Reprezentacja Wielkiej Brytanii w ice speedwayu – grupa zawodników ice speedwaya reprezentujących Wielką Brytanię w sportowych imprezach międzynarodowych. Za jej funkcjonowanie odpowiedzialny jest Auto-Cycle Union (ACU).
Nie jest ona reprezentacją Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, a wyłącznie Wielkiej Brytanii (Anglia, Szkocja i Walia)W języku angielskim nazwą państwa jest United Kingdom (Zjednoczone Królestwo), podczas gdy nazwa Great Britain (Wielka Brytania) odnosi się wyłącznie do Anglii, Szkocji i Walii (bez Irlandii Północnej) – zob. też wyspa Wielka Brytania. W języku polskim natomiast poprawną krótką nazwą państwa jest „Wielka Brytania”. Dodatkowo Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych przyjęła egzonim wariantowy „Zjednoczone Królestwo”. (KSNG, MSZ).. Sport motocyklowy w Irlandii Północnej jest zarządzany przez irlandzki związek Motor Cycle Union of Ireland (MCUI).
W latach 1966–1973 w rozgrywkach o indywidualne mistrzostwo świata nie występowali reprezentanci Australii i Nowej Zelandii, a zawodnicy z tych krajów startowali jako reprezentanci Wielkiej Brytanii (de facto Wspólnoty Narodów).
Historia Pierwszym Brytyjczykiem rywalizującym na torach lodowych był Bruce Semmens, ścigający się w latach 1949-1952 w rozgrywkach ligi szwedzkiej. Brytyjczycy w światowych rozgrywkach motocyklowych na lodzie zadebiutowali w 1966 roku. Pierwszym brytyjskim finalistą indywidualnych mistrzostw świata był Szkot Andrew Ross, który w finałowych rozgrywkach zajął 12. miejsce w 1969 roku i 7. miejsce rok później. Wcześniej, w 1968 roku, wystąpił on w półfinale indywidualnych mistrzostw świata.
Lata 1970–1979 W 1970 roku Wielką Brytanię reprezentował też Australijczyk, Geoff Mudge. W pierwszej połowie lat 70. w rundach eliminacyjnych mistrzostw świata występował Richard Greer, zajmując z 9 punktami 11. pozycję w Grenoble w 1972 roku, w kolejnych dwóch sezonach przystępował do eliminacji w Assen. Innymi reprezentantami w tym okresie byli Joe Hughes, Bill McCann, Roger Johns, Martin Ruck i Szkot Bobby Beaton. Kolejnym reprezentantem Wielkiej Brytanii w finale światowym był Nowozelandczyk Bruce Cribb w 1978 roku. Cribb w tych zawodach był rezerwowym, nie zdobył punktów i sklasyfikowany został na 18. pozycji.
Lata 80. i 90. W kolejnej dekadzie w reprezentacji występowali także Paul Evitts, John Walmsley, Neil Tuxworth, Graham Halsall, Lee Pavitt i Ian Pratt, jednak tylko Cribbowi udało się awansować do finału światowego w 1988 roku w którym zajął 16. miejsce. W 1992 roku drużyna brytyjska zadebiutowała drużynowych mistrzostwach świata. W półfinale rozgrywanym w szwedzkim Karlstad, zespół brytyjski w składzie John Walmsley, Steve Smith i Graham Halsall zajął 5. miejsce i nie awansował do dalszych rozgrywek. Ten sam rezultat odnieśli Brytyjczycy w zmienionym składzie (Walmsleya zastąpił Cribb) rok później, w Berlinie - był to ich ostatni występ w rozgrywkach drużynowych.
XXI wiek Na przełomie stuleci jedynym reprezentantem kraju był Graham Halsall, którego największym osiągnięciem był występ w finale indywidualnych mistrzostw Europy w 2003 roku, w zawodach rozegranych w Ufie zajął 16. miejsce. Od 2004 reprezentantem Wielkiej Brytanii był Mark Uzzell. W 2009 roku karierę zakończył Hallsall, a nowym reprezentantem kraju został Kevin Rowand, który na arenie międzynarodowej zadebiutował w eliminacjach mistrzostw Europy w Łuchowicach, gdzie zajął ostatnie 17. miejsce. W zawodach tych startował także Uzzell, który występ zakończył na 13. pozycji. Występy na torach lodowych Rowand zakończył w 2011 roku, natomiast Uzzell rok później. Kolejnym reprezentantem Wielkiej Brytanii był Tom Dixon, który występował w 2020 roku w zawodach rozgrywanych w Szwecji i Niemczech, oraz wraz z Robem Irvingiem w 2022 brali udział w pucharze Roelofa Thijsa.
Byli reprezentanci Wielkiej Brytanii
Uwagi
Przypisy
Ice speedway Kategoria:Ice speedway w Wielkiej Brytanii Wielka Brytania