240px|thumb|Adam Przybylski,Wojna Polska 1918–1921 Bitwa pod Lubarem – walki polskiego 25 pułku piechoty ppłk. Michała Zienkiewicza z oddziałami sowieckiej 44 Dywizji Strzelców Iwana Dubowoja w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Geneza Zimą 1919/1920 na froncie polsko-sowieckim odnotowywano tylko działania lokalne. Linia frontu była rozciągnięta od środkowej Dźwiny, wzdłuż Berezyny, Uborci, Słuczy, po Dniestr. Zastój w działaniach wojennych obie strony wykorzystywały na przygotowanie się do decydujących rozstrzygnięć militarnych planowanych na wiosnę i lato 1920. W połowie marca dowództwo sowieckiego Frontu Południowo-Zachodniego rozpoczęło przygotowania do ofensywy siłami 12. i 14 Armii na Płoskirów - Równe. Koncentracja sił Armii Czerwonej nie uszła uwadze dowództwa polskiego. Zarządzono przeprowadzenie serii wypadów, które miały zdezorganizować przygotowania nieprzyjaciela i dostarczyć więcej informacji o jego siłach i zamiarach.
Walczące wojska JednostkaDowódcaPodporządkowanie Wojsko Polskiedowództwo 13 Dywizji Piechotygen. Jan Romer ⇒ 25 pułk piechotyppłk Michał Zienkiewicz13 Dywizja Piechoty→ pododdziały sztabowe 25 pp25 pułk piechoty→ II/25 pułku piechotykpt. Ryszard Żołędziowski⇒ 43 pułk piechotymjr Wacław Piekarski13 Dywizja Piechoty→ II/43 pułku piechoty43 pułk piechoty Armia Czerwonaoddziały 44 Dywizji Strzelcówkomdiw Iwan Dubowoj12 Armia
Walki pod Lubarem W marcu 1920 25 pułk piechoty ppłk. Michała Zienkiewicza, będąc w ugrupowaniu 13 Dywizji Piechoty gen. Jana Romera, obsadził dwudziestoczterokilometrowy odcinek frontu nad Słuczą, od Nowej Czartorii do Ostropola. Dowództwo pułku, oddziały sztabowe i II batalion stacjonowały w Lubarze. Jeszcze w styczniu i lutym pododdziały 25 pułku piechoty dokonały serii wypadów za Słucz. Dowództwo sowieckie postanowiło ukrócić ofensywne działania Polaków i zdobyć polską bazę wypadową jaką był Lubar.
20 marca miasto zaatakowały pododdziały 44 Dywizji Strzelców. Pierwszy atak, od strony Wygnanki, Awratyna i Kowalenek, został odparty przez II batalion 22 pułku piechoty. Wówczas Sowieci wprowadzili kolejne siły - brygadę strzelców. Na odcinku sąsiedniego II/43 pułku piechoty pod Prywałówką przeciwnik przełamał obronę polską i sforsował Słucz. Nie dysponujący już odwodami dowódca 22 pp ppłk Zienkiewicz skierował do kontrataku zbiorczy pododdział w składzie: kompania techniczna i żołnierze orkiestry pułkowej. Kontratak „na bagnety” odrzucił przeciwnika za Słucz, a wielu czerwonoarmistów utonęło podczas ucieczki w nurtach rzeki. Porażka zmusiła Sowietów do zaniechania ataków na Lubar.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy w 1920 Kategoria:Lubar