Salka – rodzaj pluskwiaków z rodziny bezrąbkowatych i podrodziny Typhlocybinae. Występuje od Indii i Nepalu na północnym zachodzie oraz Chin i Riukiu na północy po Jawę na południu.
Morfologia Pluskwiaki o ciele długości 2–4 mm i ubarwieniu od piaskowo-beżowego po brązowawo-czarne.
Głowa ich jest trochę węższa od przedplecza. Szew epikranialny jest zaznaczony na lekko wystającej przedniej krawędzi ciemienia. Twarz cechuje się długimi płytkami szczękowymi i szerokim rejonem czołowo-nadustkowym (frontoklipeusem). Na twarzy brak jest pary czarnych plamek położonych przednio-grzbietowo względem panewek czułkowych. Przedustek o obu płci jest wąski i wklęśnięty.
Tułów charakteryzuje się przedpleczem mniej więcej dwukrotnie dłuższym od ciemienia, pozbawionym wyraźnych dołeczków. Przednie skrzydło jest półprzezroczyste z polem brochosomowym (woskowym) zabarwionym brązowo lub brunatnie. Spośród komórek apikalnych przedniego skrzydła pierwsza i trzecia są bardzo duże i szerokie, druga wąska, a czwarta krótka i szeroka. Tylne skrzydło ma wykształconą żyłkę radialną przednią oraz żyłkę submarginalną nieosiągającą jego zwężonego wierzchołka. Odnóża przedniej pary mają nasadową spośród szczecinek szeregu przednio-brzusznego wyraźnie większą od pozostałych.
Odwłok ma drugi sternit z małymi, skierowanymi dośrodkowo-grzbietowo apodemami, nieprzekraczającymi lub tylko nieco przekraczającymi sternit trzeci. Samiec ma dobrze zesklerotyzowaną kapsułę genitalną. Jego pygofor nie dochodzi do wierzchołka płytki subgenitalnej i zaopatrzony jest w grzbietowe wyrostki połączone z nim stawowo, a czasem także w wyrostki brzuszne. Na chetotaksję pygoforu składają się jedna lub więcej szczecinek makroskopowych osadzonych dogłowowo od miejsca przyłączenia rurki analnej, grupy szczecin makroskopowych w kącie dogłowowo-brzusznym płata, kilku krótkich i grubych szczecin na krawędzi doogonowej oraz krótkich i smukłych szczecinek rozproszonych na powierzchni płata. Płytka subgenitalna jest wolna, o krawędziach bocznych wyraźnie rozszerzonych przynasadowo, zaopatrzona w dwie lub większą liczbę szczecinek makroskopowych w szeregu ukośnym albo trzy szczecinki makroskopowe rozmieszczone na planie trójkąta. Konektywa ma kształt litery U lub Y i może mieć wykształcony płat środkowy. Edeagus ma rurkowaty trzon z gonoporem na spodniej stronie umieszczonym przedwierzchołkowo, rzadziej wierzchołkowo.
Rozprzestrzenienie Owady te zamieszkują głównie krainę orientalną, jednak sięgają południowych skrajów Palearktyki. W Indiach występują w części północno-wschodniej, będąc podawanymi ze stanów Tamilnadu, Bengal Zachodni, Meghalaya i Sikkim. Na subkontynencie indyjskim występują także w Nepalu. W Chinach znane są z Junnanu, Hajnanu, Fujianu i Hubei. 29 gatunków występuje na Tajwanie. 8 gatunków to endemity archipelagu Riukiu w południowej Japonii. W Azji Południowo-Wschodniej rodzaj znany jest z Mjanmy, północnego Wietnamu, Malezji, Brunei, filipińskiej wyspy Mindanao oraz indonezyjskiej wyspy Jawa.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1972 roku przez Irenę Dworakowską, która jego gatunkiem typowym wyznaczyła opisaną w 1932 roku Zygina nigricans. Do rodzaju tego zalicza się 78 opisanych gatunków:
Przypisy
Kategoria:Bezrąbkowate Kategoria:Taksony opisane przez Irenę Dworakowską Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1972 roku