thumb|Grupa żołnierzy Hindustani Musalman pozujących do zdjęcia na rozkaz strzelania salwą, ok. 1895 thumb|Obraz przedstawiający Sowara 6 Pułku Lekkiej Kawalerii Madras, ok. 1845 thumb|Żołnierze Pułku Queen’s Own Madras Sappers and Miners, 1896 thumb|Bateria górska nr 4 (Hazara) z działem górskim RML7 „Steel Gun” w gotowości do przeglądu. Od lewej do prawej: dwóch Subadar (sikhowie) i dwóch kanonierów (pendżabscy muzułmanie), ok. 1895 thumb|Żołnierz sikhijski odznaczony wieloma medalami, w charakterystycznym, religijnym nakryciu głowy thumb|Indyjski 16 Pułk Ułanów w Świątyni Nieba podczas powstania bokserów, Pekin, 1900 thumb|Kampania w Arakanie. Sikhowie podczas działań zwiadowczych thumb|Sztandar 52 Pułku Sikhów (Frontier Force) w Kohat, w barwach pułkowych z 1905 roku British Indian Army – główna siła militarna Indii Brytyjskich, istniejąca od 1895 roku do zrzucenia brytyjskiego panowania w 1947 roku. Odpowiadała za obronę zarówno prowincji podlegających Koronie Brytyjskiej, jak i , które mogły mieć również własne armie. Armia indyjska była ważną częścią sił Imperium Brytyjskiego, zarówno w Indiach, jak i za granicą, zwłaszcza podczas obu wojen światowych.
Wydaje się, że termin „armia indyjska” został po raz pierwszy użyty nieformalnie, jako zbiorcze określenie na armie trzech prezydencji (Bengal Army, Madras Army i Bombay Army), prawdopodobnie po powstaniu Indii Brytyjskich. Jednak pierwsza formacja, oficjalnie nazywana „armią indyjską”, została powołana przez rząd Indii w 1895 roku i początkowo istniała równolegle z trzema armiami prezydencji. Jednak w 1903 roku British Indian Army wchłonęła te trzy armie w swoje struktury. British Indian Army nie należy mylić z Army of India (1903–1947), która obejmowała zarówno całość British Indian Army, jak i jednostki British Army stacjonujące w Indiach, ani z British Army in India (jednostki brytyjskie wysłane do Indii).
British Indian Army przez cały okres swojego istnienia była całkowicie ochotnicza; największy rozwój osiągnęła w czasie II wojny światowej, dochodząc do liczby 2,5 mln żołnierzy, co czyni ją największą armią ochotniczą w historii.
Organizacja Znaczenie terminu „Indian Army” zmieniało się w czasie: 1858–1894Indian Army była nieformalnym, zbiorczym określeniem armii trzech prezydencji: Bengal Army, Madras Army i Bombay Army.1895–1902Indian Army istniała oficjalnie i była „armią rządu Indii”, zawierająca jednostki brytyjskie i indyjskie (sipajowie). 1903–1947Lord Kitchener był głównodowodzącym w Indiach (Commander-in-Chief, India) od 1902 do 1909 roku. Zapoczątkował on reformy na dużą skalę, z których największą było połączenie trzech armii prezydencji w jednolitą siłę zbrojną. Utworzył struktury wyższych związków operacyjnych, osiem dywizji armii i brygady jednostek indyjskich oraz brytyjskich. Po reformach Kitchenera: Indian Army była „armią werbowaną z ludności miejscowej i na stałe stacjonującą w Indiach, razem z brytyjskimi oficerami będącymi poza granicami kraju”; British Army in India składała się z jednostek British Army wysłanych do Indii na misję zagraniczną, a następnie przerzucanych do innych części Imperium lub z powrotem do Wielkiej Brytanii; Army of India składała się zarówno z Indian Army, jak i jednostek British Army stacjonujących w Indiach.
Dowodzenie Oficer dowodzący Army of India był jednocześnie głównodowodzącym w Indiach, który podlegał cywilnemu gubernatorowi generalnemu Indii. Tytuł ten był używany już przed utworzeniem zjednoczonej British Indian Army; pierwszym, który go otrzymał, był gen. mjr w 1748 roku. Na początku XX wieku głównodowodzący i jego sztab byli oparci o India Command. Stanowiska w Indian Army były mniej prestiżowe niż równorzędne im funkcje w British Army, ale za to wynagrodzenie było znacznie wyższe, dzięki czemu oficerowie mogli swobodnie żyć z własnej pensji, zamiast szukać dodatkowego źródła dochodu. W związku z tym wakaty w Indian Army były bardzo pożądane i co do zasady zarezerwowane dla wyższych oficerów-kadetów, kończących Royal Military College w Sandhurst. Oczekiwano, że brytyjscy oficerowie Indian Army nauczą się mówić językami swoich żołnierzy, których rekrutowano głównie z obszarów, na których mówi się przeważnie w języku hindi. Wśród wybitnych oficerów British Indian Army znaleźli się Lord Roberts, , Claude Auchinleck, czy William Slim.
Personel Oficerowie Indian Army, zarówno Brytyjczycy, jak i Hindusi, otrzymywali stopnie równorzędne stopniom oficerskim British Army. Korpus King’s Commissioned Indian Officer (KCIO), utworzony w 1920 roku, posiadał równe uprawnienia z brytyjskim korpusem oficerskim. Natomiast Viceroy’s commissioned officers to pozostali Hindusi w stopniach oficerskich. Prawie pod każdym względem byli oni traktowani jako oficerowie, ale mieli władzę tylko nad żołnierzami indyjskimi i podlegali wszystkim King’s Commissioned Indian Officers. Wśród stopni British Indian Army znalazły się takie rangi, jak Subedar Major lub Risaldar-Major (odpowiedniki brytyjskiego majora w kawalerii); Subedar lub Risaldar (odpowiedniki kapitana, także w kawalerii), czy Jemadar, odpowiednik porucznika.
Stopnie podoficerskie obejmowały takie rangi, jak Company Havildar Major, odpowiednik Company Sergeant Major; Company Quartermaster Havildar, odpowiednik Company quartermaster sergeant, Havildar lub Daffadar (odpowiedniki sierżanta w kawalerii); Naik lub Lance-Daffadar (odpowiednik brytyjskiego kaprala w kawalerii); i Lance-Naik lub Acting Lance-Daffadar (odpowiedniki Lance-Corporal, także w kawalerii). Korpus szeregowych obejmował takie rangi, jak Sepoy () lub (, odpowiednik brytyjskiego private) w kawalerii, w pozostałych rodzajach broni były używane rangi British Army, takie jak strzelec (gunner) i saper (sapper).
W następstwie buntu Hindusów z 1857 roku, zwanego także przez Brytyjczyków powstaniem sipajów, trzy armie byłych prezydencji Kompanii Wschodnioindyjskiej przeszły pod panowanie Korony Brytyjskiej.. Po „buncie” rekrutacja przeszła na to, co Brytyjczycy nazywali „martial races”, w szczególności Sikhowie, Awanowie, Gacharowie i innymi pendżabscy muzułmanie, Beludżowie, Pasztuni, Maratha, Buntowie, Nayar, Radźputowie, Yadaw, Kumaoni, Gurkhowie, Gahrwali, Janjuas, Maravars, Kallars, Vellalar, Dogras, Dżatowie, Gurjar, Mahar i Sainis. Gurkhowie zostali czasowo przeniesieni do British Army, ponieważ rzadko się buntowali.
Historia Początki Indian Army sięgają pierwszych lat po powstaniu sipajów z 1857 roku, często nazywanego w brytyjskich opracowaniach buntem Hindusów, kiedy w 1858 roku Korona przejęła bezpośrednie panowanie nad Indiami Brytyjskimi od Kompanii Wschodnioindyjskiej. Przed 1858 rokiem jednostki armii prezydencji były kontrolowane przez Kompanię i opłacane z jej zysków. Działały one obok jednostek British Army, finansowanych przez rząd brytyjski w Londynie.
Trzy armie prezydencji pozostawały oddzielnymi siłami, każda z własnym głównodowodzącym. Całościową kontrolę operacyjną sprawował głównodowodzący Bengal Army, który był formalnie głównodowodzącym Indii Wschodnich (Commander-in-Chief of the East Indies). Od 1861 roku większość oficerów zgromadzono w trzech Korpusach Sztabu Prezydencji (Presidential Staff Corps). Po II wojnie brytyjsko-afgańskiej komisja śledcza zaleciła zniesienie armii prezydencji.. Oddziały Uzbrojenia, Zaopatrzenia i Transportu oraz Finansowy zostały do tego czasu ujednolicone.
Pendżabskie Siły Graniczne (Punjab Frontier Force) znajdowały się pod bezpośrednią kontrolą wicegubernatora Pendżabu w czasie pokoju do 1886 roku, kiedy to przeszły pod rozkazy głównodowodzącego w Indiach. Kontyngent Hajdarabadu i inne lokalne korpusy pozostawały pod bezpośrednią kontrolą rządu. Wyższe związki operacyjne – dywizje i brygady – zostały rozwiązane w 1889 roku.. W czasie pokoju nie utrzymywano żadnych sztabów dywizji, wojska były rozproszone po całym subkontynencie indyjskim, a ich główną funkcją było zapewnianie bezpieczeństwa wewnętrznego. W 1891 roku trzy korpusy sztabowe połączono w jeden Indyjski Korpus Sztabowy (Indian Staff Corps.).
Dwa lata później Madras Army i Bombay Army utraciły stanowiska głównodowodzącego. W 1895 roku zniesiono armie prezydencji. Utworzona w ten sposób Indian Army została przegrupowana na cztery dowództwa: Bengal, Madras (w tym Birma), Bombaj (w tym Sind, Kweta i Aden) oraz Pendżab (w tym Granica Północno-Zachodnia i Pendżabskie Siły Graniczne). Każde znajdowało się pod dowództwem generała porucznika, który odpowiadał bezpośrednio przed głównodowodzącym w Indiach..
Armie prezydencji zostały zniesione ze skutkiem od 1 kwietnia 1895 roku w drodze notyfikacji rządu Indii za pośrednictwem rozkazu Departamentu Armii nr 981 z dnia 26 października 1894 roku, jednocząc trzy armie prezydencji w jedną Indian Army. Armie zostały połączone w cztery dowództwa: północne, południowe, wschodnie i zachodnie. Indian Army, podobnie jak armie prezydencji, nadal zapewniała władzom cywilnym wsparcie zbrojne, zarówno w zwalczaniu przestępczości pospolitej, jak i w przypadku zamieszek oraz buntów. Jedną z pierwszych operacji poza granicami Indii, przed którymi stanęła nowa zjednoczona armia, było powstanie bokserów w Chinach od 1899 do 1901 roku.
Reformy Kitchenera Reformy Kitchenera rozpoczęły się w 1903 roku, kiedy Lord Kitchener z Chartumu, nowo mianowany głównodowodzący w Indiach, dokończył zjednoczenie trzech armii prezydencji, a także Pendżabskich Sił Granicznych, Kontyngentu Hajdarabadu i innych lokalnych sił zbrojnych w jedną Indian Army.
Priorytety leżące u podstaw reform były następujące: podstawową rolą armii ma być obrona północno-zachodniej granicy przed zewnętrzną agresją; wszystkie jednostki miały mieć przeszkolenie i zdobyć doświadczenie w służbie na tej właśnie granicy; organizacja armii powinna być taka sama w czasie pokoju, jak w czasie wojny; utrzymanie bezpieczeństwa wewnętrznego miało być dla wojska zadaniem drugorzędnym, w razie potrzeby powinno udzielić wsparcia policji.
Lord Kitchener został armię rozproszoną po całym kraju na posterunkach w sile brygady lub pułku, zapewniające garnizony dla większości dużych miast. Zreformowana Indian Army miała stacjonować w formacjach operacyjnych i skoncentrować się na północy subkontynentu. Plan głównodowodzącego w Indach przewidywał utworzenie dziewięciu dywizji bojowych zgrupowanych w dwóch dowództwach korpusu na głównych osiach przechodzących przez granicę północno-zachodnią. Pięć dywizji miało zostać zgrupowanych na osi Lucknow–Peszawar–Chajber, a cztery na osi Bombaj–Mhow–Kweta. Jednak koszt porzucenia około trzydziestu czterech baz i budowy nowych w proponowanych rejonach korpusu został uznany za nierealny i ten aspekt planu musiał zostać zmodyfikowany..
Na mocy kompromisu przyjętego w 1905 roku cztery istniejące dowództwa zostały zredukowane do trzech i razem z Dowództwem Armii podzielono je na dziesięć stałych dywizji i cztery niezależne brygady: Dowództwo Północne składało się z 1 Dywizji Peszawarskiej, 2 Dywizji Rawalpindi, 3 Dywizji Lahore, Brygady Kohat, Brygady Bannu i Brygady Derajat; Dowództwo Zachodnie składało się z 4 Dywizji Kweta, 5 Dywizji Mhow, 6 Dywizji Poona oraz Brygady Adeńskiej, zlokalizowanej w Adenie na półwyspie Arabskim; Dowództwo Wschodnie składało się z 7 Dywizji Meerut i 8 Dywizji Lucknow.
Dowództwo Armii zachowało 9 Dywizję Secunderabad i Dywizję Birmańską pod swoją bezpośrednią kontrolą. Ponumerowane dywizje zostały tak zorganizowane, aby podczas mobilizacji można było rozmieścić kompletną dywizję piechoty, brygadę kawalerii i pewną liczbę żołnierzy wewnątrz kraju dla utrzymania bezpieczeństwa wewnętrznego lub obrony pobliskiej granicy. Utworzono stałe dowództwa dywizji z etatami oficerów sztabowych pod dowództwem generała majora.