Dzioborożec modrokoralowy (Ceratogymna atrata) – gatunek dużego ptaka z rodziny dzioborożców (Bucerotidae). Zamieszkuje zachodnią i środkową Afrykę. Jest bliski zagrożenia wyginięciem.
Taksonomia Takson ten został po raz pierwszy opisany przez holenderskiego zoologa Coenraada Jacoba Temmincka w 1835 roku. Holotyp pochodził z Aszanti w Ghanie. Autor nadał nowemu gatunkowi nazwę Buceros atratus. Obecnie gatunek ten umieszczany jest w rodzaju Ceratogymna wraz z dzioborożcem niebieskolicym. Nie wyróżnia się podgatunków.
Morfologia Długość ciała ok. 76–80 cm z ogonem, rozpiętość skrzydeł do 150 cm. Masa ciała do 1,2 kg.
Upierzenie czarne razem z nogami poza sterówkami, które są na końcu białe. Na dziobie występuje wielka narośl, zwana kaskiem. Niebieska obrączka oczna, a na gardle niebieski płat skóry. U dzioborożca modrokoralowego występuje wyraźny dymorfizm płciowy, samicę łatwo można odróżnić po brązowej głowie.
Zasięg występowania Dzioborożec modrokoralowy występuje od Sierra Leone do Togo oraz od południowej Nigerii po południowy Sudan Południowy, centralną Demokratyczną Republikę Konga i Angolę; występuje też na wyspie Bioko.
Ekologia i zachowanie Biotop Zasiedla głównie palmowe lasy deszczowe. Często widywany na plantacjach owoców.
Zachowanie Ptaki te są bardzo terytorialne. Żyją w grupach złożonych z rodziców i podlotów. Odgłosy pary są słyszalne nawet z 2 km. Szum skrzydeł w locie pomaga parze komunikować się między sobą.
Rozród Podobnie jak w przypadku innych dzioborożców w okresie godowym para zakleja gliną i odchodami otwór w dziupli w spróchniałym pniu na wysokości około 20 m. Samica wysiaduje 2 białe, średniej wielkości jaja. Gdy maluchy zdolne są do lotu, samiec rozkuwa barierę z odchodów i gliny i rodzina może się poznać z ojcem. Pożywienie W przeciwieństwie do innych afrykańskich dzioborożców jest on w większości roślinożerny. Pokarmu szuka na drzewach, lecz czasem na ziemi. Na ziemi szukając pokarmu podskakuje. Szczególnie upodobał sobie owoce i nasiona olejowca gwinejskiego, lecz zauważono także, że ten olbrzymi dzioborożec zakrada się do gniazd Ploceus cucullatus i wyjada jego pisklęta. Chętnie zjada duże bezkręgowce i jaszczurki. mały|250px|Dzioborożce modrokoralowe na XIX-wiecznej rycinie
Status zagrożenia W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody dzioborożec modrokoralowy od 2025 roku klasyfikowany jest jako gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened); wcześniej, od 1988 roku uznawano go za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność światowej populacji nie została oszacowana. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za umiarkowanie spadkowy ze względu na niszczenie i fragmentację siedlisk tego ptaka oraz polowania.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Krótki film przedstawiający samca Krótki film przedstawiający samicę
Kategoria:Dzioborożce Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1835 roku Kategoria:Taksony opisane przez Coenraada Jacoba Temmincka