Augusta Savage (ur. 29 lutego 1882, zm. 27 marca 1962Harris-Lopez & Janet Witalec, project ed. ; foreword by Trudier (2003). Harlem renaissance (1 ed.). Detroit (Mich.): Gale. p. 551. . – amerykańska rzeźbiarka związana z nowojorskim ruchem artystycznym The Farrington, Lisa E. (2005). Creating Their Own Image: The History of African-American Women Artists. New York: Oxford University Press, Inc. str. 100. . Była również nauczycielką, a jej studio było niezwykle istotne dla karier pokolenia artystów, którzy stali się rozpoznawalni w całym kraju.
Walczyła o równouprawnienie dla Afroamerykańskich artystówFrederick, Candice (2016-01-14). "Black Women Artists: Augusta Savage". The New York Public Library. Retrieved 2018-03-24.. Młodość i początki kariery Urodziła się jako Augusta Christine Fells 29 lutego 1892 roku w Green Cove Springs (niedaleko Jacksonville) w stanie Floryda. Jej matką była Cornelia Murphy, a ojcem Edward Fells, z zawodu pastor MetodystówAugusta Savage. By: Kalfatovic, Martin R., American National Biography (from Oxford University Press), 2010. Augusta zaczęła tworzyć rzeźby już jako dziecko, głównie małe figurki zwierząt, wykonane z naturalnej czerwonej gliny lokalnego pochodzenia. Jej ojciec był biednym pastorem Metodystów, który stanowczo sprzeciwiał się wczesnym zainteresowaniem sztuką córki. "Mój ojciec bił mnie cztery, pięć razy tygodniowo", wspomina artystka, "prawie wybił ze mnie sztukę""Augusta Savage | Smithsonian American Art Museum". americanart.si.edu. Retrieved 2017-03-11.. Było to spowodowane tym, iż w tamtych czasach ojciec Augusty uważał jej praktykowanie rzeźbiarstwa za grzech. Taki pogląd na rzeźby córki był spowodowany jego interpretacją biblijnych "wyrytych obrazów"Heller, Jules; Heller, Nancy (1995). North American Women Artists of the Twentieth Century. New York: Garland. str. 490.. Augusta wytrwała sprzeciw ojca i za namową dyrektora nowego liceum, do którego zaczęła uczęszczać po przeprowadzce jej rodziny do West Palm Beach w 1915 roku"American National Biography Online". www.anb.org. Retrieved 2017-03-16. [permanent dead link], kontynuowała tworzenie sztuki. Dyrektor wspierał jej działalność oraz podziwiał jej talent, wobec czego zezwolił artystce prowadzić zajęcia z modelowania glinyHeller, Nancy G., Women Artists: An Illustrated History, Abbeville Press, Publishers, New York 1987 . To obudziło w Auguście zarówno trwające przez całe życie powołanie do nauki rzeźbiarstwa, jak również miłość do sztuki.
W roku 1907 Augusta wyszła za mąż za Johna T. Moore’a, a w następnym urodziła jedyne dziecko I córkę Rene Connie Moore. Jej mąż zmarł niedługo po narodzinach dziecka. W 1915 ponownie wyszła za mąż za Jamesa SavageFlorida State Division of Cultural Affairs http://dos.myflorida.com/cultural/programs/florida-artists-hall-of-fame/augusta-savage/1920 US Census, taken January 17–19, for 916 Banyan Street, West Palm Beach, Florida: James Savage, 25, born Florida, occupation Chauffeur for Private Family; Augusta Savage, 27, born Florida, occupation Laundress for Private Family; Irene Moore, 12. Augusta's father born in Florida, mother born in North Carolina. 6/5/1917 WWI draft registration card shows James Savage, at 916 Banyan, W Palm Beach FL, living with wife and child, Married, African race., po którym zachowała nazwisko już do końca życia. Po rozwodzie pary w latach 20. Augusta przeprowadziła się z powrotem do West Palm Beach.
W roku 1919 została nagrodzona grantem w wysokości 25 dolarów na Palm Beach County Fair, gdzie otrzymała również wstęgę za najbardziej oryginalną wystawę. Podążając za sukcesem, rozpoczęła poszukiwanie zleceń w Jacksonville, przed odlotem do Nowego Jorku w roku 1921. Przyjechała z listem polecającym od przedstawiciela Palm Beach County Fair George’a Grahama Currie dla rzeźbiarza Solona Borgluma i 4,60 dolara. Gdy Borglum zauważył, że nie stać jej na opłacenie czesnego w School of American Sculpture, zachęcił ją by aplikowała do Cooper Union, szkole, która przyjmowała osoby na zasadzie stypendium, które Savage otrzymała w październiku 1921 roku. Została wybrana przed 142 mężczyznami z listy osób prosperujących na stypendiumPalmer, Colin A. (2006). Encyclopedia of African-American Culture and History (2nd ed.). Detroit: illian Reference, USA. str. 2011.. Jej talent i umiejętności tak zaimponowały Radzie Doradczej Cooper Union, że otrzymała dodatkowe fundusze na zakwaterowanie i wyżywienie, gdy straciła pracę jako dozorca mieszkania. W latach 1921–1923 studiowała pod okiem rzeźbiarza George’a Brewstera. Ukończyła czteroletni kurs w ciągu trzech lat.
W lecie 1923 roku Augusta aplikowała o przyznanie Letniego kursu artystycznego w Szkole Sztuk Pięknych w Fountainbleau we Francji. Została przyjęta, jednakże w momencie, w którym amerykańska komisja selekcyjna dowiedziała się, że jest czarnoskóra, wycofali ofertę, obawiając się sprzeciwu białych kobiet z Południa. Niezwykle dotknięta tą decyzją, Savage podważyła zdanie komisji, tym samym rozpoczynając jedną w wielu w jej życiu walkę o równouprawnienie. Chociaż apelowała do rządu francuskiego o przywrócenie nagrody, nie przyniosły to skutku i Savage nie była w stanie studiować w Szkole Sztuk Pięknych Fontainebleau. Incydent ten był relacjonowany w prasie po obu stronach Atlantyku i ostatecznie jedyny wspierający rzeźbiarz członek komitetu Hermon Atkins MacNeil – który kiedyś dzielił pracownię z Henry Ossawą Tannerem – zaprosił Augustę do podjęcia nauki u niego. Później wymieniła go jako jednego ze swoich nauczycieli.
Po ukończeniu studiów na Cooper Union, Savage pracowała w pralniach parowych na Manhattanie, by móc utrzymać siebie i rodzinę. Her ojciec został sparaliżowany w wyniku udaru, a dom rodzinny został zdewastowany przez huragan. Jej rodzina przeniosła się z Florydy do niewielkiego mieszkania artystki, znajdującego się na 137. ulicy w zachodniej części Nowego Jorku. W tym czasie otrzymała swoje pierwsze zamówienie na popiersie Williama Edwarda Burghardta Du Bois dla Biblioteki Harlem. Jej wybitna rzeźba przyniosła kolejne zamówienia, w tym jedno na popiersie Marcusa Garveya. Jej popiersie Williama Pickensa Sr., kluczowej postaci w NAACP zyskało uznanie za przedstawienie Afroamerykanina w bardziej humanitarny, neutralny sposób, odbiegając od dotychczasowych stereotypów, jak zresztą wiele innych prac artystkiChallenge of the Modern: African-American Artists 1925–1945. 1. New York, NY: The Studio Museum in Harlem, New York. 2003. . mały|Augusta Savage ze swoją rzeźbą 1938W roku 1923 Savage wyszła za mąż za Roberta Lincolna Postona, protegowanego GarveyaAncestry.com shows Florida Divorce Index dated 1941 for James Savage from Augusta, in Palm Beach County.. Poston zmarł na zapalenie płuc na pokładzie statku podczas powrotu z Liberii w ramach delegacji Universal Negro Improvement Association i African Communities League w 1924 roku. W 1925 roku Augusta otrzymała stypendium na Królewskim Uniwersytecie Sztuk Pięknych w Antwerpii, mające odbyć się w Rzymie. Stypendium to obejmowało jedynie czesne. Artystkę nie było stać na transport oraz utrzymanie, zatem nie mogła w nim uczestniczyć. W latach dwudziestych pisarz i ekscentryk Joe Gould zauroczył się w artystce. Wypisywał do niej niezliczone listy, ciągle do niej telefonował i pragnął by Savage go poślubiła. Ostatecznie doprowadziło to do molestowaniaLepore, Jill, "Joe Gould's Teeth: The long-lost story of the longest book ever written". The New Yorker, 07-27-2015.
Savage zdobyła nagrodę Otto Kahna na wystawie w The Harmon Foundation w 1928 roku za jej rzeźbę Head of a Negro. Była jednakże jawnym krytykiem fetyszyzowania estetyki, ukazującej w prymitywny sposób osoby czarnoskóre, którą preferowali wówczas biali mecenasi. Publicznie skrytykowała dyrektorkę Fundacji Harmon, Mary Beattie Brady, za jej niskie standardy wobec sztuki czarnych osób oraz za jej generalny brak zrozumienia w dziedzinie sztuk wizualnychBey, Sharif (2017). "Augusta Savage: Sacrifice, Social Responsibility, and Early African American Art Education". Studies in Art Education. 58 (2): 125–140. doi:10.1080/00393541.2017.1292383 – via Taylor & Francis Online..
W 1929 roku dzięki połączonym środkom z Urban League, Rosenwald Foundation, grantowi Carnegie Foundation oraz darowiznom od przyjaciół i byłych nauczycieli, Savage mając 37 lat, mogła w końcu wyjechać do FrancjiHillstrom, Laurie Collier; Hillstrom, Kevin (1999). Contemporary women artists. Detroit: St. James Press. Mieszkała na Montparnasse i pracowała w pracowni M. [Félix’a] Benneteau [-Desgrois]. Początkowo studio zachęcało Savage do realizowania własnych prac i projektów, artystka jednak później napisała „... mistrzowie nie wykazują za wiele empatii i współczucia, ponieważ wszyscy mają swoje własne, określone wizje i zwykle liczą na to, że uczniowie będą tworzyć wedle opracowanych przez nich metod”. W roku 1930 Augusta rozpoczęła samodzielną pracęWomen artists of the Harlem Renaissance. Kirschke, Amy Helene. Jackson [Mississippi]. 2014. p. 159. . OCLC 874902125.
Wiedza o talencie i zmaganiach Savage’a otrzymała szeroki rozgłos w afroamerykańskiej społeczności; w Harlemie oraz Greenwich Village odbywały się zbiórki pieniężne, a grupy kobiet oraz nauczycielek z Uniwersytetu A&M na Florydzie wysyłały Auguście fundusze na studiowanie za granicą. W 1929 roku, również z pomocą funduszy Juliusa Rosenwalda, Savage uczęszczała do Académie de la Grande Chaumière, czołowej paryskiej szkoły artystycznej. W Paryżu studiowała u francuskiego rzeźbiarza Charles’a DespiauArna Alexander Bontemps; Jacqueline nvielle-Bontemps, eds. (2001). "African-American Women Artists: An Historical Perspective". Black feminist cultural criticism. Keyworks in cultural studies. Malden, Mass: Blackwell. str. 142. . Wystawiała swoje prace, za które dwukrotnie otrzymała nagrodę - raz na wystawie w Salonie Paryskim, a raz na Ekspozycji. Odbyła tournée po Francji, Belgii i Niemczech, badając rzeźby w muzeach i katedrach.
Późniejsze prace tło|mały|Augusta Savage w pracy nad rzeźbą Savage wróciła do Stanów Zjednoczonych w 1931 roku, pełna energii po ukończonych studiach i zdobytych osiągnięciach. Sprzedaż dzieł Augusty niemalże została wstrzymana, z powodu panującego Wielkiego Kryzysu. To bynajmniej nie zastopowało artystki, która idąc dalej naprzód, w roku 1934 została pierwszą afroamerykańską artystką, wybraną do Krajowego Stowarzyszenia Kobiet Malarek i RzeźbiarzyBracks, Lean'tin (2012). African American Almanac. Canton, MI: Visible Ink Press. .. Następnie otworzyła własne Studio Sztuki i Rzemiosła, mieszczące się w piwnicy przy West 143rd Street w Harlemie. Jej pracownia była otwarta dla każdego, kto zechciał malować, rysować lub rzeźbić. Wśród wielu jej młodszych studentów można wymienić artystów, którzy z czasem dorobili się krajowej sławy, takich jak: Jacob Lawrence, Norman Lewis i Gwedolyn Knight. Innym studentem był socjolog Kenneth B. Clark, którego późniejsze badania przyczyniły się do orzeczenia Sądu Najwyższego z 1954 r. w sprawie Brown v. Board of Education, dzięki której uznano szkolną segregację rasową za niezgodną z konstytucją. Jej szkoła przekształciła się w Harlem Community Art Centre; w jej warsztatach wzięło udział 1500 osób w każdym wieku i o różnym stopniu sprawności, ucząc się od jej wielokulturowego personelu, a następnie eksponując swoje prace w Nowym Jorku. Pomogły w tym fundusze z Works Progress Administration, jednakże ożył dawny dyskryminujący konflikt między Savage i urzędnikami WPA, którzy sprzeciwiali się pełnieniu przez nią roli przywódczejAHOAAA, str.174..