Zygmunt Dominikowski (ur. 10 kwietnia 1951) – generał dywizji Wojska Polskiego w stanie spoczynku.
Przebieg służby wojskowej W 1969 Zygmunt Dominikowski rozpoczął studia wojskowe w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu. Promowany na podporucznika w 1973. Służbę zawodową rozpoczął jako dowódca plutonu piechoty zmotoryzowanej w 55 pułku zmechanizowanym w Braniewie z 16 Dywizji Pancernej. W 1975 objął funkcję dowódcy kompanii piechoty zmotoryzowanej, a w okresie 1975–1979 dowodził batalionem piechoty zmotoryzowanej w tej jednostce. Od października 1979 do sierpnia 1982 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie, po ukończeniu których wyznaczony na stanowisko szefa sztabu – zastępcy dowódcy 55 pz.
W 1984 objął funkcję dowódcy 5 pułku zmechanizowanego, którym był do 1986. Następnie dowodził 4 pułkiem desantowym z 7 Dywizji Desantowej. W 1990 powierzono mu stanowisko zastępcy dowódcy 7 Brygady Obrony Wybrzeża w Gdańsku, a w 1992 szefa sztabu–zastępcy dowódcy tej brygady. W 1993 objął funkcję szefa sztabu – zastępcy dowódcy 8 Dywizji Obrony Wybrzeża w Koszalinie. W 1994 został w drodze wyróżnienia skierowany na studia w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej w Moskwie i po ich ukończeniu powrócił do 8 Dywizji na stanowisku szefa sztabu – zastępcy dowódcy. Następnie został skierowany do Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, gdzie objął obowiązki zastępcy szefa Zarządu Operacyjno-Strategicznego. Od 2000 był zastępcą szefa Zarządu Planowania Operacyjnego Generalnego Zarządu Operacyjnego SG WP, a od 2001 szef tego Zarządu.
15 sierpnia 2001 podczas uroczystości z okazji Święta Wojska Polskiego na dziedzińcu Belwederu został awansowany na stopień generała brygadyPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 sierpnia 2001 r. o nadaniu stopnia oficerskiego generała ().. Akt mianowania odebrał z rąk prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Aleksandra Kwaśniewskiego. W kolejnych latach do 2009 pełnił służbę na stanowiskach: szef Generalnego Zarządu Operacyjnego – P3 w SG WP, doradca podsekretarza stanu ds. Uzbrojenia i Modernizacji w pionie polityki zbrojeniowej MON. 15 sierpnia 2004 został awansowany na stopień generała dywizji przez prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. 8 lipca 2009 został przeniesiony do rezerwy kadrowej. W lutym 2010 zakończył zawodową służbę wojskową.
Awanse podporucznik – 1973 porucznik – 1975 kapitan – 1979 (...) generał brygady – 15 sierpnia 2001 generał dywizji – 15 sierpnia 2004
Ordery, odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia PolskiPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 listopada 2005 r. o nadaniu orderów (). Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Skoczka Spadochronowego Wojsk Powietrznodesantowych – 1972
Przypisy Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 sierpnia 2004 r. o nadaniu stopni oficerskich generałów i admirałów ().
Bibliografia
Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” z 2001, 2004.
Kategoria:Absolwenci Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych Kategoria:Podporucznicy ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Oficerowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K.J. Woroszyłowa Kategoria:Generałowie dywizji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Ludzie związani z Braniewem Kategoria:Wojskowi związani ze Szczecinem Kategoria:Ludzie związani z Lęborkiem Kategoria:Wojskowi związani z Gdańskiem Kategoria:Ludzie związani z Koszalinem Kategoria:Wojskowi związani z Warszawą Kategoria:Urodzeni w 1951 Kategoria:Dowódcy 5 Pułku Zmechanizowanego