Ilja Zeljenka (ur. 21 grudnia 1932 w Bratysławie, zm. 13 lipca 2007 tamże) – słowacki kompozytor.
Życiorys Początkowo uczył się prywatnie u Jána Zimmera (harmonia i kontrapunkt) oraz Rudolfa Macudzinskiego (fortepian). Następnie w latach 1951–1956 studiował w Wyższej Szkole Sztuk Scenicznych w Bratysławie u Jána Cikkera. Od 1957 do 1961 roku był doradcą programowym Filharmonii Słowackiej, a od 1961 do 1968 roku doradcą i członkiem komitetu programowego radia czechosłowackiego w Bratysławie. Był inicjatorem i jednym ze współzałożycieli studia eksperymentalnego radia słowackiego (1965–1991), w którym zrealizował wiele ze swoich utworów. W latach 1990–1991 pełnił funkcję sekretarza Związku Kompozytorów Słowackich. Od 1996 roku wykładał kompozycję w konserwatorium w Bratysławie. Był wielokrotnym gościem festiwalu Warszawska Jesień.
Otrzymał nagrodę im. Jána Levoslava Belli za IV Symfonię (1980), nagrodę ministra kultury Republiki Słowackiej (2002) oraz nagrodę Krištáľové krídlo za całokształt twórczości (2004). W 2018 roku został pośmiertnie odznaczony Orderem Ľudovíta Štúra I klasy.
Twórczość Tworzył muzykę symfoniczną, kameralną, solową, chóralną, dla dzieci, a także ścieżki dźwiękowe do filmów i oprawę muzyczną do sztuk scenicznych. Jego bogaty dorobek kompozytorski obejmuje ponad 500 pozycji. Początkowo tworzył w stylistyce bliskiej francuskiemu neoklasycyzmowi, w połowie lat 50. XX wieku zwrócił się w kierunku postwebernowskiej dodekafonii, by w latach 70. wrócić do inspiracji folklorem z neoromantyczną orientacją. Wypracował własny język dźwiękowy, unikając stylistycznych skrajności w imię piękna brzmienia i zrozumiałości muzyki.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Słowaccy kompozytorzy Kategoria:Odznaczeni Orderem Ľudovíta Štúra Kategoria:Ludzie urodzeni w Bratysławie Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2007