Niewolnica miłości (ros. Раба любви) – radziecki melodramat filmowy z 1976 roku w reżyserii Nikity Michałkowa.

Fabuła Jesień 1918. Większość terenów Rosji zajęta jest przez bolszewików. Jednak nie południe kraju, gdzie wciąż rządzą "biali". Trwają tam zdjęcia do filmu pod tytułem "Niewolnica miłości" z udziałem gwiazdy Olgi Wozniesienskiej. Cała ekipa filmowa, łącznie z Olgą nie jest świadoma (lub nie chce być) sytuacji, jaka panuje w kraju i zajęta jest wyłącznie zdjęciami do filmu. Wyjątkiem jest operator Potocki – rewolucjonista i działacz lokalnego podziemia, który z ukrycia filmuje przestępstwa szefa lokalnej komórki kontrwywiadu – Fiedotowa. W rezultacie działań tych dwóch ludzi Wozniesienska staje się mimowolną ofiarą ich walki. Przyjmuje od Potockiego filmy z nagranymi zbrodniami Fiedotowa oraz uczestniczy w zamachu na niego dokonanym przez członków lokalnej komórki rewolucyjnej. W finałowej scenie ucieczki przed ścigającymi ją żandarmami zostaje wsadzona do tramwaju, który ma jej zapewnić bezpieczny azyl. Jednak jego motorniczy przy pierwszej okazji opuszcza pojazd i informuje napotkanych kozaków o rewolucjonistce w jego pojeździe. Wozniesenska jedzie sama w opuszczonym wagonie, ścigana przez konnych kozaków, przez cały czas nie rozumiejąc swojej sytuacji. Szybko zmniejszający się dystans pomiędzy wagonem a jeźdźcami wskazuje, że los aktorki jest przesądzony.

Obsada aktorska Jelena Sołowiej – Olga Wozniesienska Rodion Nachapietow – operator Potocki Oleg Basiłaszwili – producent Jużakow Aleksandr Kalagin – reżyser Kolagin Konstantin Grigoriew – kapitan Fiedotow Jewgienij Stiebłow – aktor Kanin Wiera Kuzniecowa – matka Olgi Nikita Michałkow – rewolucjonista Iwan Nikołaj Pastuchow – scenarzysta Wieniamin Konstantynowicz Gotlib Roninson – księgowy Figiel Michaił Czigariow – Walin Aleksandr Jakowlew – przywódca rewolucjonistów Sasza Wadim Wilski – asystent reżysera Witalij Komissarow – asystent operatora Inna Ulianowa – aktorka z bukietem Aleksandr Adabaszian – reżyser filmu niemego Jurij Bohatyrow – aktor Maksakow i inni.

O filmie Niewolnica miłości był drugim po Sam wśród obcych, obcy wśród swoich głośnym filmem Michałkowa, poświęconym wojnie domowej w Rosji. Film spodobał się krytykom, chwalono reżyserię i aktorstwo. Cieszył się dużą popularnością (w ZSRR obejrzało go ponad 11 mln widzów), m.in. dzięki wykonawczyni głównej roli żeńskiej (Sołowiej), dla której film stał się przyczynkiem do udanej kariery aktorskiej zarówno w kraju, jak i za granicą.

Film był kręcony w oryginalnych plenerach Odessy, a także Moskwy. Zdjęcia trwały zaledwie kilka miesięcy.

W Polsce film miał swoją premierę jesienią 1976 roku w ramach przeglądu "Dni Filmu Radzieckiego". Zyskał pochlebne recenzje krytykówKlaczyński...,. Chwalono zwłaszcza kreację Jeleny Sołowiej.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Radziecki plakat do filmu

Niewolnica miłości w portalu „Kinopoisk” (ros.) Niewolnica miłości w portalu „Kino-Tieatr” (ros.) Niewolnica miłości w portalu „Russkino” (ros.)

Kategoria:Radzieckie melodramaty Kategoria:Radzieckie filmy z 1976 roku Kategoria:Filmy kręcone w Moskwie Kategoria:Filmy kręcone w Odessie Kategoria:Filmy o aktorach Kategoria:Filmy o kręceniu filmów Kategoria:Filmy w reżyserii Nikity Michałkowa