thumb|Diagram przedstawiający taktykę big blue blanket. Amerykańskie niszczyciele stanowiące ubezpieczenie lotniskowców używają radarów do wykrycia nadlatujących japońskich samolotów kamikaze. Następnie przekazują przez radio położenie i kurs nadlatujących samolotów amerykańskim myśliwcom bojowego patrolu powietrznego (CAP) krążącego wokół głównego zgrupowania amerykańskiej floty. Myśliwce te następnie przechwytują nadlatujące japońskie samoloty na długo przed atakiem na lotniskowce Big blue blanket (ang. Wielki niebieski koc) – taktyka wczesnego wykrywania i zapobiegania atakom kamikaze, opracowana podczas II wojny światowej przez pilota United States Navy Johna S. Thacha, który wcześniej opracował taktykę walki powietrznej o nazwie Thach Weave.
Historia Gdy amerykańska taktyka żabich skoków w czasie wojny na Pacyfiku zbliżyła się do Wysp Japońskich, Japończycy zaczęli szerzej przeprowadzać ataki pilotów kamikaze. Wraz ze wzrostem strat aliantów Thach opracował system przeciwdziałania pilotom nadlatującym z Kraju Kwitnącej Wiśni.
Rezultat Big blue blanket spowodował, że okręty pikiet były wyjątkowo podatne na ataki kamikaze, ale zapewniał lepszą ochronę lotniskowcom i transportowcom dzięki czemu był wykorzystywany do końca wojny. Między innymi podczas zwycięskiej dla aliantów kampanii filipińskiej (1944–1945) pomimo bezproblemowego desantu, japońskie samobójcze motorówki zwane Shin’yō i dwustu kamikaze sprawiły, że pierwsze dni bitwy o Mindoro były tak samo kosztowne jak te w bitwie pod Anzio (1944) we Włoszech. Dzięki lotom taktyki big blue blanket nad lotniskami filipińskiej wyspy Luzon przez grupę uderzeniową Task Force 38 admirała Halseya zabezpieczono Mindoro.
Przypisy
Kategoria:Taktyka walki powietrznej Kategoria:Kamikaze Kategoria:II wojna światowa na Pacyfiku