SM UC-65 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 jednostek typu UC II. Zwodowany 8 lipca 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 10 listopada 1916 roku. W czasie służby operacyjnej w składzie Flotylli Flandria okręt odbył 11 patroli bojowych, w rezultacie których zatonęło 105 statków o łącznej pojemności BRT i stawiacz min o wyporności ton, a 11 statków o łącznej pojemności BRT i niszczyciel o wyporności 850 ton zostało uszkodzonych. SM UC-65 został zatopiony 3 listopada 1917 roku w kanale La Manche, storpedowany przez brytyjski okręt podwodny HMS C15. W wyniku ataku zginęło 22 członków załogi U-Boota, a pięciu trafiło do brytyjskiej niewoli.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary).
Przyszły UC-65 zamówiony został 12 stycznia 1916 roku jako jednostka z III serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z dziewięciu okrętów III serii zamówionych w tej wytwórni. UC-65 otrzymał numer stoczniowy 281 (Werk 281). Stępkę okrętu położono w 1916 roku, a zwodowany został 8 lipca 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 2 mln 141 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-65 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 50,35 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,64 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,61 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 427 ton, a w zanurzeniu 508 ton. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V26/36 o łącznej mocy 440 kW (600 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 460 kW (620 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 12 węzłów na powierzchni i 7,4 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 10 420 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 52 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 56 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu, co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped), oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok 10 listopada 1916 roku SM UC-65 został przyjęty do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Dowództwo jednostki objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Otto Steinbrinck, dowodzący wcześniej U-6, UB-10 i UB-18.
1917 rok Z dniem 1 lutego 1917 roku, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. Po okresie szkolenia okręt został 3 lutego przydzielony do Flotylli Flandria. W dniach 6–20 lutego U-Boot odbył pierwszy rejs bojowy na wody Kanału Świętego Jerzego, stawiając trzy zagrody minowe. 8 lutego w odległości 10 Mm na zachód od latarni morskiej Trevose Head UC-65 zatrzymał i zatopił zbudowaną w 1874 roku francuską drewnianą brygantynę „Guillaume Tell” o pojemności 148 BRT. Tego dnia identyczny los spotkał brytyjską łódź rybacką „Mary Ann” o pojemności 17 BRT (na pozycji ). 10 lutego nieopodal latarni morskiej Bardsey okręt zatrzymał i zatopił za pomocą ładunków wybuchowych zbudowany w 1916 roku brytyjski parowiec „Sallagh” (325 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Lydney do Larne (w wyniku ataku na pokładzie statku zginął jeden marynarz). Nazajutrz załoga U-Boota zatrzymała i po ewakuacji załóg zatopiła trzy brytyjskie parowce: zbudowany w 1896 roku „Lycia” o pojemności 2715 BRT, przewożący drobnicę z Genui do Liverpoolu (na pozycji ); pochodzący z 1883 roku „Olivia” (242 BRT), transportujący węgiel z Liverpoolu do Portreath (w odległości 21 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Bardsey) oraz zbudowany w 1890 roku „Voltaire” (409 BRT), przewożący ładunek drobnicy z Llanelli do Liverpoolu (w odległości 25 Mm na północny wschód od nieopodal Ramsey). 12 lutego w odległości 7,5 Mm na południowy wschód od latarni morskiej South Bishop UC-65 storpedował zbudowany w 1901 roku brytyjski zbiornikowiec „Pinna” o pojemności 6288 BRT, płynący z Port Arthur z ładunkiem ropy naftowej. Uszkodzony statek wyrzucono na brzeg nieopodal Milford Haven, a w późniejszym czasie został podniesiony i naprawiony. Następnego dnia nieopodal latarni morskiej Smalls okręt zatrzymał i zatopił dwie brytyjskie łodzie rybackie: „Friendship” (37 BRT) i „Zircon” (48 BRT).
14 lutego U-Boot zatrzymał i po ewakuacji załóg zatopił trzy brytyjskie parowce: zbudowany w 1916 roku „Ferga” o pojemności 791 BRT, przewożący drobnicę ze Swansea do Liverpoolu (na pozycji ); pochodzący z 1908 roku „Greenland” (1753 BRT), płynący z Fleetwood do Cherbourga (storpedowany w odległości 20 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Bardsey, na pozycji ) oraz zbudowany w 1902 roku „Margarita” (375 BRT), przewożący ładunek pszenicy z Liverpoolu do Swansea (w odległości 20 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Bardsey). Tego dnia na postawioną przez U-Boota na południe od Skokholm minę wszedł zbudowany w 1886 roku brytyjski parowiec „Inishowen Head” o pojemności 3050 BRT, płynący pod balastem z Dublina do Saint John (na pozycji , zginęła jedna osoba). Nazajutrz załoga UC-65 zatrzymała i po zejściu załóg zatopiła kolejne dwa brytyjskie parowce: zbudowany w 1911 roku pasażerski „Afton” o pojemności 1156 BRT, przewożący ładunek drobnicy z Bristolu do Belfastu i Glasgow (na pozycji ) oraz pochodzący z 1904 roku „Kyanite” (564 BRT), transportujący alkalia z Fleetwood do Bristolu (w odległości 27 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Bardsey, na pozycji ).
16 lutego lista osiągnięć wojennych załogi okrętu podwodnego powiększyła się o dwie kolejne pozycje: zbudowany w 1897 roku brytyjski parowiec „Queenswood” o pojemności 2710 BRT, płynący pod balastem z Rouen do Port Talbot, zatrzymany i zatopiony z działa pokładowego w odległości 6 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Hartland Point (na pozycji , zginęły trzy osoby) oraz zbudowany w 1896 roku francuski parowiec „Ville De Bayonne” (1301 BRT), transportujący węgiel z Barry do Francji, zatrzymany i zatopiony na tych samych wodach (na pozycji , bez ofiar w załodze). 19 lutego UC-65 zatopił w kanale La Manche sześć wrogich jednostek: zbudowany w 1914 roku brytyjski parowiec „Brigade” (425 BRT), przewożący ładunek krzemienia z Saint-Valery-en-Caux do Weston Point, zatrzymany i zatopiony z działa w odległości 12 Mm na północny zachód od Cayeux-sur-Mer (nikt nie zginął); pochodzący z 1898 roku norweski parowiec „Skrim” (727 BRT), płynący pod balastem z Le Tréport via Bordeaux do Cardiff (w odległości 20 Mm na północny zachód od Le Tréport, bez strat w załodze) oraz cztery łodzie rybackie – belgijską „Justine Marie” (16 BRT) i francuskie „Alice” (18 BRT), „Saint Louis De Gonzague” (53 BRT) oraz „Violette” (36 BRT).
W dniach 24 lutego – 2 marca U-Boot odbył drugi wojenny patrol na wody kanału La Manche, stawiając dwie zagrody minowe. 25 lutego okręt zatopił zbudowany w 1900 roku norweski parowiec „Vigda” o pojemności 1851 BRT, transportujący węgiel z Kingston upon Hull do Chantenay (obyło się bez strat w załodze) oraz francuską żaglową łódź rybacką „Saint Joseph” (42 BRT, także nikt nie zginął). Następnego dnia ofiarami działań UC-65 stały się kolejne trzy jednostki: zbudowany w 1882 roku brytyjski parowiec „Algiers” o pojemności 2361 BRT, płynący pod balastem z Calais do Barry, który ze stratą ośmiu załogantów zatonął na minie na pozycji ; pochodzący z 1866 roku brytyjski drewniany szkuner „Hannah Croasdell” (151 BRT), który także zatonął na minie w odległości 1 Mm na południe od Skokholm (na pokładzie zginęły cztery osoby wraz z kapitanem) oraz zbudowany w 1913 roku holenderski żaglowiec „Alberdina” o pojemności 134 BRT, płynący pod balastem z Hawru do Teignmouth, zatrzymany i po ewakuacji załogi zatopiony w odległości 35 Mm na północny wschód od Alderney. 27 lutego załoga U-Boota zatrzymała i zatopiła w pobliżu latarni morskiej Needles zbudowany w 1899 roku francuski żaglowiec „Brunette” (104 BRT, nikt nie zginął). Tego dnia na pozycji na postawionej przez okręt podwodny minie zatonął ze stratą 12 członków załogi zbudowany w 1907 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Evadne” (189 BRT). Nazajutrz nieopodal Étretat UC-65 zatrzymał i zatopił po zdjęciu załogi zbudowany w 1912 roku francuski drewniany szkuner „Marie Joseph” o pojemności 192 BRT, płynący pod balastem z Fécamp do Cardiff (na pozycji ). W tym samym dniu w odległości 10 Mm na północny zachód od Hawru okręt zatopił też zbudowany w 1908 roku norweski parowiec „Sjøstad” o pojemności 1155 BRT, transportujący węgiel z Newport do Fécamp (na pokładzie śmierć poniosło dziewięć osób).