Franco Baresi (ur. 8 maja 1960 w Travagliato, zm. 31 lipca 2026 w Rozzano) – włoski piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy (libero), reprezentant kraju, olimpijczyk, trener, działacz piłkarski.

Życiorys Kariera klubowa Całą swoją karierę piłkarską spędził w A.C. Milanie i był uważany za najlepszego libero na świecie od czasów Franza Beckenbauera. Karierę piłkarską rozpoczął w 1972 roku w drużynach juniorskich Rossonerich, skąd w 1977 roku przeszedł do drużyny seniorskiej. Debiut zaliczył 23 kwietnia 1978 roku w wygranym 2:1 wyjazdowym meczu ligowym z Hellasem VeronaAll Franco Baresi's games and results – 1977/1978 . Od sezonu 1978/1979 był już podstawowym zawodnikiem drużyny Rossonerich, która zdobyła mistrzostwo Włoch, zdobywając tym samym swoją pierwszą gwiazdkę.

W sezonie 1979/1980 klub zakończył rozgrywki ligowe na 3. miejsce, jednak w wyniku tzw. afery Totonero, został zdegradowany do Serie B, jednak w sezonie 1980/1981 klub wygrał rozgrywki ligowe i wrócił do Serie A, jednak w sezonie 1981/1982 po zajęciu 14. miejsca ponownie spadł do Serie B, ale po wygraniu rozgrywek ligowych w sezonie 1982/1983 wrócił do krajowej elity i od drugiej połowy lat 80. z Baresim w podstawowym składzie odnosił sukcesy w rozgrywkach krajowych i międzynarodowych: mistrzostwo (1979, 1988, 1992–1994, 1996), dwukrotne wicemistrzostwo Włoch (1990, 1991), dwukrotnie 3. miejsce w Serie A (1980, 1989), dwukrotnie finał Pucharu Włoch (1985, 1990 – król strzelców z 4 golami), czterokrotnie Superpuchar Włoch (1988, 1992–1994), trzykrotnie Puchar Europy/Liga Mistrzów (1989, 1990, 1994), czterokrotnie Superpuchar Włoch (1988, 1992–1994), trzykrotnie Puchar Europy/Liga Mistrzów (1989, 1990, 1994), dwukrotnie finał rozgrywek (1993, 1995), trzykrotnie Superpuchar Europy (1989, 1990, 1994), dwukrotnie Puchar Interkontynentalny (1989, 1990) oraz Puchar Mitropa (1982).

W 1989 roku zajął 2. miejsce w plebiscycie Złotej Piłki 1989 (zwycięzcą został klubowy kolega, Marco van Basten)FJW: Włoski maestro, a w 1994 roku został nagrodzony Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea" – nagrodą przeznaczoną dla zawodników Serie A powyżej 30. roku życia.

Ostatni mecz w karierze rozegrał 1 czerwca 1997 roku w przegranym 1:0 domowym meczu ligowym z Cagliari CalcioAll Franco Baresi's games and results – 1996/1997 , a po sezonie 1996/1997 zakończył karierę piłkarską. Łącznie dla drużyny Rossonerich rozegrał 718 meczów, w których zdobył 31 goli (472 meczów/12 goli w Serie A, 61 meczów/4 gole w Serie B, 97 meczów/15 goli w Pucharze Włoch, 75 meczów w europejskich pucharach, 6 meczów w Superpucharze Włoch, 4 mecze w Pucharze Interkontynentalny, 3 mecze w Torneo Estivo).

Koszulka z numerem 6, w której grał w drużynie Rossonerich, została zastrzeżona. Za swoje osiągnięcia otrzymał wiele nagród i wyróżnień: piłkarz 100-lecia A.C. Milanu (1999), piłkarz 100-lecia Serie A (2000), 17. miejsce UEFA Golden Jubilee Poll (2004), FIFA 100 (2004), Golden Foot w kategorii Legenda Futbolu (2012), a także członek Galerii Sławy FICTS, A.C. Milanu (2009) oraz włoskiej piłki nożnej (2013)La ‘Hall of Fame del calcio italiano’ si arricchisce di altre dieci stelle [data dostępu: 2016-10-25] Hall of Fame: Allegri miglior allenatore. Nell'Olimpo del calcio italiano anche Zanetti e Totti [data dostępu: 2019-05-20] .

Wieloletni prezes A.C. Milanu, Silvio Berlusconi wielokrotnie podkreślał:

Kariera reprezentacyjna W latach 1977–1978 był kapitanem reprezentacji Włoch U-18, w której rozegrał 9 meczów, a w latach 1979–1982 w reprezentacji Włoch U-21 rozegrał 17 meczów, w których zdobył 2 gol3. Dwukrotnie uczestniczył na mistrzostwach Europy U-21 (1978, 1980).

Świetna gra w reprezentacji Włoch U-21 i A.C. Milanie została zauważona przez selekcjonera seniorskiej reprezentacji Włoch, Enzo Bearzota, który powołał go na mistrzostwa Europy 1980 we Włoszech (4. miejsce) i mistrzostwa świata 1982 w Hiszpanii (mistrzostwo), jednak na żadnym z tych turniejów Baresi nie zagrał ani minuty.

W seniorskiej drużynie Azzurich zadebiutował 4 grudnia 1982 roku na Stadio Comunale we Florencji w bezbramkowo zremisowanym meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 1984 z reprezentacją Rumunii.

W 1984 roku z reprezentacją Włoch U-23 uczestniczył w turnieju olimpijskim w Los Angeles, w którym rozegrał 6 meczów i zdobył 1 gola, a drużyna Azzurich zakończyła turniej na 4. miejscu, po przegranej 10 sierpnia 1984 roku na Rose Bowl w Pasadenie w decydującym meczu 2:1 z reprezentacją Jugosławii.

Za kadencji Azeglio Viciniego i Arrigo Sacchiego (trenował Baresiego w A.C. Milanie) był podstawowym zawodnikiem drużyny Azzurich i uczestniczył na mistrzostwach Europy 1988 w RFN, które drużyna Azzurich zakończyła w półfinale po przegranej 22 czerwca 1988 roku na Neckarstadion w Stuttgarcie z reprezentacją ZSRR oraz na dwóch mistrzostwach świata: 1990 we Włoszech (drużyna Azzurich, której Baresi był liderem obrony, straciła tylko 2 gole i zakończyła turniej na 3. miejscu po wygranej 7 lipca 1990 roku na Stadio San Nicola w Bari w decydującym meczu 2:1 z reprezentacją Anglii) i 1994 w Stanach Zjednoczonych, gdzie w finale rozegranym 17 lipca 1994 roku na Rose Bowl w Pasadenie z reprezentacją Brazylii, w serii rzutów karnych (bezbramkowy remis po dogrywce) Baresi nie wykorzystał pierwszej próby, a seria zakończyła się wygraną Canarinhos 3:2, co Baresi bardzo mocno przeżył, a zdjęcia jego rozpaczy obiegły cały świat.

Po mundialu z powodu kontuzji oka i chęci ustąpienia miejsca młodszym zawodnikom zrezygnował z gry w reprezentacji WłochFranco Baresi odchodzi [data dostępu: 1994-10-05], w której ostatni mecz rozegrał 7 września 1994 roku na Stadionie Ljudski Vrt w Mariborze w zremisowanym 1:1 meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 1996 z reprezentacją Słowenii, a łącznie w latach 1982–1994 rozegrał 81 meczów, w których zdobył 1 gola.

Kariera trenerska Po zakończeniu kariery piłkarskiej, 1 czerwca 2002 roku został dyrektorem sportowym w angielskim Fulhamie Londyn, jednak 22 sierpnia 2002 roku z powodu konfliktu z trenerem Jeanem Tiganą podał się do dymisjiBaresi quits Fulham [data dostępu: 2002-08-22] , po czym wrócił do A.C. Milanu: był trenerem drużyny U-19 (2002–2006) oraz U-17 (2006–2008), pracownikiem marketingowym (2008–2020), a w latach 2020-2026 był wiceprezesem klubu.

Życie prywatne Pierwotnie nosił imię Franchino, choć powszechnie znany był pod imieniem Franco. W 1999 roku dokonał zmiany imienia.

Z żoną Laurę Mari miał syna Edoardo (ur. 1991) oraz adoptowaną w 1997 roku urodzoną w Moskwie córkę Giannandreę (ur. 1995)Franco Baresi che fine ha fatto? Oggi fa un lavoro molto ‘particolare’ [data dostępu: 2023-08-10] .

Miał starszego brata Giuseppego (ur. 1958), również piłkarza, grającego w zespole lokalnego rywala A.C. Milanu, Interze Mediolan.

Zmarł 31 lipca 2026 roku w Rozzano pod Mediolanem.

Statystyki +Występy klubowe Klub Sezon Liga LigaUwzględniono Serie A, Serie B. Puchar krajowyUwzględniono Puchar Włoch. UEFAUwzględniono Ligę Mistrzów, Puchar UEFA, Superpuchar Europy. InneUwzględniono Superpuchar Włoch (6), Torneo Estivo (3), Puchar Interkontynentalny (4). Łącznie Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole A.C. Milan 1977/1978 Serie A 1 0 2 0 0 0 — 3 0 1978/1979 Serie A 30 0 4 0 6 0 — 40 0 1979/1980 Serie A 28 0 6 0 1 0 — 35 0 1980/1981 Serie B 31 0 4 1 — — 35 1 1981/1982 Serie A 18 2 4 0 — — 22 2 1982/1983 Serie B 30 4 9 2 — — 39 6 1983/1984 Serie A 21 3 8 2 — — 29 5 1984/1985 Serie A 27 0 11 0 — — 38 0 1985/1986 Serie A 20 0 4 0 3 0 3 0 30 0 1986/1987 Serie A 28 2 6 3 — 1 0 35 5 1987/1988 Serie A 27 1 6 0 3 0 0 0 36 1 1988/1989 Serie A 33 2 8 2 8 0 1 0 50 4 1989/1990 Serie A 30 1 7 4 8 0 1 0 46 5 1990/1991 Serie A 31 0 1 0 5 0 1 0 38 0 1991/1992 Serie A 33 0 6 1 — 0 0 39 1 1992/1993 Serie A 29 0 7 0 8 0 1 0 45 0 1993/1994 Serie A 32 0 0 0 11 0 2 0 45 0 1994/1995 Serie A 28 0 0 0 13 0 2 0 43 0 1995/1996 Serie A 30 1 3 0 7 0 0 0 40 1 1996/1997 Serie A 26 0 1 0 2 0 1 0 30 0 Łącznie w karierze 533 16 97 15 75 0 13 0 718 31

+Występy w reprezentacjiElenco Gare – FIGC Reprezentacja Rok Mecze Gole 1977 4 0 1978 5 0 Łącznie 9 0 1979 7 1 1980 6 1 1981 2 0 1982 2 0 Łącznie 17 2 1984 6 1 Łącznie 6 1 1982 1 0 1983 3 0 1984 5 0 1985 0 0 1986 3 0 1987 5 0 1988 11 1 1989 10 0 1990 11 0 1991 9 0 1992 7 0 1993 7 0 1994 9 0 Łącznie 81 1

+Gole w reprezentacji Lp. Data Stadion Przeciwnik Gole Wynik Turniej Przypisy 1. 17.10.1979 Rose Bowl, Pasadena 1:0 1:0 El. Euro U-21 1980 Franco Baresi – Reprezentacja 2. 26.03.1980 Gradski Stadion, Mostar 1:2 2:5 El. igrzysk olimpijskich 1980 Jugoslavia – Italia 5-2 Yugoslavia v Italy, 26 March 1980 <W portalu 11v11 jako strzelec jest pokazany brat, Giuseppe, jednak w pozostałych źródłach jako strzelec jest pokazany Franco Baresi. 1. 31.07.1984 Rose Bowl, Pasadena 1:0 1:0 Igrzyska olimpijskie 1984 1. 20.02.1988 Stadio della Vittoria, Bari 1:0 4:1 Mecz towarzyski Italy vs. Soviet Union

Sukcesy Zawodnicze AC Milan Mistrzostwo Włoch: 1979, 1988, 1992, 1993, 1994, 1996 Wicemistrzostwo Włoch: 1990, 1991 3. miejsce w Serie A: 1980, 1989 Finał Pucharu Włoch: 1985, 1990 Superpuchar Włoch: 1988, 1992, 1993, 1994 Puchar Europy/Liga Mistrzów: 1989, 1990, 1994 Finał Ligi Mistrzów: 1993, 1995 Superpuchar Europy: 1989, 1990, 1994 Puchar Interkontynentalny: 1989, 1990 Puchar Mitropa: 1982 Awans do Serie A: 1981, 1983

Reprezentacyjne Mistrzostwo świata: 1982 Wicemistrzostwo świata: 1994 3. miejsce mistrzostw świata: 1990

Indywidualne Król strzelców Pucharu Włoch: 1990 Złota Piłka: 1989 (2. miejsce) Drużyna gwiazd mistrzostw świata: 1990 Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea": 1994 Piłkarz 100-lecia A.C. Milanu: 1999 Piłkarz 100-lecia Serie A: 2000 Golden Foot w kategorii Legenda Futbolu: 2012 UEFA Golden Jubilee Poll: 2004 (17. miejsce) FIFA 100: 2004 Członek Galerii Sławy FICTS Członek Galerii Sławy A.C. Milanu: 2009 Członek Galerii Sławy włoskiej piłki nożnej: 2013

Odznaczenia Ufficiale Orderu Zasługi Republiki Włoskiej – 1991

Uwagi

Przypisy

Linki zewnętrzne

Franco Baresi w bazie A.C. Milanu Franco Baresi w bazie A.C. Milanu

Franco Baresi w bazie BeSoccer.com

Franco Baresi w bazie Football Statistics and History

Kategoria:Urodzeni w 1960 Kategoria:Reprezentanci Włoch w piłce nożnej Kategoria:Reprezentanci Włoch U-21 w piłce nożnej Kategoria:Reprezentanci Włoch U-23 w piłce nożnej Kategoria:Piłkarze A.C. Milan Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 1980 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 1988 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1982 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1990 Kategoria:Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1994 Kategoria:Włoscy olimpijczycy Kategoria:Piłkarze nożni na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1984 Kategoria:Mistrzowie Świata w Piłce Nożnej Kategoria:Zdobywcy Pucharu Europy i Ligi Mistrzów UEFA Kategoria:Zdobywcy Pucharu Interkontynentalnego w piłce nożnej Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Włoskiej Kategoria:Piłkarze FIFA 100 Kategoria:Zmarli w 2026