Pál Járdányi (ur. 30 stycznia 1920 w Budapeszcie, zm. 27 lipca 1966 tamże) – węgierski kompozytor i muzykolog.
Życiorys W wieku 6 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach, w wieku 10 na fortepianie. W latach 1936–1940 studiował w Akademii Muzycznej w Budapeszcie grę na skrzypcach u Ede Zathureczkyego, a w latach 1938–1942 kompozycję u Zoltána Kodálya i Alberta Siklósa. W 1943 roku uzyskał ponadto tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Budapeszteńskim na podstawie dysertacji A kidei magyarság világi zenéje. W latach 1946–1959 był wykładowcą Akademii Muzycznej w Budapeszcie. Działał też jako krytyk muzyczny. Od 1948 roku był zatrudniony w Węgierskiej Akademii Nauk, od 1960 roku kierował jej wydziałem muzycznym. Otrzymał nagrodę im. Erkela (1952 i 1953) oraz nagrodę im. Kossutha (1954). Opublikował pracę Magyar népdaltípusok (Budapeszt 1961).
Twórczość Styl Járdányia, ukształtowany pod wpływem twórczości Zoltána Kodálya i Béli Bartóka, cechuje się wyraźnymi elementami folklorystycznymi. Po 1949 roku kompozytor podporządkował się narzuconym odgórnie wymogom socrealizmu, znacznie upraszczając swój język dźwiękowy. W pracy muzykologicznej zajmował się typologią pieśni ludowych oraz wpływem uwarunkowań społecznych i geograficznych na formy i styl muzykowania ludowego.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Muzycznego im. Ferenca Liszta Kategoria:Ludzie urodzeni w Budapeszcie Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Węgierscy kompozytorzy Kategoria:Węgierscy muzykolodzy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Muzycznego im. Ferenca Liszta Kategoria:Zmarli w 1966