Tadeusz Burnatowicz (ur. 5 lutego 1900 w Stanisławowie, zm. 4 maja 1977 w Krakowie) – polski aktor teatralny i filmowy, reżyser teatralny, nauczyciel i wykładowca akademicki, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie w latach 1953–1963.

Życiorys mały|Grób Tadeusz Burnatowicza na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Urodził się w rodzinie Stanisława, nauczyciela szkoły handlowej, i Leo­poldyny z Mullerów. Od 1907 roku mieszkał w Krakowie, gdzie zdał maturę. Przez dwa lata studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej, jednocześnie ucząc się aktorstwa we lwowskiej Szkole Dramatycznej Franciszka Frączkowskiego, którą ukończył w 1922 roku. W tymże roku otrzymał pierwszy angaż w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, gdzie występował do wybuchu II wojny światowej. Jednocześnie uczęszczał do krakowskiej Miejskiej Szkoły Dramatycznej, w której następnie prowadził zajęcia praktyczne (od 1933 roku). W okresie przedwojennym współpracował z krakowskim teatrem marionetek Wacława Hemzaczka (1926) oraz brał udział w objazdowych przedstawieniach Reduty (1938).

Podczas wojny nie występował, pracując od grudnia 1939 roku do stycznia 1945 roku jako urzędnik w krakowskim magistracie. Po zakończeniu walk powrócił do grania Teatrze im. Słowackiego, a po utworzeniu Miejskich Teatrów Dramatycznych występował również w Starym Teatrze w Krakowie (od 1946 roku). Zaangażował się również w tworzenie krakowskiej Państwowej Szkoły Dramatycznej, pełniąc funkcję jej wicedyrektora (1946-1947). W latach 1950–1953 był dyrektorem Państwowej Wyższej Szkoły Aktorskiej, natomiast w latach 1953–1963 pełnił funkcję jej rektora; za jego kadencji uczelnię przemianowano na Państwową Wyższą Szkołę Teatralną. W 1956 roku otrzymał tytuł profesora. W latach 1947–1971 wykładał na uczelni grę aktorską i pracę z aktorem. Reżyserował również studenckie spektakle dyplomowe. Był zasłużonym członkiem SPATiF-ZASP. Wystąpił w dwóch spektaklach Teatru Telewizji (1962, 1969). Na emeryturę aktorską przeszedł w 1970 roku.

W 1951 roku na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych otrzymał II nagrodę za role: ojca w sztuce Wczoraj i przedwczoraj Aleksandra Maliszewskiego oraz Meciejewskiego w przedstawieniu Tysiąc walecznych Jana Rojewskiego.

W pierwszych latach powojennych studiował także malarstwo na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (pod kierunkiem Eugeniusza Eibischa).

Był dwukrotnie żonaty: najpierw z Marią Zygmunt (ślub w czerwcu 1940 roku), następnie z Anną Stanisławą Karbowską z domu Durkalec, wdową po Józefie Karbowskim (ślub w 1960 roku).

Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera Q-3-47).

Filmografia Ślepy tor (powrót) (1947) – inżynier Marek Rogowicz Stalowe serca (1948) – „Raptus”

Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (22 lipca 1952) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (28 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 28 stycznia 1955 r. nr 0/245 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Kategoria:Aktorzy i aktorki Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie Kategoria:Aktorzy i aktorki Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Rektorzy Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1979