Yakuza – rodzaj pluskwiaków z rodziny bezrąbkowatych i podrodziny Typhlocybinae, rozprzestrzeniony od rejonu wschodnich Himalajów w Indiach (stany Meghalaya, Asam i Bengal Zachodni), przez Mjanmę, południowe Chiny (Hajnan, Syczuan, Junnan) i Tajwan po indonezyjską Sumatrę. Przedstawiciele spotykani są na wysokości od 200 do 1600 m n.p.m. Rodzaj wprowadzony został przez Irenę Dworakowską w 2002 roku.
Morfologia Pluskwiaki o ciele osiągającym od 2 do 3,6 mm długości.
Głowa ich jest węższa od przedplecza, zaopatrzona w krótkie oczy złożone, równoległoboczne i o połowę krótsze od przedplecza ciemię oraz krótką i w profilu silnie wysklepioną twarz. U samców spodnie końce twarzy lekko wystają w kierunku boczno-brzusznym, zaś u samicy zlewają się z końcami przedustka. Na twarzy znajduje się para czarnych plamek położonych przednio-grzbietowo względem panewek czułkowych.
Tułów ma spód i śródplecze w całości ciemne, zaś przedplecze może być całe ciemne lub ciemne tylko w tyle. Przednie skrzydło jest lekko ku szczytowi rozszerzone i na nim zaokrąglone, o prawie równoległych żyłkach podłużnych wydzielających zbliżone rozmiarami komórki. Czwarta komórka apikalna jest tak szeroka jak druga, ale o połowę od niej krótsza, będąc najkrótszą spośród komórek. Ubarwienie przedniego skrzydła jest głównie ciemne. Tylne skrzydło zwęża się ku wąsko zaokrąglonemu wierzchołkowi i ma żyłkę otokową wyraźną przy brzegu kostalnym, lecz zanikłą w polu analnym.
Odwłok samca ma niemal kulistą kapsułę genitalną, pygofor o boku krótszym niż jego wysokość u nasady i zaopatrzony w bardzo duży skleryt przednio-grzbietowy, dobrze zesklerotyzowany akrotergit dziesiątego segmentu oraz szerszą u nasady i szeroko zaokrągloną u szczytu płytkę subgenitalną. Paramery są tak długie jak pygofor, wąsko połączone stawowo z płytkami połączonymi z niemal równoległobocznym dziewiątym sternitem. Prącie ma odcinek nasadowy wyciągnięty grzbietowo-bocznie, trzy pierwsze odcinki wykształcone w trzon z gonoporem umieszczonym przedwierzchołkowo na stronie brzusznej oraz jednolite manubrium. Odwłok samicy cechuje wierzchołek wulwy wydłużony poza koleostron.
Występowanie i ekologia Rodzaj głównie orientalny, rozprzestrzeniony od rejonu wschodnich Himalajów w Indiach (stany Meghalaya, Asam i Bengal Zachodni), przez Mjanmę, południowe Chiny (Hajnan, Syczuan, Junnan) i Tajwan po indonezyjską Sumatrę. Spotykany jest na rzędnych od 200 do 1600 m n.p.m.
Owady te są fitofagami ssącymi soki roślin z rodziny obrazkowatych i plemienia Areae, w tym arizem, alokazji i kolokazji.
Dorosłe samce przynajmniej części gatunków odkładają w rejonie czołowo-nadustkowym, a czasem też na przedustku grubą warstwę , nadając środkowi swej twarzy biały kolor, mimo że jej oskórek jest czarny. Brochosomy te zawierać mogą feromony płciowe, a ich umieszczanie na twarzy może wraz ze śpiewami godowymi prowadzić do izolacji behawioralnej, sprzyjając specjacji w obrębie rodzaju.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 2002 roku przez Irenę Dworakowską. Obejmuje on 8 opisanych gatunków:
Yakuza albicans Dworakowska, 2002 Yakuza balclutha Dworakowska, 2002 Yakuza centralis Dworakowska, 2002 Yakuza gaunga Dworakowska, 2002 Yakuza indica Dworakowska, 2002 Yakuza obscura Dworakowska, 2002 Yakuza sumatrana Dworakowska, 2002 Yakuza taiwana Dworakowska, 2002
Jako najbliższego krewnego tego rodzaju wskazuje się rodzaj Salka. Tworzy on wraz z nim i kilkunastoma innymi rodzajami grupę określaną „Salka mimics” w obrębie plemienia Erythroneurini.
Przypisy
Kategoria:Bezrąbkowate Kategoria:Taksony opisane przez Irenę Dworakowską Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2002 roku