mały|240px Zasłonak bladoochrowy (Thaxterogaster talus (Fr.) Niskanen & Liimat.) – gatunek grzybów należący do rodziny zasłonakowatych (Cortinariaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Thaxterogaster, Cortinariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go Elias Fries w 1838 r. W 2022 r. Tuula Niskanen i Kare Liimatainen przenieśli go do rodzaju Thaxterogaster
Ma 11 synonimów. Niektóre z nich: Cortinarius melliolens Jul. Schäff. ex P.D. Orton 1960 Cortinarius ochropallidus Rob. Henry 1936 Cortinarius ochropallidus var. plumosus Rob. Henry ex Bidaud 2006 Phlegmacium melliolens Jul. Schäff. ex M.M. Moser 1953 Phlegmacium ochropallidum (Rob. Henry) M.M. Moser 1960 Polską nazwę zasłonak bladoochrowy lub zasłonak kościany nadał Andrzej Nespiak w 1975 r. Władysław Wojewoda w 2003 r. zaakceptował tę pierwszą. Jest niespójna z aktualną nazwą naukową.
Morfologia Kapelusz Średnica 4–8 cm, początkowo półkulisty, potem kolejno łukowaty, płaskołukowaty i płasko rozpostarty. W stanie wilgotnym bardzo śliski, w stanie suchym błyszczący, nieco pilśniowy. Skórka łatwo odchodzi. Powierzchnia delikatnie promieniście włókienkowata, początkowo jasnoochrowa, potem białokremowa z nieco ciemniejszym środkiem. Blaszki Średniogęste, początkowo jasnoochrowe, potemciemniejsze, żółtobrązowe. Ostrza nieco ząbkowane. Trzon Wysokość 6–9 cm, grubość 1–1,4 cm, walcowaty z wyraźną bulwą o grubości do 2,5 cm. Powierzchnia w młodych owocnikach górą biała, dołem ochrowobrązowa z resztkami białej zasnówki, w starszych cała jasnoochrowa. Miąższ Zazwyczaj biały, bez zapachu i bez wyraźmego smaku. Cechy mikroskopowe Zarodniki elipsoidalne, brązowe, drobno brodawkowane, 7–9 × 4–5,5 μm, średnio dekstrynoidalne. Gatunki podobne Jest wiele gatunków zasłonaków o podobnej barwie. Zasłonak zmiennokształtny Cortinarius multiformis ma ciemniejszy, bardziej brązowy lub ochrowobrązowy kapelusz, a jego blaszki początkowo są białe, później rdzawobrązowe. Ponadto ma miodowo-słodkawy zapach.
Występowanie i siedlisko W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony. Podano jego stanowiska także w Ameryce Północnej, Rosji i na Nowej Zelandii. W Polsce do 2003 r. znane były tylko dwa stanowiska; jedno już historyczne (1889), drugie podane przez A. Nespiaka w 1975 r. na Pojezierzu Mazurskim. Według W. Wojewody rozprzestrzenienie tego gatunku i stopień jego zagrożenia w Polsce nie są znane. W 2009 r. nowe stanowisko znalazł Tomasz Ślusarczyk w Gryżyńskim Parku Krajobrazowym. Aktualne stanowiska tego gatunku podaje internetowy atlas grzybów.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Występuje w lasach liściastych, głównie pod bukami i dębami, ale czasami także pod brzozą, leszczyną i kasztanem jadalnym. Owocniki od lata do jesieni.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Zasłonakowate