Zamek Schlettau () – zamek zlokalizowany w Niemczech, w mieście Schlettau (Saksonia), w Rudawach.
Historia Zamek w tym miejscu mógł istnieć około roku 1000, kiedy to wzniesiono fort w trójkącie rzecznym między Zschopau i Roter Pfütze, chroniący solny szlak handlowy z Halle i Zwickau przez Schlettau przez przełęcz Preßnitz do Czech. W XIII wieku powstało władztwo i miasto Schlettau, a na miejscu fortu wybudowano wieżę mieszkalną. W XIV wieku król czeski Karol IV zajął te tereny i Schlettau należało do Czech przez ponad 100 lat. W tym okresie Schönburgerowie rozpoczęli budowę arystokratycznej siedziby.
W 1413 opactwo cystersów Grünhain wykupiło te dobra i posiadało je z przerwami, aż do kasaty, po reformacji, w 1536. Około 1500 ukończono rozbudowę zamku. Od XVI do XVIII wieku zamek służył jako ośrodek polowań królewskich w Górnych Rudawach oraz siedziba królewskich agend gospodarki leśnej i łowieckiej. W tym czasie wzniesiono dwór i tzw. dom Reutera w stylu renesansowym i barokowym. Budynki i ich otoczenie były w XIX wieku użytkowane na potrzeby przemysłu (do 1923). Działała tu przędzalnia, a od 1885 fabryka maszyn rolniczych. W latach 1885–1909 właściciel tej fabryki (Naumann) odrestaurował obiekty. Od 1930 zabudowania zamkowe należą do miasta Schlettau, które do 1964 zaadaptowało zamek na muzeum, a dwór na budynek mieszkalny.
Architektura Najcenniejszym wnętrzem zamku jest sala rycerska z cennym drewnianym stropem belkowym. W początku XX wieku sala została wyposażona w rzeźbione panele ścienne i okładziny kominkowe. Drzwi do wieży i altany ozdobiono wówczas bordiurami. W sali aranżowane są wydarzenia kulturalne.
Inne cenne pomieszczenia, to:
Pokój Naumanna, pamięci ostatniego prywatnego właściciela i konserwatora założenia, kapitana Carla Friedricha Naumanna. Zgromadzono tu fotografie, pamiątki po fabryce maszyn rolniczych, w tym po wizycie ostatniego króla Saksonii, Fryderyka Augusta III Wettyna, w 1907. Umieszczono tu makietę zamku, fabryki i innych obiektów należących do terenu zamkowego z 1930, piwnice zamkowe, Duża Krypta, pomieszczenie na parterze dworu, sklepione łukami, za czasów Schönburgera stanowiące prawdopodobnie przejście na dziedziniec zamkowy. Wiszą tutaj szkice etapów budowy obiektu od XIII do XIX wieku, Sala Historyczna, podzielona belkami stropowymi, z dioramą, która ukazuje teren zamkowy około 1300, Sala Meblowa przedstawia warunki życia mieszczańskiego w połowie XIX wieku. Zgromadzono tu meble w stylu biedermeierowskim, meble gabinetowe z epoki baroku i klasycyzmu oraz neorokoka, cela mnicha augustiańskiego. Ukazano tutaj za pomocą manekinów początek romansu proboszcza Hermanna des Klösterleins ze szlachetną uczennicą Margarethe von Boskowicz, który miał mieć miejsce w 1327, pokój w wieży, ze sklepieniem krzyżowym w dolnej kondygnacji wieży obronnej, która powstała prawdopodobnie w XIV wieku wraz z murem kurtynowym wokół dziedzińca zamkowego. Uważa się, że mieścił się tu również niewielki klasztor św. Piotra, założony przez Günthera von Crimmitschau w XIII wieku. Są to najstarsze zachowane mury zamku, loch wzorowany jest na średniowiecznym więzieniu, w którym przetrzymywano najemników Nikela Dachsa von Hammersteina, który zaatakował swego mistrza Nikolausa von Lobkowitza, który zalegał mu z żołdem, wystawa łowiecka, sala ekspozycji sztuk pięknych, w której eksponuje się najczęściej dzieła lokalnych artystów z Rudaw.
Galeria
Przypisy
Kategoria:Zamki w Saksonii