Major Wicher () – siódma pod względem chronolicznym (pod względem publikacji druga) część stworzonego przez Juliana Siemionowa cyklu powieści poświęconych radzieckiemu agentowi Stirlitzowi.
Fabuła Druga połowa 1944. W rejonie okupowanego Krakowa ląduje grupa agentów GRU pod komendą majora „Wichra”. Ma ona za zadanie ocalić miasto przed zniszczeniem planowanym przez Niemców. Wsparciem dla czerwonoarmistów okazuje się przebywający w mieście SS-Standartenführer Max Otto von Stirlitz – agent NKGB pułkownik Maksym Maksymowicz Isajew.
Nawiązania historyczne Julian Siemionow napisał powieść niedługo po ujawnieniu przez GRU działalności dowodzonej przez kpt. Jewhena Berezniaka grupy „Głos”. Innymi pierwowzorami „Wichra” byli kpt. Aleksieja Botiana i st. lejt. Owidija Gorczakowa.
Ekranizacja W 1967 r. Jewgienij Taszkow wyreżyserował film na podstawie powieści Major Wicher z Wadimem Berojewem w roli tytułowej. W produkcji nie pojawiła się natomiast postać Stirlitza.
Zobacz też Wyzwolenie Krakowa (1945) Siedemnaście mgnień wiosny Siedemnaście mgnień wiosny (powieść) Stirlitz Hans Kloss Baron von Goldring
Przypisy
Bibliografia Julian Siemionow, „Major Wicher”, Warszawa 1969.
Kategoria:Rosyjskie powieści Kategoria:Julian Siemionow Kategoria:Powieści wojenne Kategoria:Powieści z 1967 Kategoria:Utwory literackie o II wojnie światowej