Jean d’Ormesson, właśc. Jean Bruno Wladimir François-de-Paule Lefèvre d’Ormesson (ur. 16 czerwca 1925 w Paryżu, zm. 5 grudnia 2017 w Neuilly-sur-Seine) – francuski pisarz i dziennikarz, członek Akademii Francuskiej.
Jean d’Ormesson był synem André d’Ormessona, ambasadora Francji. Całą młodość spędził w Bawarii.
Absolwent École normale supérieure, z wykształcenia filozof, pełnił funkcję sekretarza generalnego Międzynarodowej Rady Filozofii i Nauk Humanistycznych przy UNESCO i dyrektora dziennika „Le Figaro”.
Akademia Francuska Jean d’Ormesson został wybrany do Akademii Francuskiej w dniu 18 października 1973, na fotel nr 12 opróżniony po śmierci Jules’a Romains, zmarłego 14 sierpnia 1972.
Odznaczenia Krzyż Wielki Orderu Legii Honorowej (Francja, 2014)Décret du 11 juillet 2014 portant élévation aux dignités de grand'croix et de grand officier, www.legifrance.gouv.fr Wielki Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja, 2002) Komandor Orderu Legii Honorowej (Francja, 1993)Décret du 12 juillet 2002 portant élévation aux dignités de grand'croix et de grand officier, www.legifrance.gouv.fr Oficer Orderu Legii Honorowej (Francja, 1988)Décret du 13 juillet 1993 portant promotion, www.legifrance.gouv.fr Oficer Orderu Zasługi (Francja) Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)Biographie Jean d'Ormesson, www.whoswho.fr Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja) Komandor Orderu Krzyża Południa (Brazylia, 1988)Diário Oficial da União (DOU) de 3 de Outubro de 1988, www.jusbrasil.com.br
Publikacje l’Amour est un plaisir (1956) Du côté de chez Jean (1959) Un amour pour rien (1960) Au revoir et merci (1966) les Illusions de la mer (1968) la Gloire de l'Empire (1971, nagroda Académie française za powieść 1971); Chwała Cesarstwa (1975) Au plaisir de Dieu (1974), My, z łaski Boga (1995) le Vagabond qui passe sous une ombrelle trouée (1978) Dieu, sa vie, son œuvre (1981) Mon dernier rêve sera pour vous (1982) Jean qui grogne et Jean qui rit (1984) le Vent du soir (1985), Wieczorny wiatr (1999) Tous les hommes en sont fous (1985), Mężczyźni za nią szaleją (2000) le Bonheur à San Miniato (1987), Szczęście w San Miniato (2000) Album Chateaubriand (1988) Garçon de quoi écrire (wspólnie z François Sudreau, 1989) Histoire du juif errant (1991), Historia Żyda Wiecznego Tułacza (1994) Tant que vous penserez à moi (rozmowa z Emmanuelem Berlem, 1992) la Douane de mer (1994) Dogana di mare (1998) Presque rien sur presque tout (1995) Casimir mène la grande vie (1997). Pyszne życie Kazimierza (2000) Une autre histoire de la littérature française (tom I – 1997 i tom II – 1998) le Rapport Gabriel (1999), Raport Gabriela (2000) Voyez comme on danse (2001) C'était bien (2003) Et toi, mon cœur, pourquoi bats-tu ? (2003) Une fête en larmes (2005) C'est une chose étrange à la fin que le monde (2010), Traktat o szczęściu (2011)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Biographie, bibliographie détaillée et nombreuses citations de Jean d’Ormesson
Kategoria:Absolwenci École normale supérieure w Paryżu Kategoria:Biografowie Kategoria:Członkowie Akademii Francuskiej Kategoria:Francuscy dziennikarze Kategoria:Francuscy felietoniści Kategoria:Francuscy pisarze katoliccy Kategoria:Francuscy prozaicy XX wieku Kategoria:Francuscy prozaicy XXI wieku Kategoria:Francuscy redaktorzy Kategoria:Hrabiowie Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wielkim Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Południa Kategoria:Odznaczeni Orderem Palm Akademickich Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury Kategoria:Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Pisarze związani z Paryżem Kategoria:Prozaicy francuskojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Wielcy Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Zmarli w 2017