Slavko Šantić (ur. 21 grudnia 1937 w Sarajewie) – bośniacki dziennikarz, literat i tłumacz, członek .
Życiorys Ukończył studia w zakresie literatury jugosłowiańskiej i języka serbsko-chorwackiego na Uniwersytecie w Sarajewie (1960).
W 1965 odbył pierwszą wizytę w Polsce – jako dziennikarz znalazł się w składzie delegacji Uniwersytetu w Sarajewie. Zafascynowany krajem, sam nauczył się języka polskiego. W 1968 przyjechał na rok do Polski jako stypendysta Polskiego Radia i Telewizji. Podczas tych i szeregu kolejnych wizyt napisał wiele reportaży i artykułów przybliżających Polskę czytelnikom z Jugosławii, a po jej rozpadzie – z Bośni i Hercegowiny. Przez kilkadziesiąt lat promował także polską kulturę jako redaktor Radia Sarajewo i Telewizji Sarajewo (do 1980), kierownik artystyczny w Sarajewie (1980–1985). Od 1985 redaktor kulturalny oraz publicysta gazety „Oslobođenje”, w tym członek redakcji w czasie oblężenia miasta. Redaktor naczelny i odpowiedzialny czasopisma „Nedjelja”. Pisał na temat sztuki i literatury, a także recenzje teatralne. W 2002 przeszedł na emeryturę. Współzałożyciel i wieloletni sekretarz generalny Towarzystwa Niezależnych Intelektualistów Krug 99. Twórczość Šanticia tłumaczona była na włoski, polski, rosyjski, niemiecki, bułgarski, albański, francuski, słoweński, czeski, angielski oraz turecki.
Pierwsze jego tłumaczenie z języka polskiego na język bośniacki, wybór poezji Juliana Przybosia, ukazało się w 1965. Wśród przetłumaczonych przez niego dzieł literatury polskiej znalazły się m.in.: wiersze Wisławy Szymborskiej (1997) i Tadeusza Różewicza (2002), reportaże Wojciecha Tochmana (2004), czy sztuka teatralna Romana Gorzelskiego (1975). Zaangażowany był także w promowanie twórczości Zbigniewa Herberta.
Był osobistym tłumaczem Tadeusza Mazowieckiego podczas jego misji jako specjalnego wysłannika ONZ w Bośni i Hercegowinie w czasie wojny 1992–1995, utrzymując z nim serdeczne relacje także w późniejszym okresie. W 2002, z inicjatywy Šanticia, przyznano Mazowieckiemu tytuł honorowego obywatela Sarajewa.
Ordery, odznaczenia, nagrody (1965) (1970) Nagrada Izdavačkog preduzeća „Svjetlost” (1970) Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (1970) Fund for Free Expression Award, U.S.A. (1993) Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej „za wybitne zasługi w rozwijaniu współpracy między Rzecząpospolitą Polską a Bośnią i Hercegowiną, za popularyzowanie polskiej kultury” (2021)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 marca 2021 r. o nadaniu orderów i odznaczeń ().
Publikacje Poezja Ispod granja i zvijezda, Sarajevo: Džepna knjiga, 1958. Vrlo duge svetlosti, Sarajevo: Svjetlost, 1961. Budući oblik, Kruševac: Bagdala, 1965. Pejzaž za pravu reč, Sarajevo: Svjetlost, 1965. Ljudska biljka, Sarajevo: Svjetlost, 1969. Unutrašnje more, Sarajevo: Veselin Masleša, 1974. Južna tapiserija, Mostar: Prva književna komuna, 1975. Izabrane pjesme, Sarajevo: Veselin Masleša, 1976. Južna tapiserija II, Sarajevo: Svjetlost, 1980.
Proza Tragedija razuma : (moj rat za Bosnu), Međunarodni centar za mir, Sarajevo 1995.
Tłumaczenia Julian Przyboś, Naslov večeri, Sarajevo: Veselin Masleša, 1965, OCLC 891175767. Wisława Szymborska, Život na licu mjesta, wybór i przekład z Mariną Trumić, Sarajevo: Lica, 1997, OCLC 830246750. Tadeusz Różewicz, Moja poezija, wybór i przekład z Mariną Trumić, Sarajevo: Krug 99, 2002, . Wojciech Tochman, Kao da jedeš kamen, Sarajevo: Magistrat, 2004, .
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Sarajewie Kategoria:Bośniaccy dziennikarze Kategoria:Bośniaccy poeci Kategoria:Ludzie urodzeni w Sarajewie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” Kategoria:Tłumacze literatury polskiej Kategoria:Urodzeni w 1937