thumb|Grób Emila Dudzińskiego na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Emil Dudziński, pierwotnie Dudek (ur. 7 marca 1914 w Krakowie, zm. 28 kwietnia 1980 tamżeKazimierz Toporowicz Emil Dudziński (1914—1980) — Krótki rys życia i działalności, w: Akademia Wychowania Fizycznego w Krakowie. Rocznik Naukowy, tom 19 (1986) s. 443-450Czesław Michalski Akademicki Związek Sportowy w Krakowie. Część II 1945-2009, wyd. Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego, Kraków 2012, s. 327) – polski trener lekkoatletyki, pracownik Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie (od 1972 Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie).

Życiorys Był synem Józefa i Kunegundy, z d. Kapusta. Jego ojciec był mechanikiem kolejowym.

Od 1933 uprawiał lekką atletykę w barwach CracoviiHenryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Marian Rynkowski Od Adamczaka do Zasłony. Leksykon lekkoatletów polskich okresu międzywojennego. Mężczyźni, wyd. PZLA, Warszawa 2004, s. 45.

W 1935 ukończył Gimnazjum Zakonu Pijarów im. Stanisława Konarskiego w Krakowie, następnie odbył roczną służbę wojskową w ramach Dywizyjnego Kursu Rezerwy przy 20 Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej. W latach 1936–1939 studiował w Studium Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W wojnie obronnej w 1939 walczył w szeregach 12 Pułku Piechoty, został ciężko ranny 13 września 1939 podczas walk pod Biłgorajem. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako robotnik. Po II wojnie światowej zmienił nazwisko z „Dudek” na „Dudziński”.

W latach 1945–1949 w dalszym ciągu był zawodnikiem Cracovii, uprawiał biegi płotkarskie i wieloboje. W 1945 został wicemistrzem Polski w sztafecie 4 x 400 metrów, w 1946 w sztafecie 4 x 100 metrów. W 1946 zajął także 5. miejsce w finale biegu na 400 metrów przez płotkiHenryk Kurzyński z zespołem Polska lekkoatletyka w latach 1945-1960, wyd. PZLA, Warszawa 2014, s. 228. Startował także w biegach płaskich na wszystkich dystansach.

Od marca 1945 do jesieni 1948 był zatrudniony jako urzędnik w Centrali Gospodarczej Spółdzielni Ogrodniczych w Krakowie. 15 maja 1946 uzyskał na Uniwersytecie Jagiellońskim stopień magistra wychowania fizycznego. Prowadził wykłady zlecone w Studium Wychowania Fizycznego UJ, a we wrześniu 1948 został tam zatrudniony na stanowisku starszego asystenta. Od 1 września 1950 pracował w nowo powstałej Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie na stanowisku adiunkta.

W WSWF i następnie AWF w Krakowie pracował kolejno jako zastępcy profesora (1955—1961), starszy wykładowca (1961—1975), docent kontraktowy (1975—1978), docent nominowany (od 1978). W latach 1954–1975 był kierownikiem Zakładu Lekkiej Atletyki, w latach 1967-1971 także kierownikiem Katedry Teorii i Metodyki Wychowania. W latach 1975–1978 był dyrektorem Instytutu Wychowania Fizycznego i Sportu. Ponadto był prodziekanem Wydziału Wychowania Fizycznego WSWF (1953—1961) i prorektorem AWF ds. rozwoju uczelni (1978—1980).

Pracę na wyższej uczelni łączył z pracą trenerską. W pierwszy latach powojennych pracował w Cracovii. Męską sztafetę tego klubu na dystansie 4 x 100 metrów doprowadził w 1950 do klubowego rekordu Polski (43,8) i mistrzostwa Polski w 1950. Przed igrzyskami olimpijskimi w Helsinkach (1952) powierzono mu przygotowania męskiej sztafety 4 x 100 metrów, wspierał także przygotowania sztafety żeńskiej, trenowanej przez Otylię Kałużę, jednak na same igrzyska nie pojechał. Od 1953 do 1956 odpowiadał za szkolenie biegów sprinterskich kobiet i mężczyzn w reprezentacji Polski, w latach 1956-1964 za szkolenie reprezentacji Polski kobiet (w ramach tzw. wunderteamu). Wprowadził w treningu bieg sztafetowy 4 x 50 metrów (przy zachowaniu pełnych stref zmian).

Od połowy 1958 trenował razem z Andrzejem Piotrowskim reprezentacyjną grupę sprinterek i płotkarek. Bezpośrednio w Krakowie prowadził grupę sprinterek i płotkarek (m.in. Barbara Sobotta (wcześniej Janiszewska), Maria Kusion-Bibro, Danuta Straszyńska, Halina Górecka, Mirosława Sałacińska, Elżbieta Szyroka), zaś w Warszawie drugą grupę trenował Andrzej Piotrowski. Jego zawodniczką była także skoczkini wzwyż Jarosława Jóźwiakowska. Jako trener reprezentacji doprowadził Barbarę Sobottę do tytułu mistrzyni Europy w 1958, sztafetę 4 x 100 metrów do brązowego medalu igrzysk olimpijskich w Rzymie (w składzie Teresa Ciepły, Halina Górecka, Barbara Janiszewska, Celina Jesionowska), mistrzostwa Europy w 1962 (w składzie Teresa Ciepły, Barbara Sobotta, Elżbieta Szyroka i Maria Piątkowska i brązowego medalu mistrzostw Europy w 1958 (w składzie Maria Chojnacka, Barbara Janiszewska, Celina Jesionowska i Maria Bibro). Sztafeta 4 x 100 metrów poprawiła w czasie zwycięskiego biegu w 1962 rekord Europy (44,5 - 16.09.1962). Ponadto Teresa Ciepły zdobyła brązowy medal na 100 metrów, a Barbara Sobotta brązowy medal na 200 metrów podczas mistrzostw Europy w 196290 lat polskiej lekkoatletyki 1919-2009, wyd. PZLA, Warszawa 2009, s. 21, 30, 32. Bezpośrednio przed igrzyskami olimpijskimi w Tokio (1964) na stanowisku trenera reprezentacji kobiecej zastąpił go Andrzej PiotrowskiMaciej Petruczenko, Prześcignąć swój czas. Kariera Ireny Szewińskiej od kulis, wyd. Ringier Axel Springer Polska, Warszawa 2019, s. 62. Oficjalną przyczyną był fakt, że wśród sprinterek zakwalifikowanych do startu olimpijskiego większość należała do grupy A. Piotrowskiego.

W latach 1953–1980 był także trenerem w sekcji lekkoatletycznej AZS Kraków, w latach 1976–1979 również wiceprezesem AZS w Krakowie ds. sportowych

Był odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1960), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1975), Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” (1977), Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” (1969).

Z małżeństwa z poślubioną w 1944 Janina Bisanz miał córkę Barbarę (ur. 1949).

Jest pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Liceum Ogólnokształcącego Zakonu Pijarów im. Stanisława Konarskiego w Krakowie Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Lekkoatleci Cracovii Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej” Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy płotkarze Kategoria:Polscy trenerzy lekkoatletyczni Kategoria:Polscy wieloboiści Kategoria:Prorektorzy Akademii Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1980