Stefan Kozakiewicz, ps. „Marcin” (ur. 12 września 1914 w Warszawie, zm. 2 maja 1974 tamże) – polski historyk sztuki, muzealnik, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego, powstaniec warszawski.
Życiorys W okresie II wojny światowej zasłynął z akcji ratowania dzieł sztuki w Warszawie. W tym samym okresie współpracował ze Związkiem Syndykalistów Polskich, a podczas powstania warszawskiego należał do redakcji gazety „Iskra”, w której redaktorem naczelnym był Jerzy Szyndler. Wśród innych członków zespołu redakcyjnego znalazły się takie osoby jak Stanisław Korab-Kamiński, Jerzy Złotowski, Eugeniusz Poślada czy Janina Rosnowska. Stefan Kozakiewicz razem ze Stanisławem Korab-Kamińskim prowadzili codziennie nasłuchy radiowe, których treść następnie streszczano na łamach gazety.
Po wojnie w latach 1947–1964 pracował jako wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1956 pełnił funkcję kuratora Galerii Sztuki Polskiej w Muzeum Narodowym w Warszawie. W 1950 pełnił funkcję wiceprezesa Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Prezesem SHS był wówczas Bohdan Marconi.
Specjalizował się w sztuce renesansu, malarstwa XVIII w. oraz XIX w.
Wybrane publikacje Canaletto (1955) Warszawska „cyganeria” malarska. Grupa Marcina Olszyńskiego (razem z Andrzejem Ryszkiewiczem; 1955) Pokłosie weneckiej wystawy Bellotta i Gierymskiego (1957) Ignacy Gierdziejewski (1958) Malarstwo polskie od XVI do początku XX wieku: katalog (redakcja; 1962) Bernardo Bellotto (razem z Mary Whittall; 1972) Polski renesans (1976) Słownik terminologiczny sztuk pięknych (1976)
Przypisy
Kategoria:Polscy historycy sztuki Kategoria:Polscy pisarze XX wieku Kategoria:Polscy muzealnicy Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Członkowie Związku Syndykalistów Polskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Zmarli w 1974