1777 odstąpił wspomnianym synom dobra Gudziany i Lewszany.
Zobacz też Herb Ostoja Ród Ostojów (Mościców) Danilewiczowie herbu Ostoja
Przypisy
Bibliografia K. Niesiecki, Herbarz polski, wyd. J.N. Bobrowicz, Lipsk 1839-1845, t. III, s. 301. A. Boniecki, Herbarz polski, Warszawa 1889-1913, t. IV, s. 80-84. S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, Warszawa 1904-1931, t. III, s. 64. Я.С. Глінскі, Гербоўнік беларускай шляхты, t. V (Д), Мінск 2018, c. 162-163. Metryka Litewska. Rejestry podymnego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Województwo wileńskie 1690 r., A. Rachuba (oprac.), Warszawa 1989, s. 166, 250. A. B. Zakrzewski, Sejmiki Wielkiego Księstwa Litewskiego XVI-XVIII w., Warszawa 2000, s. 183, 200, 211. M. Jusupović, Akta sejmiku kowieńskiego z lat 1733–1795, Instytut Historii PAN, Warszawa 2019, s. 281, 284, 295.
Kategoria:Członkowie stanu rycerskiego I Rzeczypospolitej Kategoria:Danilewiczowie herbu Ostoja Kategoria:Rotmistrzowie I Rzeczypospolitej