William Reid (ur. 25 kwietnia 1791 w Kinglassie, zm. 31 października 1858 w Londynie) – brytyjski inżynier wojskowy (, ), uczestnik walk na Półwyspie Iberyjskim pod dowództwem Arthura Wellesleya (przyszłego księcia Wellingtona) i innych bitew, gubernator brytyjski na Bermudach (1839–1846), Brytyjskich Wyspach Zawietrznych (1846–1848) i na Malcie (1851–1858), znany jako „The Good Governor”, meteorolog zajmujący się teorią sztormów (współpracownik Williama Redfielda), wybrany do Royal Society w 1839 roku, pełniący funkcję wiceprezesa RS w 1849 roku.
Dzieciństwo i młodość William Reid urodził się 25 kwietnia 1791 roku w Kinglassie. Był piątym dzieckiem (najstarszym synem) Jamesa Reida, pastora kościoła Szkocji w hrabstwie Fifeshire. Jego matka, Alexandrina, była jedną z pięciu córek Thomasa Fyersa (1715–1784), nadzorcy robót królewskich w Szkocji (Overseer of the King’s Works in Scotland).
Uczył się w prywatnej w Musselburgh, utworzonej w 1626 roku (czwarta najstarsza szkoła w Szkocji), a w kolejnych latach w , położonej w pobliżu Królewskiego Ogrodu Botanicznego (zob. Robert Sibbald i Royal College of Physicians of Edinburgh) oraz w .
Naukę praktycznej geodezji odbył pod kierunkiem pułkownika . W lutym 1809 roku otrzymał stopień podporucznika wojsk inżynieryjnych (second lieutenant ). thumb|120px|Wellington w Lizbonie W kwietniu 1810 roku został w wieku 19 lat awansowany na porucznika. Wstąpił do armii brytyjskiej i rozpoczął czteroletni okres służby w Portugalii.
Służba w jednostkach inżynierii wojskowej (1810–1837) Wojna na Półwyspie Iberyjskim (1810–1814)
W latach 1810–1814 William Reid uczestniczył w wojnie na Półwyspie Iberyjskim („The Peninsular War”, w dużym stopniu pozycyjnej, w której bardzo istotna była siła fortyfikacji obronnych oblężonych miast, twierdz lub regionów – ważną rolę odgrywały wojska inżynieryjne (). Służył pod dowództwem Arthura Wellesleya (przyszłego 1. księcia Wellington), który od lipca 1808 roku (Bitwa pod Roliçą) dowodził w walkach prowadzonych przez trójprzymierze Wielkiej Brytanii z Hiszpanią i Portugalią przeciw I Cesarstwu Francuskiemu (wojny napoleońskie).
Po wylądowaniu w Portugalii W. Reid został skierowany do budowy fortyfikacji w pobliżu miejscowości Torres Vedras, na wąskim półwyspie między Atlantykiem a Tagiem. Celem prac, którymi dowodził sir , było stworzenie trzech linii obrony Lizbony oraz zabezpieczenie ewentualnego odwrotu Brytyjczyków do ich statków (zob. ).
W następnych latach na szlaku wojennym były m.in.: 1811 – pierwsze z oblężeń dobrze ufortyfikowanego Badajos, w którym stacjonował garnizon 5 tys. francuskich żołnierzy pod dowództwem gen. Armanda Philippon (kwiecień–maj); wznowienie w czerwcu (służba Reida w okopach) 1812 – (7–20 stycznia), kolejne oblężenie Badajos (16 marca–6 kwietnia), bitwa pod Salamanką (22 lipca), (19 września–21 października), 1813 – operacje poprzedzające bitwę pod Vitorią (czerwiec 1813), (7 lipca–8 września), (przełęcz Vera, 31 sierpnia), (10 listopada), koło Bajonny (9–13 grudnia). 1814 – kolejne bitwy, zbliżające koalicję do zwycięstwa: (15 lutego), bitwa pod Orthez (27 lutego), oblężenie Tuluzy (10 kwietnia), (14 kwietnia). W czasie walk z wycofującymi się oddziałami Nicolasa Soulta prowadzonych w dorzeczu Adour (dopływy Bidouze, Nive i in.). Reid uczestniczył w budowie budzących wielkie uznanie „pływających mostów”. William Francis Patrick Napier (autor History of the War in the Peninsula, wyd.1828) opisywał je jako „zdumiewające przedsięwzięcie”, jeden z godnych pamięci „cudów wojny”.
William Reid był wymieniany w raportach z bitew, sporządzanych np. przez generała-majora sir i w depeszy Wellingtona. Waleczne czyny Reida w czasie oblężenia San Sebastián opisał też (dowódca walczącej w niemal wszystkich bitwach wojen napoleońskich) w liście adresowanym do Sir Richarda Fletchera. List nie dotarł do adresata, który zginął w akcji przed jego nadejściem (31 sierpnia 1813). Reid był ranny w nogę pod Badajos (maj 1811) i pod Ciudad Rodrigo (styczeń 1812) oraz w szyję pod San Sebastian (koniec lipca 1813. Mimo niekwestionowanych zasług odmawiano mu awansu w armii brytyjskiej (panowała opinia, że inżynierowie i Szkoci nie są dżentelmenami).
Wojna brytyjsko-amerykańska (1814) Po wojnie pod Tuluzą Reid wrócił do Anglii. W lipcu 1814 otrzymał rozkaz włączenia się do ekspedycji dowodzonej przez (szwagier księcia Wellingtona, uczestnik wojny na Półwyspie Iberyjskim). W tymże roku (20 grudnia) został awansowany do stopnia kapitana (second captain).
Nowy Orlean został zaatakowany 4 stycznia 1815 roku (atakujący nie wiedzieli. że 24 grudnia 1814 podpisano traktat gandawski). W czasie tego ataku zginął Philip Wright, przyjaciel Reida, towarzysz walk na Półwyspie Iberyjskim, porucznik wojsk inżynieryjnych (przyjaciele cieszyli się sympatią Wellingtona, który mówił o nich żartobliwie „Read and Write”).
W następnych miesiącach Reid wziął udział w kilku kolejnych operacjach wojskowych, w tym w zdobyciu w pobliżu Mobile (12 lutego 1815). Do Anglii wrócił w maju tegoż roku.
Bitwa o Paryż (1815) Z pola bitew amerykańsko-brytyjskich William Reid wrócił do Anglii w okresie 100 dni Napoleona – między jego powrotem z Elby (1 marca 1815) a powtórną abdykacją po przegranej bitwie pod Waterloo (22 czerwca 1815). W DNB brakuje wzmianki o udziale Reida w tej bitwie – zamieszczono informację, że do wojsk koalicji antyfrancuskiej przystąpił w Królestwie Zjednoczonych Niderlandów w czerwcu 1815, po czym brał udział w marszu do Paryża oraz w zdobyciu i okupacji tego miasta. Opuścił Paryż w styczniu 1816.
Wojna algierska (1816) thumb|200px|Rada wojenna na pokładzie Po powrocie do Anglii w styczniu 1816 W. Reid został zakwaterowany w Woolwich, gdzie został zatrudniony w (kwiecień 1816). Po kilku miesiącach został członkiem załogi , flagowego okrętu ekspedycji admirała Edwarda Pellewa do Algieru. Podczas (27 sierpnia 1816) wraz ze swoimi saperami pracował przy działach, a po akcji udzielał pomocy w naprawach uszkodzeń okrętu. Został odznaczony „medalem za Algier”. Po powrocie do Anglii wykonywał dawne obowiązki w Woolwich (zob. Royal Artillery Barracks). Awans na brevet–majora (jego podstawą było zdecydowane zalecenie i Wellingtona) otrzymał 20 marca 1817 roku. W roku 1819, w związku z powrotem armii okupacyjnej z Francji, nastąpiła redukcja liczebności Korpusu RE (Corps of Royal Engineers) i Reid został umieszczony na liście otrzymujących połowę żołdu. Do pełnego wynagrodzenia został przywrócony 12 marca 1824 roku i zakwaterowany w Irlandii. W grudniu został powołany do przeglądu uzbrojenia Irlandii. Kwaterował w Dublinie do czerwca 1827 roku, kiedy to pozostał bez pracy do czasu awansu do stopnia pułkowego pierwszego kapitana (28 stycznia 1829).
I wojna karlistowska (1835–1836) Od 7 września 1835 do sierpnia 1836 Reid brał udział w I wojnie karlistowskiej. Został członkiem utworzonego w Anglii dziesięciotysięcznego brytyjskiego legionu, skierowanego do Hiszpanii w celu udzielenia wsparcia rządowej stronie konfliktu i królowej regentce. Generał Sir (towarzysz Reida w czasie „The Peninsular War”) powierzył mu dowództwo brygady piechoty.
William Reid uczestniczył m.in. w: oblężeniu Bilbao (zob. , listopad 1835) (16–17 stycznia 1836, współpraca z gen. Baldomero Espartero) oblężeniu San Sebastian (5 maja 1836) 10 stycznia 1837 roku otrzymał awans na podpułkownika, po czym (17 lutego) został wysłany do Portsmouth, gdzie przebywał przez niemal 2 lata. 19 lipca 1838 roku został kawalerem Orderu Łaźni (C.B.).
Badania naukowe i publikacje W grudniu 1831 roku W. Reid został skierowany na Barbados. Powierzono mu organizację likwidacji zniszczeń budynków rządowych, zburzonych 10 sierpnia tegoż roku wskutek .
Po przybyciu na wyspę był pod silnym wrażeniem informacji o liczbie ofiar śmiertelnych i skali zniszczeń obserwowanych na całej wyspie. Nie ograniczał się do prac organizacyjnych i inżynierskich przy remontach budynków rządowych. Prowadził rozmowy z mieszkańcami, dotyczące częstotliwości i siły podobnych zdarzeń w przeszłości. Poszukując możliwości ich prognozowania, umożliwiającego właściwe przygotowanie mieszkańców wysp otoczenia Morza Karaibskiego (zob. Antyle, Indie Zachodnie, Karaiby), rozpoczął przeglądy piśmiennictwa meteorologicznego nt. huraganów atlantyckich.
Z dużym zainteresowaniem przeczytał opublikowany w American Journal of Science (1831) artykuł Williama Redfielda. Na podstawie obserwacji zniszczeń lasów spowodowanych w latach 20. XIX w. przez huragany na zachodnim wybrzeżu Ameryki Północnej autor artykułu dowodził, że są one trąbami powietrznymi poruszającymi się z dużą prędkością po zakrzywionych torach. William Reid napisał do W. Redfielda list, który zainicjował długą przyjacielską korespondencję na ten temat (kolekcja setek listów jest zachowana w bibliotece Uniwersytetu Yale).
W maju 1834 r. powrócił do Anglii. Nie otrzymując początkowo wezwania do służby wojskowej przez półtora roku kontynuował swoje badania meteorologiczne. Udział w I wojnie karlistowskiej spowodował ich zahamowanie. W kolejnych latach powrócił do analiz zestawień danych rejestrowanych w dziennikach okrętowych brytyjskich statków – jednostek wojennych i handlowych, znajdujących się na półkuli północnej i południowej. W dziennikach regularnie opisywano położenie jednostki i zmienną sytuację meteorologiczną, co umożliwiały doskonalone urządzenia do nawigacji morskiej (busola magnetyczna, sekstant, astrolabium itp.). Analiza zestawień tych danych, przypominająca korzystanie ze współczesnych sieci stacji meteorologicznych (zob. historia prognoz pogody), pozwoliła potwierdzić koncepcję Redfielda dot. wirujących sztormów oraz własną hipotezę dot. przeciwnych kierunków wirowania powietrza w cyklonach tropikalnych na obu półkulach (np. cyklon Idai i huragan Rita, zob. efekt Coriolisa na Ziemi). thumb|Text-Book of Seamanship, 1891 („Northern Hemisphere Storm Card”, tablica 117, strona 468) W czasie badań huraganów z lat 1830–1831 () W. Reid analizował przebieg rejsów brytyjskiej fregaty HMS Blanche, francuskiego okrętu Martial, brytyjskiego szkunera Duke of York i in. Korzystał z naukowych opracowań W. Redfielda, z treści zapisanych wspomnień mieszkańców Barbadosu, tekstów artykułów zamieszczanych w lokalnej prasie itp. Prawo burz (wyd. 1838) W 1838 roku opublikowano w Londynie ilustrowaną wykresami i drzeworytami książkę zatytułowaną: An Attempt to Develop the Law of Storms by Means of Facts Arranged According to Place and Time and Hence to Point Out a Cause for the Variable Winds, with the View to Practical Use in Navigation (drugie, rozszerzone wydanie ukazało się w 1841 roku, a trzecie w 1850 roku. Łącznie w 151 bibliotekach świata znajduje się 25 wydań z lat 1838–2016, w tym teksty opublikowane w językach obcych, np. włoskim i chińskim. Z książki Reida korzystał m.in. , autor The Horn-Book for the Law of Storms for the Indian and China Seas (1844), który wprowadził pojęcie „cyklon”.
Inne publikacje Poza tekstami dotyczącymi zagadnień z dziedziny meteorologii William Reid opracowywał i publikował opracowania mieszczące się w obszarze techniki wojskowej lub nawigacji w warunkach sztormowych, m.in., np. Instructions issued by the French Imperial Minister at War for the defence of fortresses, in 1813. Translated from the French by Brevet Major Reid Unknown Binding – 1 Jan. 1823 ‘Defence of Fortresses,’ pamphlet, 8vo, 1823 ‘Defence of Towns and Villages,’ pamphlet, 8vo, 1823 ‘The Progress of the Development of the Law of Storms and of the Variable Winds, with the Practical Application of the Subject to Navigation,’ London 1849 ‘Narrative, written by Sea-Commanders, illustrative of the Law of Storms and of its Practical Application to Navigation, ed. Sir W. Reid, No. 1, London, 1851
W styczniu 1839 roku William Reid został członkiem Royal Society. Jest wymieniany wśród pionierów meteorologii, np. w The Pioneers who Sought to see the Future (2015).