Pałac w Teresinie – pałac w Teresinie (powiat sochaczewski), będący pierwotnie własnością rodziny Epsteinów wybudowany w końcu XIX w. przez Mieczysława Epsteina znanego warszawskiego finansistę.
Historia Obecny pałac jest już drugim posadowionym na tych samych fundamentach. Pierwszy pałac wzniósł w tym miejscu ojciec przyszłego fundatora Herman Epstein, bankier i przemysłowiec. Projekt sporządził dla niego architekt Adolf Loewe. Nie wiadomo nic o wyglądzie pierwszej rodzinnej rezydencji. Po śmierci Hermana majątek przeszedł na jego syna Mieczysława Epsteina wielkiego warszawskiego finansisty i bankowca. W latach 90. XIX w. postanowił, że na jego miejscu powstanie nowa rezydencja. Do jej zaprojektowania zaprosił architekta François Arveufa, który postanowił rozebrać poprzedni pałac do samych fundamentów i w nowej budowli wykorzystać tylko przesklepione piwnice. W 1909 roku pałac przeszedł w posiadanie rodziny Druckich-Lubeckich (7 kwietnia 1913 w parku pałacowym w Teresienie znaleziono ciało zamordowanego księcia Władysława Druckiego-Lubeckiego). W 1927 roku majątek uległ parcelacji, a część ziem przeszła w formie darowizny do zakonu franciszkanów z pobliskiego Niepokalanowa. II wojna światowa, podczas której w pałacu rezydowali oficerowie Luftwaffe, nie spowodowała większych zniszczeń w budynku. Po wojnie majątek został upaństwowiony i stał się siedzibą Centralnego Związku Spółdzielni Rolniczych, a po nim Ośrodka Szkoleniowo- Rehabilitacyjnego KRUS.
W latach 2014–2016 pałac przeszedł gruntowny remont i 31 sierpnia 2017 ośrodek rehabilitacyjny zakończył swoją działalność w obiekcie.
Obecnie (marzec 2020) w Funduszu Składkowym Ubezpieczenia Społecznego Rolników trwają prace i analizy mające na celu określenie możliwości wykorzystania obiektu na cele dydaktyczne i społeczne. Nadal nie ma możliwości zwiedzania pałacu.
Opis Pałac utrzymany jest w duchu późnego baroku. Budowla jest większa od pałacu w Zaborowie. Ma nieregularną bryłę, po części piętrowy, po części dwupiętrowy, na wydłużonym planie z elewacją frontową zwróconą na zachód. Całość przykryta jest mansardowym dachem o połaciach urozmaiconych lukarnami. Symetrycznie skomponowana siedmioosiowa elewacja frontowa ma nieznacznie wysunięty ryzalit pośrodku i czterokolumnowy portyk podtrzymujący taras pierwszego piętra. Podobny portyk jest również po przeciwnej stronie pałacu. Do pałacu prowadzi podjazd na planie podkowy. Między wieżami umieszczony został portyk czterokolumnowy podtrzymujący półkolisty taras na pierwszym piętrze. Portyki znajdują się również na narożach elewacji południowej. Fasada północna została wyposażona w kwadratową przybudówkę przykrytą kopułą, połączoną z galerią na arkadach prowadzącą do oficyny kuchennej. Galeria mogła być zaprojektowana przez Leandra Marconiego, syna architekta Henryka Marconiego.
Na osi głównego wejścia i hallu umiejscowioną dwukondygnacyjną salę balową, otoczoną na wysokości pierwszego piętra drewnianą galeryjką. Jednym z jej elementów jest drewniany kominek sygnowany „Stadnicki 1896”, warsztat, który wykonał ten kominek wraz z całą stolarką pałacu. W boazerii znalazło się miejsce na dzieła malarskie szkoły francuskiej. Zachowało się jeszcze jedno wnętrze z pierwotnymi elementami dekoracji. Jest to pomieszczenie znajdujące się na lewo od hallu dekorowane fryzem sztukatorskim z postaciami amorków dłuta Stanisława Romana Lewandowskiego z 1899.
Zachował się park krajobrazowy z okazami starych dębów wpisany do rejestru zabytków pod numerem 612/50 z 8 listopada 1978 r.
Do zobaczenia w okolicy Niepokalanów
Galeria
Przypisy
Kategoria:Pałace w województwie mazowieckim Kategoria:Zabytki w powiecie sochaczewskim Pałac