thumb|Kamień Majmuny
Kamień Majmuny (, lub il-Ħaġra ta' Majmuna, ) – marmurowy nagrobek z XII wieku (pochodzenia rzymskiego), który, jak się uważa, został odkryty w Xewkiji (Gozo) na Malcie. Według sędziego i historyka Giovanniego Bonello, kamień Majmuny jest . Obecnie jest wystawiany w Muzeum Archeologii Gozo w Cittadelli w Rabacie na Gozo.
Opis thumb|Kopia nagrobka (1841).
Marmur, z którego wykonano nagrobek był pierwotnie użyty w okresie rzymskim, jak wskazuje jego tylna strona: płaskorzeźba w formie róży została wyrzeźbiona w rzymskim stylu architektonicznym. Kamień został później ponownie użyty do sporządzenia nagrobka. Jest to jedyny z tamtego okresu na Malcie, który zachował się nienaruszony w swoim oryginalnym rozmiarze, i jedyny, na którym podana jest data.
Kamień Majmuny to nagrobek dziewczynki o imieniu Majmuna, która zmarła 21 marca 1174. Jest to marmurowa płyta z rzymskimi dekoracjami na odwrocie (takie ponowne użycie było powszechne w muzułmańskiej Afryce Północnej). Napis kuficki w języku arabskim w przybliżeniu przekłada się na:
Napis pochodzi z 1174, prawie sto lat po inwazji Normanów na Maltę w 1091. Uważa się, że islam pozostał dominującą religią na Malcie aż do wygnania muzułmanów w 1224.
Najnowsza historia thumb|Inne muzułmańskie znaleziska pogrzebowe odkryte w Domvs Romana w Rabacie na Malcie Data i miejsce odkrycia kamienia Majmuny nie są znane. Tradycyjnie uważa się, że kamień został znaleziony na obszarze znanym jako Ta’ Majmuna, pomiędzy wioskami Xewkija i Sannat na Gozo. Jednak możliwe jest również, że kamień w ogóle nie został znaleziony na Malcie i może pochodzić z Tunezji w północnej Afryce.
W swojej książce „Malta illustrata ovvero descrizione di Malta isola del Mare Siciliano e Adriatico” z 1772 hrabia Giovannantonio Ciantar napisał o kamieniu i zilustrował go, ale nie był w stanie rozszyfrować jego pisma. Ciantar napisał, że nagrobek znajdował się na dziedzińcu prywatnej rezydencji.
W 1799 podczas powstania maltańskiego przeciwko francuskiej okupacji, car Paweł I wysłał dyplomatę Andrieja Italinskiego, aby zapewnić powstańców o rosyjskim poparciu. Podczas swojego pobytu na Malcie Italinski zbadał kamień, i był pierwszą osobą, której udało się rozszyfrować część jego napisu.
W niedatowanym albumie z początku XIX wieku ojciec Giuseppe Carmelo Gristi odnotował, że kamień został odkryty „na Malcie” i został zachowany w rezydencji barona Muscata w Valletcie. W 1839 kamień należał do rodziny Xara i ostatecznie został przekazany baronowi Giuseppe Marii de Piro. W 1845 de Piro podarował go Bibliotece Narodowej.
Kamień znajduje się od 1960 w zbiorach Muzeum Archeologii Gozo. Został nazwany „dumą i radością” muzeum.
Zobacz też islam na Malcie
Przypisy
Kategoria:Xewkija Kategoria:Nagrobki Kategoria:Archeologia Malty Kategoria:Islam na Malcie Kategoria:Sztuka islamu