mały|alt=Naklejka z czarnym symbolem tęczy przekreślonej czerwonym okręgiem|Naklejki „Strefa wolna od LGBT” rozpowszechniane przez tygodnik „Gazeta Polska” w 2019 roku Retoryka anty-LGBTQ – termin używany w literaturze naukowej do opisu zbioru tematów, haseł i sloganów, które charakteryzują się poniżaniem, stygmatyzacją i dehumanizacją lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i queer (LGBTQ), a także stanowią narzędzie mobilizacji politycznej służące kreowaniu paniki moralnej i legitymizacji dyskryminacji. W dokumentach niektórych organizacji międzynarodowych określone wzorce dyskursu anty-LGBTQ są opisywane jako forma mowy nienawiści.
W analizowanych w literaturze wzorcach retoryka anty-LGBTQ często opiera się na panice moralnej i teoriach spiskowych, w których osoby i ruchy LGBTQ są przedstawiane jako wywrotowe i obce.
Jako obcy import lub spisek Europa W 1969 roku grecka junta wystąpiła z Rady Europy po uznaniu jej winną naruszenia Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, określając jako „spisek homoseksualistów i komunistów przeciwko helleńskim wartościom”.
Dyskurs ten był promowany przez rządy Węgier i Polski, gdzie przedstawiał ruchy LGBTQ jako kontrolowane przez obce siły (np. Unię Europejską) i stanowiące zagrożenie dla niepodległości narodowej oraz zachodniej cywilizacji. Protesty antyrządowe w Rosji oraz Euromajdan były przedstawiane przez rosyjskie władze jako dzieło spisku LGBTQ.
Afryka W wielu krajach afrykańskich homoseksualizm jest przedstawiany jako „choroba zachodnia” importowana przez kolonizatorów. W Ugandzie w 2010 roku gazeta Rolling Stone opublikowała nazwiska 100 osób uznawanych za homoseksualne z nagłówkiem „Powiesić ich”, oskarżając środowiska LGBTQ o rekrutowanie dzieci. Działacz David Kato, którego nazwisko znalazło się na liście, został następnie zamordowany.
W 2014 roku Afrykańska Komisja Praw Człowieka i Ludów przyjęła rezolucję 275, w której potępiła „nasilającą się przemoc i inne naruszenia praw człowieka, w tym morderstwa, gwałty, napaści, bezprawne uwięzienie i inne formy prześladowań” ze względu na orientację seksualną oraz wezwała państwa do „uchwalenia i skutecznego stosowania odpowiednich przepisów zakazujących i karzących wszelkie formy przemocy” wobec osób LGBTQ.
Jako ideologia Termin „ideologia LGBT” (ang. LGBT ideology), wraz z pokrewnymi określeniami „ideologia gender”, „homopropaganda” i „homoseksualna agenda”, bywa używany przez część środowisk konserwatywnych w odniesieniu do postulatów równouprawnienia osób LGBTQ. W literaturze przedmiotu określenia te są analizowane przede wszystkim jako narzędzie mobilizacji politycznej.
Pochodzenie terminu Określenie „ideologia gender” pojawiło się w kręgach amerykańskiej chrześcijańskiej prawicy w latach 90. XX wieku. W 1997 roku popularność zyskało wraz z publikacją książki The Gender Agenda Dale O’Leary, która utrzymywała, że zastąpienie słowa „płeć” słowem „gender” w dokumentach ONZ było częścią globalnego feministycznego planu likwidacji rodziny.
W 2013 roku konserwatywny blog American Thinker opublikował serię artykułów używających sformułowania „LGBT ideology”. W Polsce termin „ideologia LGBT” rozpowszechnił się w 2019 roku za sprawą kampanii politycznej partii Prawo i Sprawiedliwość. 1 sierpnia 2019 roku Marek Jędraszewski nazwał „ideologię LGBT” „tęczową zarazą”, porównując ją do komunizmu. W czerwcu 2020 roku prezydent Andrzej Duda określił LGBTQ jako „ideologię” i formę „neobolszewizmu”.
Analiza naukowa Według historyka Adama Leszczyńskiego „ideologia LGBT” to „pojęcie-worek, do którego prawica wrzuca te zmiany cywilizacyjne, które jej nie odpowiadają”, służące odczłowieczaniu mniejszości i kreowaniu wroga. Stanley Bill z University of Cambridge stwierdził, że „straszenie »ideologią LGBT« stało się w Polsce niemal oficjalną polityką”.
Dehumanizacja mały|alt=Graffiti na ścianie: „Zostań w szafie; gej=śmieć” z symbolem celtyckiego krzyża|Graffiti w Madrycie: „Zostań w szafie; gej=śmieć” z symbolem celtyckiego krzyża Dehumanizacja jest częstym elementem retoryki anty-LGBTQ, przybierającą formę porównywania osób LGBTQ do zwierząt lub utożsamiania związków homoseksualnych z bestialstwem. Osoby LGBTQ są również przedstawiane jako choroba zakaźna lub zaraza – w Polsce Marek Jędraszewski określił „ideologię LGBT” mianem „tęczowej zarazy”, nawiązując do języka stosowanego wobec komunistów, a prezydent Andrzej Duda nazwał ją „neobolszewizmem”.
Wezwania do przemocy Retoryka anty-LGBTQ obejmuje również nawoływania do przemocy wobec osób LGBTQ oraz sugestie, że powinny być zabijane. W Serbii członkowie organizacji Obraz skandowali „Śmierć pedałom”, a w 2012 roku organizacja została zdelegalizowana przez Sąd Konstytucyjny Serbii z powodu ekstremizmu.
Wątki antygejowskie
Homoseksualizm jako choroba Propaganda nazistowska opisywała homoseksualizm jako chorobę zakaźną ciała narodowego (Volkskörper). Homoseksualizm został usunięty z listy zaburzeń psychicznych DSM w 1973 roku, gdy uznano, że nie spełnia kryteriów zaburzenia psychicznego. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) usunęła homoseksualizm z Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICD) w 1990 roku.
Homoseksualizm jako wybór lub styl życia Określenie „gejowski styl życia” jest używane przez część konserwatystów do argumentowania, że orientacja homoseksualna jest świadomym wyborem. Według przeglądu badań Baileya i in. (2016) opublikowanego w Psychological Science in the Public Interest istnieją przesłanki wskazujące na biologiczne podłoże orientacji seksualnej.
Homoseksualizm jako grzech Część konserwatywnych chrześcijan uznaje akty homoseksualne za grzeszne na podstawie interpretacji fragmentów biblijnych, takich jak Kpł 18:22 i 1 Kor 6:9–10. Również w Islamie homoseksualizm jest często uznawany za grzech, a w niektórych krajach muzułmańskich grozi za niego kara śmierci.
Homoseksualizm jako „zachodnia degeneracja” Homoseksualizm bywa przedstawiany jako zło importowane z Zachodu. Premier Malezji Mahathir bin Mohamad określał homoseksualizm jako jeden z „zachodnich szkodliwych wpływów”. Prezydent Iranu Mahmud Ahmadineżad stwierdził w 2007 roku na Uniwersytecie Columbia, że „w Iranie nie mamy homoseksualistów takich jak w waszym kraju”.
Łączenie z pedofilią mały|alt=Protest przed budynkiem z transparentem utożsamiającym homoseksualizm z pedofilią|Protest przeciwko kompleksowej edukacji seksualnej w Warszawie, utożsamiający homoseksualizm z pedofilią Twierdzenie, że osoby homoseksualne wykorzystują seksualnie dzieci, pojawiało się już w starożytności – grecki dialog Erotes przypisywany Lukianowi z Samosat łączył homoseksualizm męski z uwodzeniem nieletnichLucian, Erotes; zob. także: .
Badania empiryczne nie potwierdzają tego związku. W badaniu klinicznym przeprowadzonym przez C. Jenny i in. (1994) osoby homoseksualne stanowiły 0,7% zidentyfikowanych sprawców wykorzystania seksualnego dzieci. Autorzy badania stwierdzili, że dzieci nie są narażone na nieproporcjonalne ryzyko ze strony tej grupy. Badania nad preferencjami wiekowymi również nie wykazują różnic między mężczyznami homoseksualnymi a heteroseksualnymi.
„Gejowska agenda” Termin „gejowska agenda” (ang. gay agenda) bywa używany przez część środowisk konserwatywnych do opisywania domniemanego planu promocji homoseksualizmu i rekrutacji dzieci. Jest opisywany przez socjologów jako homofobiczny mit.
Rekrutacja Zarzut „rekrutacji homoseksualnej” (ang. homosexual recruitment) pojawił się w Stanach Zjednoczonych w okresie powojennym. w kampanii Save Our Children (1977) twierdziła, że homoseksualiści rekrutują dzieci. Socjolodzy i psycholodzy opisują te twierdzenia jako mit mający na celu wzbudzenie strachu.
Strefy wolne od ideologii LGBT
Od 2019 roku polskie samorządy przyjmowały uchwały deklarujące się jako wolne od tzw. ideologii LGBT. Uchwały te nie miały skutków prawnych i były uważane za symboliczne. W styczniu 2020 roku regiony objęte tymi uchwałami zajmowały ponad 30% obszaru Polski. W lipcu 2020 roku UE ogłosiła, że nie zapewni funduszy gminom, które ogłosiły się „strefami wolnymi od LGBT”.
Zobacz też homofobia transfobia
Przypisy
Kategoria:Homofobia Kategoria:Transfobia Kategoria:Teorie spiskowe