mały|Obszar Polski Lubelskiej (zaznaczony na różowo) Polska Lubelska – termin pojawiający się w depeszach dziennikarskich i wypowiedziach polityków na określenie części terytorium Polski zajętego w 1944 roku w wyniku lipcowo-sierpniowej ofensywy Armii Czerwonej i jednostek I Armii Wojska Polskiego. Zajęty przez Armię Czerwoną został obszar o powierzchni 78 tysięcy km², w tym całe województwo lubelskie, zachodnia część białostockiego, zachodnia część lwowskiego, część województwa kieleckiego i warszawskiego. Liczba mieszkańców wynosiła około 5,6 mln. Terytorium to było formalnie zarządzane przez Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego i jego organy terenowe.
Okres istnienia Polski Lubelskiej otwiera uchwała Krajowej Rady Narodowej z 21 lipca 1944 r. powołująca do życia Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego, zamyka zaś postanowienie KRN z 1 lutego 1945 r. o przeniesieniu najwyższych organów władzy państwowej – Prezydium KRN i Rządu Tymczasowego Rzeczypospolitej Polskiej – do Warszawy. Początek i koniec historii Polski Lubelskiej bywają jednak definiowane inaczej, np. jako okres rządów PKWN lub jako moment od powołania PKWN do czasu utworzenia Rządu Tymczasowego oraz początku ofensywy zimowej.
Zobacz też
Wkroczenie Armii Czerwonej do Polski w latach 1944–1945
Przypisy
Zobacz też Polska Ludowa Polska Rzeczpospolita Ludowa Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej
Kategoria:1944 w okupowanej Polsce Kategoria:Polska Rzeczpospolita Ludowa