Liczba gospodarstw indywidualnych w Polsce – kategoria ilościowa, która informuje o stanie jednostek produkcyjnych rolnictwa w ramach powszechnego spisu rolnego.
Cele powszechnego spisu rolnego W 2002 r. cele powszechnego spisu rolnego określano następująco: zapewnienie podstawowej bazy informacyjnej o gospodarstwach rolnych i związanych z nimi gospodarstwach domowych, koniecznej dla realizacji krajowej, regionalnej i lokalnej polityki rolnej i społecznej na wsi; dostarczenie informacji niezbędnych dla finalizowania procesów stowarzyszeniowych z Unią Europejską, jak i zapewnienia podstaw informacyjnych w pierwszych latach członkostwa zgodnie z wymogami UE oraz wykonanie zobowiązań Polski w zakresie dostarczenia informacji dla potrzeb organizacji międzynarodowych (FAO, OECD, Eurostat); zbudowanie i aktualizacja statystycznych operatów losowania prób do różnotematycznych badań reprezentacyjnych.
W 2010 r. cele powszechnego spisu rolnego przedstawiały się następująco: dostarczenia informacji z dziedziny rolnictwa w zakresie i terminach określonych przez Komisję Europejską; zapewnienia bazy informacyjnej o gospodarstwach rolnych i związanych z nimi gospodarstwach domowych, koniecznej dla realizacji krajowej, regionalnej i lokalnej polityki rolnej i społecznej na wsi; analizy zmian, jakie zaszły w rolnictwie na przestrzeni kolejnych 10 lat; wykonania zobowiązań Polski w zakresie dostarczenia informacji dla potrzeb innych niż Eurostat organizacji międzynarodowych (FAO, OECD); aktualizacji pospisowej statystycznego rejestru gospodarstw rolnych i leśnych, a tym samym przygotowanie operatów do różnotematycznych badań reprezentacyjnych z zakresu rolnictwa.
Liczba gospodarstw indywidualnych w latach 1950–2002 W 1971 r. do gospodarstw indywidualnych zaliczano: gospodarstwa prowadzone przez rolników indywidualnych na gruntach własnych lub dzierżawionych; pracownicze ogrody działkowe; inne grunty użytkowane rolniczo; nie posiadające użytków rolnych gospodarstwa właścicieli zwierząt gospodarskich.
W 2002 r. za gospodarstwo indywidualne uważano gospodarstwo rolne o powierzchni użytków rolnych od 0,1 ha, będące własnością lub znajdujące się w użytkowaniu osoby fizycznej lub grupy osób.
Według danych powszechnych spisów rolnych przeprowadzanych co dziesięć lat, liczba gospodarstw indywidualnych przedstawiała się następująco: 1950 r. – 3168,5 tys., w tym 2762,0 tys. powyżej 1 ha; 1960 r. – 3591,9 tys., w tym 2937,3 tys. powyżej 1 ha; 1970 r. – 3399,0 tys., w tym 2736,8 tys. powyżej 1 ha; 1980 r. – 2897,0 tys., w tym 2463,0 tys. powyżej 1 ha; 1990 r. – 2564,9 tys., w tym 2137,9 tys. powyżej 1 ha; 2002 r. – 1951,7 tys., w tym 1881,0 tys. powyżej 1 ha.
Przeprowadzenie spisu rolnego w 2002 r. dokonano z dwuletnim opóźnieniem, co wiązało się z procesem akcesyjnym Polski do Unii Europejskiej i potrzebą poznania kondycji społeczno-gospodarczej gospodarstw rolnych.
Liczba gospodarstw indywidualnych latach 2010-2020 W Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z 2018 r. za „gospodarstwo rolne” uznaje się oddzielną jednostkę, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym, która posiada własne kierownictwo i która prowadzi działalność gospodarczą w rolnictwie zakresie utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z wymogami ochrony środowiska na obszarze gospodarczym Unii: Rozporządzenie Parlamentu europejskiego i Rady (UE) 2018/1091 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zintegrowanych statystyk dotyczących gospodarstw rolnych oraz uchylenia rozporządzeń (WE) nr 1166/2008 i (UE) nr 1337/2011.
Według Głównego Urzędu Statystycznego za indywidualne gospodarstwo rolne uznaje się gospodarstwo o powierzchni 1 ha i więcej użytków rolnych oraz gospodarstwa o powierzchni poniżej 1 ha prowadzące działy specjalne produkcji rolnej o znaczącej skali.
Według danych powszechnych spisów rolnych w 2010 i 2020 r. liczba indywidualnych gospodarstw rolnych przedstawiała się następująco: 2010 r. – 1509,1 tys., w tym 1484,2 tys. powyżej 1 ha; 2020 r. – 1317,0 tys., w tym 1291 tys. powyżej 1 ha.
Przypisy
Kategoria:Rolnictwo w Polsce