Dzieciństwo i młodość 14 września 1947 – Przychodzi na świat w święto Podwyższenie Krzyża Świętego, w Okopach k. Suchowoli jako syn Władysława i Marianny z d. Gniedziejko. 16 września 1947 – Przyjmuje chrzest w kościele parafialnym św. Apostołów Piotra i Pawła w Suchowoli; nadano mu imię Alfons. 1 września 1954 – Rozpoczyna naukę w Szkole Podstawowej w Suchowoli. 3 czerwca 1956 – Pierwsza Komunia św. w kościele parafialnym w Suchowoli. 17 czerwca 1956 – Sakrament bierzmowania z rąk bp. Władysława Suszyńskiego. Alek przyjął imię Kazimierz; nosił je jego dziadek. 1 czerwca 1965 Zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym w Suchowoli. 24 czerwca 1965 – Po maturze zgłasza się i zostaje przyjęty do Seminarium Metropolitalnego w Warszawie. Studia rozpoczyna we wrześniu. 25 października 1966 – 16 października 1968; odbywa służbę wojskową w kleryckiej jednostce o zaostrzonym regulaminie w Bartoszycach. 18 kwietnia 1970 – Przechodzi ciężką operację tarczycy związaną z komplikacjami i zagrożeniem życia. Całe seminarium duchowne modliło się o jego zdrowie. 13 maja 1971 – Zmienia imię (w sposób urzędowy) z Alfonsa na Jerzy Aleksander.
Kapłaństwo 12 grudnia 1971 – Otrzymał święcenia subdiakońskie. 12 marca 1972 – Diakonat. 28 maja 1972 – Przyjmuje święcenia kapłańskie w Archkatedrze św. Jana w Warszawie z rąk bł. kardynała Stefana Wyszyńskiego. Na obrazku prymicyjnym ks. Jerzy napisał słowa: „Posyła mnie Bóg, abym głosił Ewangelię i leczył rany zbolałych serc”. 2 czerwca 1972 – Odprawia mszę św. prymicyjną. 19 czerwca 1972 – Otrzymuje nominację na wikariusza parafii Świętej Trójcy w Ząbkach k. Warszawy. 1 października 1974 – Rozpoczyna zaoczne dwuletnie Studium Pastoralne na Wydziale Teologicznym KUL-u. 4 października 1975 – Zostaje wikariuszem w parafii Matki Bożej Królowej Polski w Aninie. 20 maja 1978 – Zostaje przeniesiony na wikariat do parafii Dzieciątka Jezus na Żoliborzu. Nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia. Kilka tygodni przebywa w szpitalu. 19 lutego 1979 – Otrzymuje nominację na duszpasterza średniego personelu medycznego w Warszawie. 25 maja 1979 – Zostaje przeniesiony do duszpasterstwa akademickiego przy kościele św. Anny w Warszawie. 20 maja 1980 – Zostaje rezydentem w parafii św. Stanisława Kostki na Żoliborzu z przeznaczeniem do duszpasterstwa specjalistycznego Służby Zdrowia. Jest to ostatnie miejsce zamieszkania i pracy. 8-29 czerwca 1980 – Odwiedza ciotkę Mary Kalinowski w Stanach Zjednoczonych. Przybywał w Karolinie Północnej, Wirginii i na Florydzie. 31 sierpnia 1980 – Odprawia mszę św. dla strajkujących hutników w Hucie Warszawa. 16 grudnia 1980 – Jest obecny na uroczystości odsłonięcia Pomnika Stoczniowców poległych w grudniu 1970. 26 kwietnia 1981 – Poświęcił sztandar NSZZ „Solidarność” Huty Warszawa przyniesiony przez hutników do kościoła św. Stanisława Kostki. 6 października 1981 – Podjął się opieki duszpasterskiej nad chorymi w Domu Zasłużonego Pracownika Służby Zdrowia w Warszawie przy ul. Elekcyjnej 37, urządzając tam kaplice i stając się na mocy nominacji kurialnej kapelanem. listopad 1981 – Wspierał strajkujących studentów Wyższej Oficerskiej Szkoły Pożarnictwa. 13 grudnia 1981 – W Polsce ogłoszony został stan wojenny. 18 lutego 1982 – Odprawia pierwszą mszę św. za Ojczyznę w kościele św. Stanisława Kostki na Żoliborzu, w czasie której wygłosił pierwsze ze swoich 26. słynnych kazań. marzec 1982 – Pobyt w szpitalu kolejowym w Warszawie. 19 maja 1983 – Poprowadził pogrzeb Grzegorza Przemyka, maturzysty pobitego na śmierć przez milicjantów z komisariatu w Warszawie przy ul. Jezuickiej 1/3. 30 sierpnia 1983 – W drodze do Gdyni, gdzie miał wygłosić kazanie, zostaje zatrzymany przez milicję i przetrzymany przez 8 godzin na komisariacie w Łomiankach. Do wyjazdu nie doszło. 18 września 1983 – Pierwsza pielgrzymka ludzi pracy na Jasną Górę. 12 grudnia 1983 – Przesłuchiwany w prokuraturze w Warszawie. W mieszkaniu ks. Jerzego przy ul. Chłodnej przeprowadzono rewizję, a kapłana przetrzymywano przez dwa dni w areszcie, w Pałacu Mostowskich. Prokurator Anna Jackowska przedstawiła ks. Jerzemu zarzuty. 27 grudnia 1983 – Jerzy Urban, rzecznik prasowy rządu, pod pseudonimem Michał Ostrowski publikuje oszczerczy artykuł przeciw ks. Jerzemu, zob. „Express Wieczorny” z 27 XII 1983. Artykuł „Garsoniera obywatela Popiełuszki” był potem powtarzany w innych mediach. 2 stycznia 1984 – Ks. Jerzy na polecenie arcybiskupa Bronisława Dąbrowskiego w 13 punktach zbija zarzuty i insynuacje wysunięte przez Jerzego Urbana. 12 czerwca 1984 – Przesłuchanie ks. Jerzego przez władze bezpieczeństwa w Pałacu Mostowskich w Warszawie, gdzie przedstawiono mu akt oskarżenia. 26 czerwca 1984 – Przesłuchanie ks. Jerzego w Prokuraturze Okręgowej w Warszawie. 2 lipca 1984 – Wysunięcie przez Prokuraturę Okręgową w Warszawie zarzutów, że ks. Jerzy rzekomo „nadużywając funkcji kapłana czyni z kościołów miejsce szkodliwej dla interesów PRL propagandy antypaństwowej, tj. o przestępstwo z art. 194 kk w związku z art. 58”. 12 lipca 1984 – Złożenie w Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy aktu oskarżenia przeciwko ks. Jerzemu przez wiceprokurator wojewódzką Annę Jackowską. 15 lipca 1984 – Odczytanie w kościele św. Stanisława Kostki komunikatu kapłanów stwierdzającego, że „Ks. Jerzy pracuje w tej parafii, my kapłani współodpowiedzialni za życie duszpasterskie, uważamy za swój obowiązek zaprotestować publicznie przeciwko niesłusznym oskarżeniom, a wiernych wzywamy do modlitwy”. 29 lipca 1984 – Ks. prałat Teofil Bogucki, proboszcz parafii św. Stanisława Kostki w homilii podczas mszy św. za Ojczyznę bierze w obronę ks. Jerzego przed atakami władz państwowych. 24 sierpnia 1984 – Umorzenie postępowania karnego wobec ks. Jerzego na mocy decyzji Sądu Rejonowego m. st. Warszawy. 26 sierpnia 1984 – Ks. Jerzy wygłasza ostatnią homilię podczas mszy św. za Ojczyznę. 9 września 1984 – Ks. Jerzy wygłasza dla robotników homilię w kościele św. Stanisława Kostki, w której protestuje przeciw sugestiom Jerzego Urbana, rzecznika prasowego rządu PRL, „by takich ludzi, jak on wysyłać na banicję”. 12 września 1984 – W gazecie sowieckiej „Izwiestia” ukazuje się artykuł Leonida Toporkowa szkalujący „Solidarność” i ks. Jerzego. 19 września 1984 – W warszawskim tygodniku „Tu i Teraz” ukazuje się oszczerczy atak na osobę ks. Jerzego pt. „Seanse nienawiści” pióra Jerzego Urbana, który posłużył się pseudonimem Jan Rem. 25 września 1984 – W Departamencie MSW w Warszawie odbywa się narada wysokich urzędników nad sposobem „uciszenia” księży „działających na szkodę państwa” (Małkowskiego, Jankowskiego i Popiełuszki). 30 września 1984 – Ks. Jerzy uczestniczy w II Pielgrzymce Ludzi Pracy na Jasną Górę. Poznał tam ks. Jerzego Osińskiego, który zaprosił go do Bydgoszczy, do parafii Świętych Polskich Braci Męczenników, by 19 października odprawił tam mszę świętą i wygłosił kazanie. Ksiądz Osiński nie przypuszczał, że zaprasza księdza Popiełuszkę na ostatnią mszę świętą w jego życiu. 8 października 1984 – Ks. Jerzy odprawił mszę św. w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Bytomiu. 9 października 1984 – Urzędnicy MSW podejmują decyzję o likwidacji ks. Jerzego. 13 października 1984 – Ks. Jerzy w towarzystwie Waldemara Chrostowskiego i Seweryna Jaworskiego udaje się do Gdańska. Od kościoła św. Stanisława Kostki cały czas jest śledzony przez Grzegorza Piotrowskiego, Leszka Pękalę i Waldemara Chmielewskiego, którzy jechali za nim. 13 października 1984 – Ks. Jerzy odprawia mszę św. w kościele św. Brygidy w Gdańsku i wygłasza homilię. 13/14 października 1984 ok. godz. 24.00 – Koło Ostródy nieudany zamach na życie ks. Jerzego w drodze powrotnej z Gdańska do Warszawy. Sprawcami byli kapitan Grzegorz Piotrowski, Leszek Pękala i Waldemar Chmielewski. 15 października 1984 – Ks. Jerzy przebywa na Jasnej Górze, gdzie odprawia mszę św. za chorego ks. Teofila Boguckiego, swego proboszcza, który w tym czasie leżał w szpitalu.
Męczeństwo 19 października 1984 godz. 18.00 – ks. Jerzy odprawia mszę św. i prowadzi nabożeństwo różańcowe w kościele Świętych Polskich Braci Męczenników w Bydgoszczy, dokąd udał się samochodem ze swym kierowcą, Waldemarem Chrostowskim. 19 października 1984 ok. godz. 22.00 – W drodze powrotnej do Warszawy, w okolicach miejscowości Przysiek koło Torunia, ks. Jerzy zostaje uprowadzony przez funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych: Grzegorza Piotrowskiego, Leszka Pękalę i Waldemara Chmielewskiego. Związany, skatowany bestialsko, wepchnięty do bagażnika samochodu i na tamie włocławskiej – w worku, obciążony kamieniami – wrzucony do Wisły.
Po śmierci 20 października 1984 godz. 19:50 – Dziennik Telewizyjny informuje o uprowadzeniu księdza Popiełuszki. Zaraz po wieczornej wiadomości ludzie gromadzą się w kościele. O godzinie 22 zostaje odprawiona pierwsza msza w intencji ocalenia księdza Jerzego. Druga ma miejsce o godzinie 24. 21 października 1984 – Od godziny 7 rozpoczynają się codzienne msze w intencji ocalenia księdza Popiełuszki. 21 października 1984 godz. 19:30 – Dziennik Telewizyjny ponownie informuje i podaje rozszerzony opis o uprowadzeniu księdza Popiełuszki. 22 października 1984 – Biuro Prasowe Episkopatu Polski wydaje specjalny komunikat o porwaniu kapłana. Osobny komunikat wydaje Kuria Warszawska bezpośrednio odpowiedzialna za kapłana swojej diecezji. 23 października 1984 – Waldemar Chrostowski zostaje pod ochroną MSW przewieziony do Warszawy. Udaje się bezpośrednio do kościoła św. Stanisława Kostki i pozostaje na plebanii. 24 października 1984 godz. 12:00 – Jan Paweł II podczas audiencji generalnej w Rzymie wypowiedział się o księdzu Jerzym, solidaryzując się z wiernymi, którzy czekali na powrót kapłana. 24 października 1984 – Władze ujawniają, że zatrzymani zostali oficerowie Służby Bezpieczeństwa. 26 października 1984 – W kościele ks. Jan Sikorski odprawia drogę krzyżową z udziałem 200 kleryków Warszawskiego Seminarium Duchownego. 27 października 1984 – Ujawniono nazwiska porywaczy, wiadomo że są to pracownicy IV Departamentu MSW, zajmującego się zwalczaniem Kościoła katolickiego: naczelnik jednego z wydziałów: Grzegorz Piotrowski i dwaj funkcjonariusze departamentu: Leszek Pękala i Waldemar Chmielewski. 29 października 1984 – Nadano komunikat, z którego wynika, że rozpoczęto poszukiwania ciała księdza Popiełuszki na Wiśle pod Toruniem i Włocławkiem. 30 października 1984 ok. godz. 17:00 – Odnaleziono ciało ks. Jerzego w zalewie koło tamy we Włocławku. W nocy zostało przewiezione do Zakładu Medycyny Sądowej w Białymstoku. 31 października 1984 – Sekcja zwłok ks. Popiełuszki w Zakładzie Medycyny Sądowej Akademii Medycznej w Białymstoku, pod kierunkiem prof. Marii Byrdy i dr. Tadeusza Jóźwika. 2 listopada 1984 – Dekret kard. Józefa Glempa zezwalający na pogrzebanie ks. Jerzego na cmentarzu przykościelnym św. Stanisława Kostki. 2 listopada 1984 – Rozpoznanie zwłok ks. Jerzego w prosektorium szpitala w Białymstoku, ubranie zwłok, włożenie do trumny i przywiezienie do kościoła św. Stanisława Kostki w Warszawie, po uroczystym pożegnaniu w Białymstoku. Prymas Polski zlecił to zadanie ks. Grzegorzowi Kalwarczykowi i ks. Edwardowi Żmijewskiemu. Przez całą noc trwało czuwanie przy trumnie. Nad ranem, gdy wyproszono wszystkich z kościoła, po raz ostatni otwarto trumnę, by rodzice mogli jeszcze raz zobaczyć zwłoki syna. 3 listopada 1984 – Pogrzeb ks. Popiełuszki w grobie przy kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie. Uroczystościom przewodniczył kard. Józef Glemp, metropolita gnieźnieński i warszawski, Prymas Polski. We mszy św. uczestniczyło sześciu biskupów, ponad tysiąc kapłanów i kilkaset tysięcy wiernych z Warszawy i całej Polski. 13 grudnia 1984 – Ks. prałat Teofil Bogucki powołał ruch obrony życia im. ks. Jerzego Popiełuszki.