Ernest Guiraud (ur. 23 czerwca 1837 w Nowym Orleanie, zm. 6 maja 1892 w Paryżu) – francuski kompozytor i pedagog.
Życiorys Był synem Jeana-Baptiste’a Guirauda (1803–1864), francuskiego kompozytora, który wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Podstawy edukacji muzycznej otrzymał od ojca. W wieku 15 lat wystawił w Nowym Orleanie swoją pierwszą operę Le roi David. Ukończył studia w Konserwatorium Paryskim, gdzie jego nauczycielami byli Antoine François Marmontel (fortepian) i Jacques Fromental Halévy (kompozycja). W 1859 roku zdobył Prix de Rome za kantatę Bajazet et le joueur de flûte. Po czteroletnim pobycie we Włoszech wrócił do Paryża, gdzie mieszkał do końca życia. Od 1876 roku uczył harmonii, a w latach 1880–1892 był wykładowcą kompozycji w Konserwatorium Paryskim. Do jego uczniów należeli Claude Debussy, André Gedalge i Charles Martin Loeffler.
Napisał recytatywy do Carmen Bizeta, po śmierci Jacques’a Offenbacha dokończył też orkiestrację Opowieści Hoffmanna. Był autorem podręcznika instrumentacji pt. Traité pratique d’instrumentation (wyd. Paryż 1895).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Francuscy kompozytorzy Kategoria:Francuscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Urodzeni w 1837 Kategoria:Zmarli w 1892 Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Orleanie Kategoria:Absolwenci Konserwatorium Paryskiego