Otakar Ostrčil (ur. 25 lutego 1879 w Pradze, zm. 20 sierpnia 1935 tamże) – czeski kompozytor i dyrygent.
Życiorys W latach 1897–1901 odbył studia filologiczne na Uniwersytecie Karola. Uczył się prywatnie gry na fortepianie u Adolfa Mikeša (1893–1895) i kompozycji u Zdenka Fibicha (1895–1900). Od 1908 do 1922 roku prowadził w Pradze amatorski zespół Orchestrální sdružení, z którym wykonywał dzieła współczesnych kompozytorów czeskich. W latach 1914–1918 był dyrygentem opery Teatru na Vinohradach. Od 1919 roku był kierownikiem artystycznym, a od 1920 roku jako następca Karela Kovařovica także dyrygentem opery Teatru Narodowego w Pradze. W latach 1924–1933 pełnił funkcję prezesa towarzystwa muzyki współczesnej. Od 1926 do 1929 roku był wykładowcą dyrygentury w Konserwatorium Praskim.
Twórczość W swojej twórczości kontynuował tradycje romantyczne w muzyce czeskiej, wzbogacając swój język dźwiękowy także o elementy modernistyczne. Jako dyrygent utrzymywał działalność teatrów operowych na wysokim poziomie, prezentując opery współczesnych kompozytorów czeskich takich jak Leoš Janáček, Otakar Zich czy Otakar Jeremiáš, a także przywracając na sceny zapomniane już dzieła twórców XIX-wiecznych. Był propagatorem awangardy muzycznej, wykonywał m.in. mało znane ówcześnie w Czechach utwory Gustava Mahlera. Poprowadził czeskie premiery Peleasa i Melisandy Claude’a Debussy’ego, Pietruszki Igora Strawinskiego (1925), Wozzecka Albana Berga (1926) i Króla Rogera Karola Szymanowskiego (1932).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Czescy kompozytorzy Kategoria:Czescy dyrygenci Kategoria:Urodzeni w 1879 Kategoria:Zmarli w 1935 Kategoria:Ludzie urodzeni w Pradze