Eva Kantůrková, z domu Sílová (ur. 11 maja 1930 w Pradze) – czeska pisarka, scenarzystka i dysydentka.
Życiorys Urodziła się 11 maja 1930 roku w Pradze, w rodzinie komunistycznego dziennikarza Jiříego Síly i pisarki Bohumily Sílovej. Po rozwodzie rodziców spędziła dzieciństwo na wsi u rodziny. W latach 1949–1950 pracowała jako redaktorka w wydawnictwie Mladá fronta, po czym w 1951 roku zaczęła studiować filozofię i historię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola, gdzie do jej wykładowców należał Josef Macek.
Z początku publikowała w takich czasopismach, jak „Směna”, „Plamen” i „Kulturní tvorba”. Zadebiutowała w 1966 roku zbiorem opowiadań pt. Jen si tak maličko povyskočit, choć rozgłos zdobyła później, powieścią psychologiczną Pozůstalost pana Ábela (1971) opisującą groteskową postać urzędnika, który dzięki sieci intryg próbuje utrzymać relacje z kilkoma kochankami. Od 1967 roku utrzymywała się z pisania. Przyjaźniła się z literatami Jiřím Grušą i Petrem Kabešem.
W 1969 roku opuściła Komunistyczną Partię Czechosłowacji. Pod wpływem ofensywy normalizacji w swej twórczości zaczęła dotykać kwestii politycznych. W powieści Černá hvězda (1977), o silnie subiektywnej perspektywie z elementami strumienia świadomości, opisała przebudzenie przedwojennego dziennikarza komunistycznego. Dzieło nie ukazało się w oficjalnym obiegu.
Początkiem jej działań dysydenckich było podpisanie Karty 77; w 1985 roku została rzeczniczką tej inicjatywy. Ze względu na działalność opozycyjną, od 1977 roku jej twórczość ukazywała się jedynie w drugim obiegu i za granicą. W 1981 roku za działalność opozycyjną spędziła 10 miesięcy w więzieniu. Choć opuściła zakład karny w 1982 roku, jej proces oficjalnie zakończono dopiero w grudniu 1989 roku. Na podstawie tych doświadczeń napisała powieść psychologiczną Přítelkyně z domu smutku (1984), której akcja toczy się w więzieniu.
Należała do współzałożycieli Forum Obywatelskiego. W latach 1990–1992 była posłanką Czeskiej Rady Narodowej. W latach 1994–1996 oraz 2005–2007 pełniła funkcję przewodniczącego stowarzyszenia pisarzy Obec spisovatelů, a w latach 1998–2000 pracowała w Ministerstwie Kultury. W 2006 roku została przewodniczącą nowo powstałej akademii Akademie literatury české.
W 2023 roku została odznaczona Medalem Za Zasługi I stopnia.
Mieszka w Pradze.
Twórczość na podstawie źródła:
proza 1966: Jen si tak maličko povyskočit 1967: Smuteční slavnost 1969: Po potopě 1970: Nulový bod (bez dystrybucji) 1971: Pozůstalost pana Ábela (bez dystrybucji; wydanie zagraniczne: 1977) 1982: Černá hvězda 1984: Přítelkyně z domu smutku (R, Kolín n. R. 1984; 1990) 1988: Člověk v závěsu 1991: Jan Hus 1992: Pán věže 1994: Památník (wspomnienia) 1995: Valivý čas proměn (eseje) 1995: Nad Pamětmi Václava Černého (eseje) 1997: Záznamy paměti (wspomnienia) 1998: Zahrada dětství jménem Eden 1999: Nejsi (dzienniki) 2000: Nečas 2002: Nečasův román 2005: Jsem osoba vzdorovitá a neposlušná (eseje i felietony) 2006: Most přes Dlouhou řeku (książka podróżnicza, z Janem Cimickým i Václavem Duškiem) 2007: Démoni nečasu
scenariusze 1968: Smuteční slavnost (reż. Zdeněk Sirový) 1970: Pohádky o Pavím očku (serial telewizyjny, pod pseudonimem O. Grygarová, wg książek Bohumily Sílovej) 1991: Svědectví o smrti Pavla Wonky (dokument telewizyjny, reż. Jan F. Mudra) 1992: Člověk v závěsu (film telewizyjny, reż. Viktor Polesný) 1992: Přítelkyně z domu smutku (czteroczęściowy serial, reż. Hynek Bočan) 1996: Ceremoniář (wraz z Jiřím Věrčákiem, reż. J. Věrčák)
Nagrody 1984: Cena Toma Stopparda 1989: Cena Jana Palacha 1999: Cena Egona Hostovského 2008: Cena Ladislava Fukse za całokształt
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Karola Kategoria:Czechosłowaccy dysydenci Kategoria:Czescy prozaicy XX wieku Kategoria:Czescy prozaicy XXI wieku Kategoria:Czescy scenarzyści XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Pradze Kategoria:Pisarze związani z Pragą Kategoria:Odznaczeni Medalem Za Zasługi Kategoria:Urodzeni w 1930