Pratjekabudda (skt. pratyekabuddha; pali pacceka-buddha; tyb. rang rgyal) – w buddyzmie człowiek urzeczywistniający Dharmę samotnie, niezależny od nauczyciela. Przedmiotem jego medytacji jest głównie dwunastoczęściowy łańcuch zależnego powstawania, analizowany od końca. Urzeczywistnia nie-ja jednostki oraz połowicznie brak własnej tożsamości zjawisk, przez co osiąga stan arhata. Pratjekabudda nie naucza Dharmy.
Źródło w sutrach Budda Gotama wspominał o paccekabuddha w Isigili (Sutta). Tam przebywając na górze Isigili opowiadał mnichom o 500 paccekabuddha, którzy tutaj mieszkali. Oto kilku z nich:
O paccekabuddhach wspomina się, że powstają w okresie kiedy nie ma Buddy Powszechnego (pali. Sammasambuddha) i nie ma kto stworzyć Dharmy. Według buddyzmu therevady jakość oświecenia paccekabuddhy jest identyczna z oświeceniem Buddy Powszechnego i Savakabuddhy (Oświeconego Przez Słuchanie, Ucznia).
Zobacz też buddyzm
Kategoria:Buddyjskie funkcje i tytuły