Elizabeth Nihell (ur. 1723 w Londynie, zm. w maju 1776) – angielska położna i pisarka.
Życiorys Urodziła się w rodzinie francuskich katolików. W 1740 przeniosła się do Paryża. Wyszła za Edmunda (lub Edwarda) Nihella, irlandzkiego katolika, chirurga i aptekarza z Clare. Mieli co najmniej jedno dziecko, ale nie wiadomo, jak długo żyło. W 1754 przenieśli się na Haymarket Street w Londynie. Tam Elizabeth rozpoczęła karierę położnej. W 1771 porzucił ją mąż, co utrudniło jej utrzymanie się w mieście. W 1775 skorzystała z pomocy finansowej miejscowej parafii. Została wysłana do przytułku St Martins-in-the-Fields. Zmarła rok później. Przyczyna jej śmierci i dokładne miejsce pochówku nie są znane. Została pochowana naprzeciwko stacji kolejowej Charing Cross.
Kariera W 1747 w Hôtel Dieu w Paryżu, szpitalu publicznym, rozpoczęła karierę położnej. Przez dwa lata pracowała pod kierunkiem Marie-Claude Pour. Była świadkiem ponad 2 tys. porodów, co pozwoliło jej dobrze przygotować się do pracy. Wówczas kobiety nie były w stanie uczęszczać do szkół medycznych, ale szpital wspierali przedstawiciele rodziny królewskiej, co umożliwiło Elizabeth studiowanie. Działała w okresie, kiedy położne musiały stawić czoła konkurencji ze strony chirurgów mężczyzn.
Po przeprowadzce do Londynu w 1754 Nihell umieściła reklamę swoich usług w „London Evening Post”. Dzięki temu odebrała ponad 900 porodów. W 1760 opublikowała swoją pierwszą książkę pt. Treatise on the Art of Midwifery. Setting forth various abuses therein, especially as to the practice with instruments: the whole serving to put all rational inquirers in a fair way of very safely forming their own judgment upon the question; which it is best to employ, in cases of pregnancy and lying-in, a man-midwife; or, a midwife. Skrytykowała w niej metodę odbierania porodu zaproponowaną przez Williama Smelliego opierającą się na użyciu kleszczy. Występowała przeciwko męskim położnym, których pozycja wzrosła wraz z rozpowszechnieniem się użycia instrumentów porodowych i przekonania, że kobiety nie są w stanie wykonać pracy położnej. Uważała, że przyrządy stosowane podczas porodów przynoszą dzieciom krzywdę. Optowała za naturalnymi metodami oraz pomocą żeńskich położnych, które cechowały się wiedzą, doświadczeniem, empatią i przytomnością umysłu większą niż mężczyźni. Przekonywała kobiety w ciąży, że to one mają prawo do decyzji o metodzie porodu, a nie położne. Doradzała, by po porodzie matki karmiły piersią. Poczyniła trafne obserwacje na temat psychologii porodu. Walczyła o prawa kobiet do utrzymania zawodu i prestiż położnych, pragnęła wzmocnić zaufanie kobiet do ciała i reprodukcyjnych sił natury. W swoich przekonaniach była stanowcza, nie bała się w ostrych słowach krytykować przeciwników swoich poglądów.
Po publikacji książki spotkała ją krytyka. Odpowiadała na nią listami do prasy, a w 1772 opublikowała traktat pt. The Danger and Immodesty of the Present too General Custom.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Treatise on the Art of Midwifery. Setting forth various abuses therein, especially as to the practice with instruments: the whole serving to put all rational inquirers in a fair way of very safely forming their own judgment upon the question; which it is best to employ, in cases of pregnancy and lying-in, a man-midwife; or, a midwife, 1760 The Danger and Immodesty of the Present too General Custom, 1772
Kategoria:Angielscy pisarze XVIII wieku Kategoria:Położne i akuszerki Kategoria:Urodzeni w 1723 Kategoria:Zmarli w 1776