Federico Dimarco (ur. 10 listopada 1997 w Mediolanie) – włoski piłkarz, występujący na pozycji lewego obrońcy lub lewego wahadłowego we włoskim klubie Inter Mediolan, którego jest wychowankiem, oraz w reprezentacji Włoch. Mierzy 175 cm wzrostu, waży 78 kg i jest lewonoży. W 2024 roku magazyn ESPN umieścił go na 10. miejscu w rankingu 100 najlepszych obrońców w piłce nożnej mężczyzn.
Życiorys Dimarco dorastał jako syn warzywiarza w dzielnicy Porta Romana w Mediolanie, niedaleko Duomo. Gdy miał zaledwie trzy lata, ojciec zaczął zabierać go na mecze Interu na stadionie San Siro. Jako nastolatek wspierał Inter z trybun Curva Nord. Ma młodszego brata Christiana (ur. 2002), który również jest zawodowym piłkarzem i gra jako lewy obrońca – obecnie występuje w Serie C w klubie Pro Patria.
Kariera klubowa Początki w Interze Dimarco rozpoczął przygodę z piłką w lokalnym klubie Calvairate, po czym w wieku siedmiu lat dołączył do akademii Interu Mediolan. Przechodząc przez kolejne szczeble juniorskie, przyczynił się do zwycięstwa drużyny Primavera w turnieju Viareggio Cup.
Profesjonalny debiut w pierwszym zespole Interu zaliczył 11 grudnia 2014 roku, w wieku 17 lat, w meczu Ligi Europy przeciwko Qarabağowi, wchodząc z ławki za Danilo D'Ambrosio w 84. minucie bezbramkowego remisu. W Serie A zadebiutował 31 maja 2015 roku, zastępując Rodrigo Palacio w 89. minucie wygranego 4:3 meczu z Empoli w ostatniej kolejce sezonu.
Wypożyczenie do Ascoli (2016) W styczniu 2016 roku Dimarco został wypożyczony do drugoligowego Ascoli na pół roku. W Serie B zadebiutował 6 lutego 2016 roku w bezbramkowym remisie z Latiną. Zakończył półroczne wypożyczenie z 15 występami i 4 asystami, co pozwoliło mu zwrócić na siebie uwagę jako perspektywiczny talent.
Wypożyczenie do Empoli (2016/17) 1 lipca 2016 roku został wypożyczony do pierwszoligowego Empoli na cały sezon. W Empoli był rezerwowym dla weterana Manuela Pasquala. Zadebiutował 28 sierpnia 2016 roku w przegranym 0:2 meczu z Udinese. Łącznie rozegrał 13 meczów w Serie A (766 minut), notując jedną asystę, jednak klub spadł do Serie B.
Transfer do FC Sion (2017/18) 30 czerwca 2017 roku Inter sprzedał Dimarco do szwajcarskiego FC Sion za 3,91 miliona euro, zachowując jednak klauzulę odkupu. W Super League zadebiutował 23 lipca 2017 roku w wyjazdowym zwycięstwie 1:0 nad Thunem, jednak już w 41. minucie musiał zejść z boiska z powodu złamania stopy. Kontuzja wykluczyła go z gry na kilka miesięcy. Łącznie w Szwajcarii rozegrał 9 meczów i zanotował 2 asysty.
Powrót do Interu i wypożyczenie do Parmy (2018/19) 5 lipca 2018 roku Inter skorzystał z klauzuli odkupu i sprowadził Dimarco z powrotem za 7 milionów euro. Miesiąc później, 7 sierpnia, został wypożyczony do nowo awansowanej Parmy.
W Parmie zadebiutował 12 sierpnia w meczu Pucharu Włoch z Pisą (porażka 0:1). 16 września 2018 roku strzelił pierwszego gola w karierze w Serie A – i to przeciwko swojemu macierzystemu klubowi Interowi na San Siro. Był to efektowny strzał z dystansu, który przesądził o zwycięstwie Parmy 1:0. W sezonie 2018/19 rozegrał 13 meczów w lidze, zdobywając jedną bramkę.
Sezon 2019/20 w Interze Po powrocie z wypożyczenia Dimarco spędził pierwszą połowę sezonu 2019/20 w Interze, jednak jego szanse na grę były ograniczone. Rozegrał zaledwie 4 mecze.
Wypożyczenie do Hellasu Verona (2020–2021) 31 stycznia 2020 roku przeniósł się na wypożyczenie do Hellasu Verona. 9 września 2020 roku wypożyczenie zostało przedłużone o kolejny sezon. Pod wodzą trenera Ivana Juricia rozkwitł, jego podania i dośrodkowania były kluczowe dla stylu gry Verony.
Dostał wolność i zaufanie do atakowania, budując reputację ofensywnego wahadłowego z dobrym instynktem strzeleckim. Stworzył groźny duet na flankach z Marco Faraoni. Hellas Verona zanotowało dwa solidne sezony w środku tabeli – najlepsze wyniki od powrotu do Serie A. Łącznie w Weronie rozegrał 50 meczów i zdobył 5 bramek.
Powrót do Interu (od 2021) Sezon 2021/22 Latem 2021 roku wrócił do Interu, tym razem na stałe. Nowo mianowany trener Simone Inzaghi odegrał kluczową rolę w jego powrocie, uznając wahadłowego za idealnie pasującego do swojego systemu 3-5-2. W pierwszym sezonie po powrocie był głównie zmiennikiem Ivana Perišicia na lewej flance, choć czasem zastępował też Alessandro Bastoniego w obronie.
12 września 2021 roku strzelił pierwszego gola dla Interu, pięknym rzutem wolnym w górny róg w meczu z Sampdorią. W sezonie 2021/22 rozegrał 42 mecze we wszystkich rozgrywkach i zdobył 2 bramki. 23 grudnia 2021 roku przedłużył kontrakt z Interem do czerwca 2026 roku.
Sezon 2022/23 – Finał Ligi Mistrzów W sezonie 2022/23 Dimarco stał się podstawowym zawodnikiem Interu. 9 listopada 2022 roku strzelił pierwszego dubleta w karierze w wygranym 6:1 meczu z Bolonią. Otworzył również wynik w finale Superpucharu Włoch w Rijadzie, gdzie Inter pokonał AC Milan 3:0.
Zdobył też ważną bramkę w rewanżowym półfinale Pucharu Włoch przeciwko Juventusowi. W sezonie rozegrał 50 meczów i strzelił 6 goli.
Szczególnie wyróżniał się w Lidze Mistrzów, gdzie zanotował 5 asyst, w tym jedną w półfinale przeciwko AC Milanowi. Inter dotarł do finału, gdzie 10 czerwca 2023 roku zmierzył się z Manchesterem City na Stadionie Atatürka w Stambułe.
W 70. minucie, przy stanie 0:1 po bramce Rodriego, miał wielką szansę na wyrównanie – jego główka przelobowała Edersona, ale odbiła się od poprzeczki. Próbował dobić piłkę, ale stojący na linii bramkowej Romelu Lukaku przypadkowo zablokował jego strzał. Inter przegrał 0:1, a Manchester City zdobył potrójną koronę.
Za swoje występy w Lidze Mistrzów Dimarco został włączony do najlepszej jedenastki sezonu według UEFA.
Sezon 2023/24 – Mistrzostwo Włoch Sezon 2023/24 był najlepszym w jego karierze. Inter dominował w Serie A od pierwszych kolejek, był jednym z kluczowych zawodników drużyny.
22 kwietnia 2024 roku Inter matematycznie zapewnił sobie Scudetto, pokonując w derbach AC Milan 2:1 na San Siro. Było to 20. mistrzostwo Włoch w historii klubu i pierwsze od sezonu 2020/21. Dimarco, jako kibic Interu od dzieciństwa, przeżywał ten sukces wyjątkowo emocjonalnie.
W sezonie 2023/24 rozegrał 46 meczów we wszystkich rozgrywkach, zdobywając 6 bramek i notując 9 asyst. W samej Serie A zanotował 5 bramek i 7 asyst w 33 meczach. Został uznany za jednego z najlepszych lewych obrońców w Europie.
Inter zdobył również Superpuchar Włoch w styczniu 2024 roku, pokonując w finale SSC Napoli 1:0 w Rijadzie.
Sezon 2024/25 W sezonie 2024/25 kontynuował wysoką formę. 25 września 2024 roku przedłużył kontrakt z Interem do 30 czerwca 2027 roku z opcją przedłużenia o kolejny rok. Jego tygodniowa pensja wzrosła do około 3,5 miliona euro rocznie.
W styczniu 2025 roku Inter ponownie zdobył Superpuchar Włoch, pokonując w finale Juventus 2:0 w Rijadzie. Dimarco zanotował asystę przy pierwszej bramce.
Sezon 2025/26 W sezonie 2025/26 Dimarco pozostaje podstawowym zawodnikiem Interu. 26 kwietnia 2026 roku zaliczył dwie asysty w spotkaniu z Torino FC (2:2). Łącznie w tym sezonie ma ich już 18, co jest rekordem Serie A w jednym sezonie.
Do stycznia 2026 roku w Serie A rozegrał 18 meczów, zdobywając 3 bramki i notując 6 asyst. W Lidze Mistrzów wystąpił w 6 spotkaniach.
22 maja 2026 roku został wybrany piłkarzem Sezonu w Serie A.
Łącznie w barwach Interu (wliczając wszystkie pobyty) rozegrał ponad 180 meczów, zdobywając 18 bramek i notując ponad 40 asyst.
Kariera reprezentacyjna Reprezentacje młodzieżowe Reprezentował Włochy na wszystkich szczeblach młodzieżowych, począwszy od kadry U-15. W kadrze U-17 rozegrał 10 meczów i zdobył 2 bramki, w U-18 – 5 meczów, w U-19 – 11 meczów i 1 bramkę, a w U-20 – 4 mecze.
W reprezentacji U-21 był podstawowym zawodnikiem, rozgrywając 17 meczów i zdobywając 2 bramki. Uczestniczył w Mistrzostwach Europy U-21 2019, które odbyły się we Włoszech i San Marino. Włochy dotarły do finału, gdzie przegrały z Hiszpanią 2:1.
Seniorska reprezentacja Włoch Debiut w seniorskiej reprezentacji Włoch zaliczył 29 marca 2022 roku w barażowym meczu eliminacji do Mistrzostw Świata 2022 przeciwko Macedonii Północnej na Stadio Renzo Barbera w Palermo. Włochy sensacyjnie przegrały 0:1 po bramce w doliczonym czasie gry i nie zakwalifikowały się na Mistrzostwa Świata w Katarze.
Pierwszego gola w reprezentacji strzelił 23 września 2022 roku w meczu Ligi Narodów przeciwko Anglii. Włochy wygrały 1:0, a Dimarco wykonał piękny strzał z dystansu lewą nogą.
Mistrzostwa Europy 2024 W czerwcu 2024 roku został powołany przez selekcjonera Luciano Spallettiego do kadry na Mistrzostwa Europy 2024 w Niemczech. Był podstawowym lewym wahadłowym Włoch w fazie grupowej.
20 czerwca 2024 roku zanotował asystę w meczu grupowym przeciwko Hiszpanii – jego dośrodkowanie zza pola karnego zostało skierowane do własnej bramki przez Riccardo Calafioriego, ustalając wynik na 1:0 dla Hiszpanii. Włochy zakończyły fazę grupową na drugim miejscu za Hiszpanią.
W 1/8 finału Włochy zmierzyły się ze Szwajcarią 29 czerwca 2024 roku w Berlinie. Dimarco zagrał cały mecz, jednak obrońcy tytułu przegrali 0:2 i odpadli z turnieju.
Eliminacje do Mistrzostw Świata 2026 W 2025 roku Dimarco był regularnie powoływany na mecze eliminacji do Mistrzostw Świata 2026. Do stycznia 2026 roku zgromadził 30 występów w seniorskiej reprezentacji Włoch, zdobywając 3 bramki i notując 5 asyst.
Styl gry Dimarco to lewonoży lewy obrońca lub lewy wahadłowy, który wyróżnia się wyjątkową techniką podań i dośrodkowań. Jest uznawany za jednego z najlepszych podających obrońców w Europie.
Jego kluczowymi atutami są: precyzyjne dośrodkowania z gry, rzuty wolne i rzuty rożne, a także umiejętność strzelania z dystansu lewą nogą. W sezonie 2023/24 zanotował średnio 2,4 kluczowych podań na 90 minut – jeden z najwyższych wyników wśród obrońców w Serie A.
Były bramkarz Juventusu i reprezentacji Włoch Gianluigi Buffon chwalił go: „Dimarco ma niesamowitą lewą nogę. Jego dośrodkowania są precyzyjne jak strzały snajpera".
W systemie 3-5-2 Simone Inzaghiego Dimarco gra jako lewy wahadłowy, odpowiedzialny za całą lewą flankę – zarówno w obronie, jak i w ataku. Jego kondycja fizyczna pozwala mu wielokrotnie pokonywać pełną długość boiska w każdym meczu.
Życie prywatne Dimarco jest żonaty z Giulią Mazzocato, z którą ma dwóch synów – Brando i Lupo. Para poznała się w młodości w Mediolanie.
Jest zagorzałym kibicem Interu od dziecka – jako nastolatek regularnie wspierał drużynę z trybun Curva Nord. W wywiadach często podkreśla, że gra dla ukochanego klubu jest dla niego spełnieniem marzeń.
Jego młodszy brat Christian (ur. 2002) również jest zawodowym piłkarzem i gra jako lewy obrońca – obecnie występuje w Serie C w klubie Pro Patria.
Statystyki kariery Klub Sezon Liga Puchary krajowe Europa Łącznie Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Inter Mediolan 2014–2016 1 0 0 0 1 0 2 0 2019/20 4 0 0 0 0 0 4 0 Ascoli (wyp.) 2015/16 15 0 0 0 – – 15 0 Empoli (wyp.) 2016/17 13 0 1 0 – – 14 0 FC Sion 2017/18 9 0 0 0 0 0 9 0 Parma (wyp.) 2018/19 13 1 1 0 – – 14 1 Hellas Verona (wyp.) 2019/20 14 2 0 0 – – 14 2 2020/21 36 3 2 0 – – 38 3 Inter Mediolan 2021/22 29 1 7 0 6 1 42 2 2022/23 36 4 6 1 8 1 50 6 2023/24 33 5 4 0 9 1 46 6 2024/25 32 4 4 1 8 1 44 6 2025/26 20 5 0 0 6 1 26 4 Łącznie 255 25 25 2 38 5 318 32 Aktualizacja: styczeń 2026
Reprezentacja Reprezentacja Rok Mecze Bramki Włochy 2022 6 1 2023 8 1 2024 10 0 2025 6 1 Łącznie 30 3 Aktualizacja: styczeń 2026
Sukcesy Klubowe Inter Mediolan Mistrzostwo Włoch: 2023/24, 2025/26 Superpuchar Włoch: 2022, 2024, 2025 Puchar Włoch: 2022/23 Finał Ligi Mistrzów: 2022/23
Reprezentacyjne Włochy U-21 Finał Mistrzostw Europy U-21: 2019
Indywidualne Drużyna sezonu Ligi Mistrzów UEFA: 2022/23 10. miejsce w rankingu ESPN 100 najlepszych obrońców: 2024 Piłkarz sezonu Serie A: 2026
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1997 Kategoria:Włoscy piłkarze Kategoria:Piłkarze Interu Mediolan Kategoria:Piłkarze Empoli FC