Zaułek Pokutniczy (, czyli Oława Łaciarska) – dawna ulica Wrocławia.
Historia Zaułek został wytyczony w 1866 roku na miejscu zasypanej w tym samym roku wewnętrznej fosy miejskiej, tj. nurtu Czarnej Oławy. Jego oryginalna nazwa – Altbüsser-Ohle – pochodziła od zamieszkujących tę okolicę od XIII wieku łataczy obuwia ( lub Altbesserer). Owi łatacze mieli prawo dokonywać jedynie napraw starych butów i nie mogli sprzedawać nowych. Zaułek ciągnął się od ulicy Świdnickiej do placu św. Krzysztofa, zgodnie z biegiem dawnej fosy wewnętrznej, lekko skręcając w kierunku północno-zachodnim. Od południa łączył się z nieistniejącą już dziś ulicą Słodową (), a od północy z Zaułkiem Ślepym, zwanym również Sakwowym (, Am Seitenbeutel).
Po II wojnie światowej niemiecka nazwa została błędnie przetłumaczona (der Büßer → pokutnik) i od roku 1945 do 1975 uliczka nosiła nazwę Zaułek Pokutniczy. Zmniejszono również wówczas jej długość: kończyła się na ul. Szewskiej.
W Zaułku Pokutniczym znajdowało się kilka budynków użyteczności publicznej: Od strony północnej, przy skrzyżowaniu z ulicą Świdnicką, znajdował się dom handlowy Briegera i Sonnenfelda (Świdnicka 43b) zaprojektowany przez W. Holensa w 1853 roku. Przy skrzyżowaniu z ulicą Łaciarskią, w budynku wzniesionym już w latach 1668–1669, znajdowało się pierwotnie więzienie, a następnie dom pracy przymusowej i przytułek, a od lat 30. XX wieku wrocławska siedziba Hitlerjugend. Obok, pod numerem 58, znajdował się zachowany do dzisiaj budynek Towarzystwa Osiedlowego Wrocław (Siedlungsgesellschaft Breslau AG), po 1945 siedziba Wrocławskiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego nr 2 Wrobis S.A. Wschodni koniec ulicy wychodzący na pl. św. Krzysztofa zamknięty był bramą Giełdy Zbożowej wzniesionej około 1870 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Zaułek Pokutniczy na starych i współczesnych fotografiach
Pokutniczy Pokutniczy