2 pułk dragonów – oddział jazdy dywizyjnej Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej okresu wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i zmiany organizacyjne Rozkazem Ministerstwa Spraw Wojskowych z 17 czerwca 1919, z luźnych szwadronów poprzydzielanych do oddziałów piechoty jako kawaleria dywizyjna, utworzone zostały cztery pułki dragonów: 1. w Lublinie, 2. w Pińczowie, 3. w Tarnowie i 4 pułk dragonów kresowych. Pułki posiadały różną liczbę dywizjonów i szwadronów. 2 pułk miał początkowo cztery szwadrony. Etat szwadronu polowego pułku dragonów wynosił: 5 oficerów, 1 podchorąży, 23 podoficerów i 140 szeregowych. Koni wierzchowych 146, taborowych 14, jedna kuchnia polowa i 6 wozów. Pułk nie miał osobnej komisji gospodarczej. Dowództwo pułku obsługiwane było przez komisję gospodarczą dowództwa frontu na którym działały jego dywizjony.

Pułk posiadał też szwadron zapasowy. Ten dzielił się na dwa oddziały: sztabowy i rekrucki. Etat szwadronu wynosił 8 oficerów (w tym dowódca i adiutant, 2 ujeżdżczy koni, dowódca oddziału rekrutów, oficer kasowy, lekarz i weterynarz), 15 podoficerów, 100 szeregowych, 93 konie wierzchowe, 10 taborowych. Do 2 pułku dragonów (z miejscem postoju szwadronu zapasowego w Pińczowie) zaliczono szwadrony 2 DP Leg., 7 i 4 Dywizji Piechoty.

Jesienią 1919 zreorganizowano jazdę dywizyjną. W miejsce istniejących pułków dragonów sformowano cztery pułki strzelców konnych. Dowództwa pułków strzelców konnych sprawowały tylko funkcje inspekcyjne, nie dowódcze. We wrześniu 1919 2 pułk strzelców konnych nie posiadał jeszcze dowództwa, a jego jedyny dywizjon przeznaczony był dla 7 Dywizji Piechoty. Faktycznie dywizjon ten funkcjonował przy 2 DP Leg., a dla potrzeb 7 DP sformowano później II/2 psk. Poza zmianą nazwy, przemianowanie to nie pociągnęło za sobą żadnych zmian organicznych wewnątrz pułków. Dawni dragoni przestali jednak nosić zielone patki na kołnierzach. W międzyczasie pułki rozrosły się do czterech dyonów i posiadały nominalnie po 8 szwadronów i szwadron zapasowy. Jedynie 2 psk miał po jednym szwadronie na dyon (razem 4 szwadrony w pułku).

W drugiej połowie 1920 wyszły nowe etaty wojenne pułków strzelców konnych. Według tych etatów, w skład pułku wchodziły trzy dywizjony z numeracją I—III, oraz szwadron zapasowy. Dywizjon składał się z dowództwa dyonu, plutonu ckm na taczankach i dwóch szwadronów z wewnętrzną numeracją pułkową 1—6. Szwadron zapasowy dzielił się na dowództwo ze sztabem i sekcją łączności, oraz oddziały: rekrutów, ozdrowieńców, ujeżdżania koni i karabinów maszynowych. W międzyczasie do pułku wcielono szwadron 6 pułku ułanów i szwadron szwoleżerów z4 DP gen. Żeligowskiego.

Struktura organizacyjna Pierwszy skład dowództwo pułku w Pińczowie 5 szwadron 7 pułku ułanów 4 szwadron 3 pułku ułanów (7 szwadron dragonów Kossaka) szwadron 2 pułku szwoleżerów szwadron 6 pułku ułanów

Oficerowie dowódca 6 szwadronu – por. Wiktor Baranowski dowódca 8 szwadronu – por. Stefan Chrzanowski

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Polskie pułki dragonów Kategoria:Polskie pułki strzelców konnych z okresu wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Polskie jednostki kawalerii utworzone w 1919 Kategoria:Polskie jednostki kawalerii rozwiązane w 1919