Otto Ketting (ur. 3 września 1935 w Amsterdamie, zm. 13 grudnia 2012 w Hadze) – holenderski kompozytor i trębacz.
Życiorys Syn Pieta Kettinga. W latach 1953–1958 uczył się gry na trąbce w konserwatorium w Hadze. W zakresie kompozycji był samoukiem, konsultując się z ojcem i w latach 1960–1961 z Karlem Amadeusem Hartmannem. W latach 1955–1960 był trębaczem w Residentie-Orkest, grywał też z zespołami jazzowymi. Od 1967 do 1971 roku był wykładowcą konserwatorium w Rotterdamie, następnie od 1971 do 1974 roku wykładał w konserwatorium w Hadze. Komponował na potrzeby filmu, teatru i baletu. Współpracował z takimi choreografami jak Jaap Flier, Richard Glasstone i Job Sanders.
Otrzymał liczne wyróżnienia, w tym nagrodę „Gaudeamus” (1958), nagrodę im. Keesa van Baarena (1973), II nagrodę trybuny kompozytorów UNESCO, nagrodę im. Matthijsa Vermeulena (1978) oraz Barlow Prize (1992).
Twórczość Początkowo tworzył w stylistyce drugiej szkoły wiedeńskiej, jednocześnie pisząc też przystępniejsze utwory typu repertuarowego. W eksperymentalnym cyklu Collages, przeznaczonym na różne obsady, odszedł od serializmu w kierunku improwizacji oraz prowokacji estetycznych typu happeningowego. Utwory Kettinga cechują się upodobaniem do nietypowych obsad, ze szczególną predylekcją do wirtuozowsko traktowanej grupy dętej, często łączonej z perkusją.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Holenderscy kompozytorzy Kategoria:Trębacze Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Zmarli w 2012 Kategoria:Ludzie urodzeni w Amsterdamie