Hamilton Fish III (ur. jako Hamilton Stuyvesant Fish 7 grudnia 1888, znany również jako Hamilton Fish Jr., zm. 18 stycznia 1991) – amerykański żołnierz i polityk ze stanu Nowy Jork. Urodzony w rodzinie od dawna działającej w sferze politycznej, służył w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych od 1920 do 1945. W tym czasie sprzeciwiał się interwencji Stanów Zjednoczonych w sprawach zagranicznych i był krytykiem prezydenta Franklina D. Roosevelta. Kiedy Fish obchodził swoje 102. urodziny w 1990 roku, był najstarszym żyjącym Amerykaninem, który zasiadał w Kongresie.
Podczas jego kadencji w Kongresie wyszły na jaw oskarżenia o zmowę z nazistami. Oskarżenia wobec niego zostały później potwierdzone na podstawie odkrytych dokumentów nazistowskich, które zostały zabezpieczone po zakończeniu II wojny światowej. Dodatkowo odkryto jego związki z George’em Sylvesterem Viereckiem, czołowym szpiegiem nazistowskim w USA, który działał w celu propagowania ideologii prohitlerowskiej i antysemickiej. Potwierdzenie tych związków nastąpiło na podstawie korespondencji między Viereckiem a senatorem Ernestem Lundeenem.
Rodzina i wczesne życie mały|lewo|Peter Stuyvesant, ok. 1660 Hamilton Stuyvesant Fish urodził się w Garrison w stanie Nowy Jork. Jego rodzicami byli republikański polityk Hamilton Fish II i Emily Mann. Jego dziadek ze strony ojca, Hamilton Fish, był sekretarzem stanu Stanów Zjednoczonych za czasów republikańskiego prezydenta Ulyssesa S. Granta. Ojciec pierwszego Hamiltona Fisha, Nicholas Fish (ur. 1758), był oficerem Armii Kontynentalnej, a później został mianowany generałem adiutantem Nowego Jorku przez gubernatora George’a Clintona.
Żoną Nicholasa Fisha była Elizabeth Stuyvesant, potomka Petera Stuyvesanta, holenderskiego gubernatora Nowego Jorku. Poprzez swoją matkę, Emily Mann, Hamilton Fish III był także potomkiem Thomasa Hookera, który osiedlił się w Hartford w stanie Connecticut w 1636. Wujek Fisha, Elias Mann, był sędzią i przez trzy kadencje burmistrzem Troy w stanie Nowy Jork.
Prababcia Fisha, Susan Livingston, wyszła za mąż za Juliana Ursyna Niemcewicza w 1800 roku po śmierci męża, Johna Keana (który był delegatem Kongresu Kontynentalnego z Karoliny Południowej). Niemcewicz był współautorem Konstytucji 3 maja. Prawnuk Johna Keana i Susan Livingston, a więc krewnym Fisha, był Thomas Kean, który został wybrany na gubernatora stanu New Jersey w 1982 roku.
Kuzyn Hamiltona Fisha III (również nazwany Hamiltonem Fishem) był sierżantem w Rough Riders Theodore’a Roosevelta i pierwszym amerykańskim żołnierzem zabitym w akcji podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej. Hamilton Fish II zmienił imię swojego dziesięcioletniego syna z Hamilton Stuyvesant Fish na po prostu Hamilton Fish, aby uczcić pamięć jego zmarłego kuzyna (on i Hamilton Fish III nigdy się nie spotkali).
Fish ożenił się w 1921 roku z Grace Chapin Rogers (1885–1960), córką byłego burmistrza Brooklynu Alfreda C. Chapina (1848–1936). Ich syn, Hamilton Fish IV, był przez trzynaście kadencji członkiem Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych z Nowego Jorku, sprawującym urząd od 1969 do 1995 roku. Ich córka, Lillian Veronica Fish, poślubiła Davida Whitmire’a Hearsta, syna Williama Randolpha Hearsta.
Edukacja W dzieciństwie Fish uczęszczał do Chateau de Lancy, szwajcarskiej szkoły niedaleko Genewy, do której uczęszczał również jego ojciec w 1860 roku. Tam młodszy Fish nauczył się języka francuskiego i grał w piłkę nożną. Wakacje spędzał z rodziną w Bawarii. Swoją edukację w amerykańskiej szkole z internatem rozpoczął w Fay School w Southborough w stanie Massachusetts, a później uczęszczał do St. Mark’s School, szkoły przygotowawczej również w Southborough. Fish sam siebie nazywał „uczniem klasy B”, ale odnoszącym sukcesy w kilku różnych dyscyplinach sportowych.
Po ukończeniu St. Mark’s w 1906 Fish udał się do Harvard College. Grał w drużynie futbolu Harvardu jako obrońca i był członkiem Porcellian Club. „Ham” Fish, mierząc i ważąc , odniósł duży sukces jako futbolista dwukrotnie zdobywając tytuł All-America, a w 1954 roku został nominowany do College Football Hall of Fame. Był jedynym absolwentem Harvardu w zespole „All Time” „All America” Waltera Campa, absolwenta Yale. Po ukończeniu Harvardu Fish kontynuował swoje zaangażowanie w futbolu amerykańskim. Przekazał 5000 dolarów na kilka nagród dla graczy futbolowych Harvardu oraz stworzył drużynę futbolową Harvard Law School, która rozgrywała mecze pokazowe z innymi uczelniami w całym kraju.
W 1909 roku, mając 20 lat, Fish ukończył Harvard z wyróżnieniem na kierunkach historii i nauk politycznych. Odmówił oferty pracy jako nauczyciel historii na Harvardzie i zamiast tego zaczął studia na Harvard Law School. Zrezygnował jednak z nauki przed ukończeniem studiów prawniczych i podjął pracę w biurze ubezpieczeń w Nowym Jorku.
Fish był członkiem Zgromadzenia Stanu Nowy Jork (z hrabstwa Putnam) w 1914, 1915 i 1916 z ramienia Partii Postępowej.
Służba wojskowa mały|lewo|mjr gen. Mark L. Hersey i kpt. Hamilton Fish Jr. (po prawej) Przed przystąpieniem Stanów Zjednoczonych do I wojny światowej Fish był kapitanem Kompanii K 15. nowojorskiej piechoty. Kiedy 15. piechota została zmobilizowana do służby federalnej, Fish przyjął ofertę od pułkownika Williama Haywarda, by zachować swoją pozycję w 369. piechocie. 369. piechota była jednostką afroamerykańskich szeregowców z białymi oficerami (i kilkoma afroamerykańskimi oficerami na początku wojny), która stała się znana jako „Harlem Hellfighters”. 369. piechota została przydzielona do 93. Dywizji.
Latem po deklaracji wojny prezydenta Wilsona przeciwko Niemcom (w kwietniu 1917 roku) Fish i około dwóch tysięcy żołnierzy rozpoczęli trening w Camp Whitman (w stanie Nowy Jork). W październiku 1917 jednostka została skierowana do Camp Wadsworth (w Karolinie Południowej) na dalsze szkolenie. W listopadzie 1917 pułk wraz z oddziałem wsiadł na pokład USS Pocahontas, który miał wyruszyć na front do Francji. Krótko po tym statek jednak powrócił na brzeg z powodu problemów z silnikami. Po kolejnej nieudanej próbie wypłynięcia, statek wyruszył 13 grudnia 1917. Pomimo kolizji z innym statkiem i braku eskorty niszczyciela do ochrony przed niemieckimi okrętami podwodnymi, pułk dotarł do Francji. Fish skarżył się na brak eskorty asystentowi Sekretarza Marynarki Wojennej, Franklinowi D. Rooseveltowi.
Fish i jego jednostka wylądowali w Breście 26 grudnia. 369. Dywizja Piechoty została oddana pod kontrolę armii francuskiej przez generała USA Johna J. Pershinga. Oddział spędził na linii frontu 191 dni, co było najdłuższym czasem ze wszystkich pułków amerykańskich. Był to także pierwszy pułk aliantów, który dotarł do Renu. Fish otrzymał Srebrną Gwiazdę i francuski Krzyż Wojenny 1914–1918. Ponadto Fish i jego siostra Janet, która była pielęgniarką w pobliżu linii frontu, zostali później wcieleni do francuskiej Legii Honorowej za służbę wojenną.
Fish awansował na stopień majora 13 marca 1919 roku i powrócił do Stanów Zjednoczonych 25 kwietnia tego samego roku. Został zwolniony z wojska 14 maja 1919. Pozostał członkiem Rezerw Oficerskich aż do lat 40. XX wieku i osiągnął stopień pułkownika.
Służba w Kongresie mały|Fish przed Kapitolem USA Wybrany po raz pierwszy w celu zastąpienia Edmunda Platta po jego rezygnacji, Fish był członkiem Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych od 2 listopada 1920 do 3 stycznia 1945, kiedy to został pokonany w wyborach w 1944. W ciągu prawie 25 lat pełnienia funkcji przedstawiciela USA, Fish zyskał reputację antykomunisty i ostrego krytyka Franklina Roosevelta, co podniosło jego profil i uczyniło sojusznikiem anty-Rooseveltowskich członków Kongresu Pomimo tego Fish prywatnie poparł Roosevelta przeciwko republikańskiemu kandydatowi Herbertowi Hooverowi w wyborach w 1932 roku, nakłaniając swoją żonę do oddania głosu na przyszłego arcywroga Fisha. Była to decyzja, której prywatnie potem żałował.
Fish był przeciwnikiem Nowego Ładu Roosevelta. Do czasu ataku na Pearl Harbor był nieinterwencjonistą, ale należał do tych członków Kongresu USA, którzy protestowali wobec traktowania Żydów w Niemczech Hitlera. 8 grudnia 1941 wygłosił swoje pierwsze przemówienie w Kongresie, w którym opowiadał się za wypowiedzeniem wojny Japonii. Później powiedział, że nigdy by o to nie prosił, gdyby był świadomy tego, co zrobił Roosevelt, aby sprowokować Japonię do ataku. Jego nieustępliwa opozycja wobec Nowego Ładu spowodowała, że Roosevelt włączył go z dwoma innymi przeciwnikami z Kongresu do swego hasła kampanii reelekcyjnej w 1940 roku, które stało się klasykiem: „Martin, Barton i Fish”. Kariera kongresowa Fisha zakończyła się (częściowo pod wpływem gubernatora stanu Nowy Jork Thomasa Deweya) w wyniku porażki w wyborach powszechnych w 1944 roku, mimo wygranej w prawyborach Partii Republikańskiej w swoim okręgu wyborczym.
Po przegranej wyborach w 1944 roku, po 26 latach w Kongresie, Fish powiedział: „Najbardziej chciałem zostać wybrany na przewodniczącego komitetu regulaminowego, aby zatrzymać marsz Ameryki w stronę komunizmu i totalitaryzmu. Niczego nie żałuję, gdyż podjąłem najmocniejszą walkę, jaką umiałem”.
W 1936 roku Fish odziedziczył po swoim ojcu tytuł członka nowojorskiego Towarzystwa Cyncynatów.
Nieznany Żołnierz I wojny światowej i Grób Nieznanych Żołnierzy 21 grudnia 1920 Fish przedstawił Uchwałę 67 podczas 66. Kongresu, która przewidywała zwrot do Stanów Zjednoczonych szczątków nieznanego amerykańskiego żołnierza zabitego we Francji podczas I wojny światowej oraz pochowanie jego szczątków w poświęconym grobie. Grób ten miał zostać zbudowany przy amfiteatrze na Cmentarzu Narodowym w Arlington po drugiej stronie rzeki Potomak. Kongres zatwierdził uchwałę 4 marca 1921. 23 października 1921 w Châlons-sur-Marne, około od Paryża, wybrano szczątki nieznanego żołnierza spośród czterech trumien żołnierzy amerykańskich poległych we Francji. Wybrane szczątki zostały zwrócone do Stanów Zjednoczonych i pochowane na miejscu grobu w Arlington 11 listopada 1921 w uroczystościach pogrzebowych, które odbyły się po przemarszu żałobnym z budynku Kapitolu Stanów Zjednoczonych. Grób, ukończony w 1937 roku, stał się znany jako Grób Nieznanych (Żołnierzy), który do dziś jest strzeżony przez całą dobę przez żołnierzy 3 Pułku Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych – „The Old Guard”. Grobowiec i nieznani żołnierze trzech wojen USA pochowani tam dzisiaj uważani są za najświętsze miejsce wojskowe w Stanach Zjednoczonych i mogą być najlepszym dziedzictwem Fisha dla kraju.
Uchwała Lodge’a-Fisha W czerwcu 1922 roku wprowadził uchwałę Lodge’a-Fisha, aby wyrazić amerykańskie poparcie dla brytyjskiej polityki w Palestynie, zgodnie z Deklaracją Balfoura z 1917.
Komitet Fisha Hamilton Fish był zagorzałym antykomunistą. W artykule z 1931 roku opisał komunizm jako „najważniejszy, najbardziej istotny, najbardziej dalekosiężny i najniebezpieczniejszy problem na świecie”. Uważał też, że komunistyczne wpływy był szeroko rozpropagowane w Stanach Zjednoczonych.
5 maja 1930 przedstawił w Izbie Reprezentantów projekt ustawy nr 180, która proponowała powołanie komisji ds. śledzenia działań komunistycznych w Stanach Zjednoczonych. W wyniku działalności komisji, znanej jako Komitet Fisha, przeprowadzono obszerne śledztwa wśród ludzi i organizacji podejrzewanych o udział lub popieranie działań komunistycznych w USA. Wśród celów komisji byli American Civil Liberties Union i kandydat na prezydenta z ramienia Komunistycznej Partii USA William Z. Foster. Komisja zalecała udzielenie Departamentowi Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych większych uprawnień do ścigania komunistów oraz wzmocnienie prawa imigracyjnego i deportacyjnego, aby powstrzymać komunistów przed wjazdem do Stanów Zjednoczonych.