thumb|300px|Kształty rufy jednostek mniejszych Rufa – tylna część jednostki pływającej, zarówno w jej części nawodnej, jak i podwodnej. Istnieje wiele rodzajów form konstrukcyjnych ruf. Wraz z rozwojem żeglugi ulegały one modyfikacjom zarówno ze względu na wykorzystywany materiał, przeznaczenie statku, jak i panującą w danych czasach modę. Rufa może być zakończona pawężą zorientowaną prostopadle względem lustra wody lub pochyloną w kierunku rufy, czy dziobu jednostki. Rufa może wystawać nad powierzchnię wody, tworząc nawis rufowy.
Formy rufy rufa ostra (szpicgat) – inaczej tylnicowa lub skandynawska. Burty zbiegają się przy rufie, tworząc tzw. tylnicę. Rozwiązanie tego typu wywodzi się ze Skandynawii i zapewnia dużą dzielność. rufa płaska (platgat) – rozwiązanie z pionową pawężą. rufa konchowa – wywodzi się z XIX-wiecznych żaglowców. Rozwiązanie to wykorzystuje połączenie pawęży oraz nawisu rufowego. Może przybierać formy różniące się kątem nachylenia pawęży oraz jej wielkością. Istnieje rodzaj rufy konchowej o znacznym wydłużeniu i zastąpionej pawęży litym blokiem. rufa kanu – inaczej koncha ostra. Jest koncepcją pośrednią między rufą konchową a rufą ostrą. Zastosowana po raz pierwszy na łodziach wikingów. rufa retrousse – nazywana inaczej rufą odwróconą lub rufą ujemną. Zakończona jest trójkątnym przekrojem nachylonym w kierunku dziobu. To najpowszechniejsze rozwiązanie zarówno wśród jednostek regatowych, jak i turystycznych.
Niektóre jednostki posiadają identyczny dziób i rufę, co zapewnia jednakowe warunki pływania w obu kierunkach: promy rzeczne nie muszą wówczas się obracać w celu zmiany kierunku płynięcia, żaglowce z jednym pływakiem bocznym (proa) pływają jednym halsem zamieniając przy zwrocie dziób z rufą.
Zobacz też linie teoretyczne kadłuba statku wodnego jacht
Bibliografia
Kategoria:Konstrukcja jednostek pływających Kategoria:Kadłub (żeglarstwo)